VOLENDAM 20 JAAR LATER

Mijn vrouw en ik zijn 2021 begonnen met het bekijken van de tv-documentaire ‘Volendam 20 jaar later’. We hebben het beeld op enig moment even moeten pauzeren, overmand door emoties. Gevoelens van respect, bewondering, liefde en nog eens veel, heel veel respect raasden strijdend om voorrang door ons heen bij het zien van de strijd die deze jonge mensen hebben moeten leveren en hoe bewonderenswaardig zij zich hier doorheen geslagen hebben.

 

Tijdens die bewuste oudejaarsavond van het jaar 2000 waren wij op bezoek bij familie in New York. Na een fantastische oudejaarsavondvoorstelling op Broadway (die ik nooit meer vergeet om uiterst schril met elkaar in contrast staande redenen) stond de volgende morgen een bericht op mijn zwagers antwoordapparaat van mijn Amsterdamse zwager Rob. Die liet ons weten dat er in Volendam iets ernstigs was gebeurd, dat groter was dan een onschuldig containerbrandje. Ik ben in de computer geklommen en kreeg snel door dat dit een ramp van enorme omvang betrof. Ik heb die nieuwjaarsdag in New York grotendeels doorgebracht achter de PC met het zoeken naar nieuws. We waren ook aan de overkant van de oceaan aangeslagen, vervuld van plaatsvervangend verdriet. De eerste vraag die in je opkomt op zo’n moment: ‘Zijn er bekenden of familieleden door geraakt?’

Toen wij de vrijdag erna thuiskwamen en het dorp inreden, zagen we een onwerkelijk Volendam. Een donkere stilte lag over het dorp. Een stilte die zonder enige waarneembare beweging een onmiskenbaar en loodzwaar wegend respect afdwong. Vreemd. Alsof het dorp dat ik al 38 jaar kende, er nog hetzelfde uitzag, en toch totaal anders. Dit had ik nog nooit eerder aanschouwd: een zware sluier van rouw over heel mijn zo geliefde geboorteplaats. De eersten die wij opzochten, waren onze buren. Hun dochter was ook slachtoffer. We zeiden bij de deur: “Hier zijn we. Net thuis. We weten niet wat we moeten zeggen.” De buren stelden dit spontane bezoekje evenwel op prijs en vroegen ons binnen. In het daaropvolgende aangrijpende gesprek werden ons foto’s getoond van Margriet, liggend op een IC-bed, onherkenbaar door bandages en onwaarschijnlijke uiterlijke verwondingen. Ronduit schokkend.

Als niet getroffen toeschouwer heeft die brand toch ook mijn leven beïnvloed, zoals dat van iedereen in Volendam. Ik voelde destijds sterk de behoefte mezelf in te zetten, ergens op een of andere manier hulp te bieden. Ik ben geen psycholoog of dokter, weet eigenlijk alleen iets van muziek en computers. Ik hoorde over iemand die een splinternieuwe pianobar had geopend, twee weken vóór de brand. De horeca in Volendam lag uiteraard plat en zou pas ergens achterin het jaar 2001, begin 2002 weer schoorvoetend op gang komen. Cornel Tol had een nieuw bedrijf opgestart met inleg van een deel privévermogen en stond vóór hij goed en wel gestart was voor een schier onafwendbaar faillissement. Ik realiseerde me dat er dus ook mensen waren die niet persoonlijk, maar wel economisch keihard getroffen waren door de brand. Ik vroeg me af of ik daar dan misschien een vorm van hulp zou kunnen bieden. Ik ben eenvoudig naar hem toegestapt met de vraag: “Ik ben een muzikant. Kan ik helpen?”

Hij vroeg me wie ik was, en waar ik vandaan kwam. Hij kende mij niet eens, terwijl we beiden geboren en getogen Volendammers waren; bijna een rariteit in ons kleine, hechte dorpje. Hij had in zijn vooronderzoek heel Volendam uitgekamd naar muzikanten en was mijn naam nooit tegengekomen. “Laat eens wat horen…”, sprak hij met hangend hoofd. Ik stapte achter de prachtige, nieuwe Yamaha-vleugel en speelde de eerste regels van ‘The Pianoman’. Hij sloeg steil achterover, er gloorde ineens een nog ternauwernood waarneembaar sprankje hoop in zijn ogen en zei resoluut: “Ja, jij kunt helpen.” We zijn die avond naar Amsterdam getogen waar mijn grote voorbeeld Ruud Jansen speelde – ik had tot die avond nl. nog geen idee wat er van een barpianist verlangd werd.

We zijn samen de strijd aangegaan. Ik heb me 3 weken opgesloten om een solorepertoire op te gaan bouwen. Het begon met korte optredens bij gebrek aan repertoire.. Het resultaat was een ongeveer 9-jarige samenwerking waaruit een goede klandizie, maar ook een hechte vriendschap voortkwam. Het werd een goedbezochte horecagelegenheid met zelfs voor Volendam unieke kenmerken: waar andere café’s overwegend jeugdig publiek trokken, zag je hier mensen van alle leeftijden. Soms zaten vader en zoon, dan wel moeder en dochter aan de bar gezellig te praten. De meest onwaarschijnlijke muzikale samenwerkingsverbanden zijn er spontaan ontstaan. Ik heb er artistiek bloed, zweet en tranen gelaten, maar bovenal een fantastische tijd doorgebracht die ik nooit had willen missen. Door de drukte van de dag zien we elkaar tegenwoordig nog hoogstzelden. Maar die enkele keren dat ik Cornel Tol en Gerie Smit jaren later in zijn cocktailbar nog eens een bezoekje bracht, mocht ik mijn gelagje niet betalen, al zou ik nog zo graag willen. De vriendschap hoeft niet meer bekrachtigd te worden, die gaat nooit meer voorbij. In de jaren dat ik bij Pianobar Night Live werkte, kwamen gaandeweg ook de herstelde slachtoffers weer binnendruppelen. Eén ervan is zelfs een gerespecteerd muzikant en BN-er geworden: Nick Schilder.

Mensenlief, wat heb ik een bewondering voor de veerkracht, de liefde, het geduld van ouders, vrienden en verzorgenden, de nuchterheid, de slachtofferhulp en alles wat ermee samenhing, waardoor deze mensen weer zijn opgeklommen. Ik kan mijn bewondering niet in woorden uitdrukken. Nu, bij het zien van deze documentaire, komt alles weer terug. Ook indrukwekkend vond ik de verhalen van gewoon mensen uit het veld, die op Facebook deelden hoe zij er destijds in betrokken raakten. Mensen die vanuit hun werk of privésfeer betrokken raakten, voor een voldongen feit gesteld werden, en zonder aarzelen zich in hebben gezet voor de gemeenschap, die op dat moment zwaargewond en noodlijdend was. Zij waren de stille vechters die altijd opstaan in tijd van nood, hun eigen gevoelens op de achtergrond hebben gesteld en eenvoudig aan de slag gingen. Hulde!

Ik betuig hierbij alsnog mijn diep respect voor iedereen die hierbij betrokken was en meegewerkt heeft aan het al dan niet eigen herstel. Ook ben ik trots. Enorm trots ben ik op de Volendamse kracht en saamhorigheid, de nuchtere en typisch oer-Volendamse humor die niet stuk te krijgen is, en naderhand altijd weer boven komt drijven. Het Volendamse karakter zal altijd blijven bestaan. Je krijgt een Volendammer uit Volendam (letterlijk over de hele wereld kwam ik ze tegen) maar nooit Volendam uit een Volendammer. En daar ben ik trots op.

Gelukkig nieuwjaar allemaal, en blijf sterk!!

P.S.: Ook grote bewondering voor Rosa Koning, vriendin van Gerie Smit (RTV NH docu ‘Daar praten we niet meer over’ )!

Spotify ordenen en andere tips

Kent u dat? U heeft een verzamelingetje afspeellijsten gemaakt in Spotify, en wilt die alfabetisch sorteren. Ik heb daarover wat zuchtjes geslaakt.. Omdat ik me dus een beetje daas heb gezocht naar een pagina waarop dit werd uitgelegd en die nooit vond, dit artikel.
Spotify-jongens zijn gewoon wat karig met uitleg.

N.B.: onderstaande oplossingen vond ik in de op mijn Windows PC lokaal geïnstalleerde applicatie van Spotify.

Openbaring 1: sorteren is wèl mogelijk

NIET MOGELIJK: een knop indrukken om je lijstnamen (dus niet de inhoud, maar de lijsten zelf) te sorteren. Was handig geweest..?
WEL MOGELIJK: je kunt de namen van je playlists gewoon verslepen.
Hele diepe zucht! (En ik al die tijd maar denken…:  wat een irritant k..programma is dat Spotify.. “;)

Openbaring 2: categoriseer je playlists

Je kunt mappen aanmaken in Spotify.. Is dat nou niet handig??

Alleen jammer dat er geen uitleg…
Naja… dat had ik al genoemd, geloof ik.

Hoe werkt het?

Als je in Spotify een map aanmaakt, kun je playlists in die map slepen.
Je zou dus mappen kunnen maken als: Stemmig, Wild, Relaxt, Bijdesex etc.
Hoe doe je dat, mappen maken in Spotify?
(Nogmaals: dit verhaal gaat over ‘op de PC’;) ..)

In Spotify:

  • Ga naar het Menu (de drie puntjes linksboven)
  • Ga naar Bestand > klik op Nieuwe afspeellijstmap (of tik: shift-ctrl-N)
  • Sleep de gewenste playlists in de map

Nog meer handigs in Spotify

Sneltoetsen…
Ik ben d’r dol op!

Browsers en privacy

Big brother is watching you

Hoe veilig zijn wij bij het surfen over de digitale golven? Een artikel dat ik vond.
Bron: Webwereld.

 

 

 

 

Ons zoekgedrag op het internet wordt door browsers in de gaten gehouden, al was het alleen maar om specifieke reclame te kunnen genereren. U realiseert het zich waarschijnlijk niet wanneer u op uw vertrouwde stoel met uw eigen laptopje of iPad over het wereldwijde web zwerft, maar geen klik blijft ongezien. Anonimiteit: nihil. Ik heb hieronder de conclusie van een artikel geplakt, waarin drie browsers worden vergeleken die het begrip privacy kennen. Een link naar het artikel staat onder dit bericht. Je kunt de browsers vanuit het artikel downloaden.

“…Conclusie
Het is vrijwel onmogelijk om je privacy nog af te dwingen in dit tijdperk waar data valuta is, maar deze browsers leggen de lat een stuk hoger. Je kunt veiliger surfen met het efficiënte Epic, Brave gebruiken om sites te steunen zonder te verzinken in onveilige of opdringerige advertenties en Tor om serieus je anonimiteit naar een hoger niveau te tillen.
…”

Het artikel:
3 Privacyvriendelijke browsers vergeleken

Download Epic | Download Brave | Download TOR

Nieuw site-jasje

Vandaag mijn site maar eens een nieuw jasje gegeven en ‘responsive’ gemaakt. Dit betekent dat de site ‘respondeert’ naar gelang het apparaat waarmee de site bezocht wordt. M.a.w.: het uiterlijk van de site past zich aan aan uw apparaat. Toch knap dat het kan, nietwaar?

Logic Pro X

Ik heb het eindelijk gedurfd! De nieuwe versie (die alweer oud is) van mijn ouwe trouwe DAW aangeschaft: Logic Pro X. De eerste belevingen heb ik in dit filmpje vastgelegd. Ben enthousiast over de nieuwe interface. De bijgeleverde sounds zijn nog weer beter geworden. Enthousiast!

Noot: dit filmpje toont de allereerste bewerking van de componist: de ingespeelde miditracks. Hier is nog niets geëxporteerd of gemixt. Allemaal even snel gebeurd, dus: ‘work in progress’. Het ging erom de standaard meegeleverde (voorgemixte) sounds te laten horen en sowieso iets te kunnen doen. Want het is in het begin nog best vreemd.
Het beste geluidsbeeld krijg je door een knappe koptelefoon te gebruiken.

Wersi baspedaalrubbers vervangen

Wersi volpedaal rubbers baspedalen vervangen

Hoe vervang je de pedaalrubbers van een Wersi (vol) baspedaal? 

OK, stil wordt het nooit. Maar verminderen van het storende geklepper lukte wel. Hier een instructie voor mede-Wersi-eigenaren die hetzelfde willen. Hieronder een PDF-je met mijn wedervaringen erin beschreven.

 

 

Ik wilde het terugklapperen van mijn groot baspedaal Wersi OAS 700 wat stiller proberen te krijgen. OK, helemaal geruisloos wordt het natuurlijk nooit, maar de originele rubbers waren op leeftijd en uitgedroogd. De enige instructie die ik had, was: “Het omhulsel moet eraf…” Ja, dank je de koekoek, maar hoe? Een aantal schroeven los, flink achter het oor
krabben en nog eens, nog eens…. Enfin, lees de PDF maar.

Wersi volpedaalrubbers vervangen (PDF)

 

Windows 10: je favoriete mailprogramma automatisch laten starten

Hoe start automatisch mijn mailprogramma?

In Windows 10 is veel verstopt. Microsoft doet alles om het de gebruiker moeilijk te maken.

 

 

 

 

 

Hoe start je in Windows 10 je favoriete mailprogramma als je op een e-mailadres klikt?

  • Klik op het vergrootglas en zoek op standaardapp
  • Kies Standaardapp voor elk protocol kiezen
    (even geduld bij het volgende scherm..)
  • Ga maar mailto en klik op het programma-icoon
  • Selecteer je favoriete mailprogramma (bv. Mozilla Thunderbird of Outlook)

N.B.: sommige browsers hebben hier ook een instelling voor, zoals bijvoorbeeld Firefox:
Ga naar Menu openen (3 horizontale balkjes) > Opties > Algemeen > Toepassingen en selecteer achter mailto de mailapplicatie van jouw keuze.

Windows wachtwoord vast

Windows wachtvoord ongewijzigd houden

Het Windows 10 wachtwoord moet verplicht worden gewijzigd om de 42 dagen. Soms vinden we dat niet prettig.

 

 

 

 

Hoe kan ik het Windows wachtwoord vastzetten?

In Windows 10:

  • Toets Win-R
  • Tik in: gpedit.msc > Enter (zie plaatje)
  • Ga naar: Computerconfiguratie > Windows-instellingen > Beveiligingsinstellingen > Wachtwoordbeleid
  • Zet de waarde achter Maximale wachtwoordduur op: 0

Na herstarten van Windows zal het wachtwoord niet meer verlopen.

In memoriam: Trompy Pet

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Een huisdier, het geeft je gezelschap. Een beetje leven in huis. Een kopje, een krauwtje, die grote knuffelige haarbol op vier poten die heeft geleerd dat als hij geluidjes maakt, hij jouw aandacht trekt. Baas, mag ik wat brokjes? Of op schoot? Of naar buiten? Ik moet zo nodig… 

Ja, een paar jaar terug besloten wij dus een poezebeest uit het asiel te adopteren. We kwamen er binnen, om te kijken of er een van de vele verschoppelingetjes met ons klikte. Zou er één tussen zitten, die er uit sprong? Na wat rondlopen kwamen we in een kamertje met een aantal hokjes. In één van de hokjes begon een rode kater ineens zenuwachtig heen en weer te drentelen, druk krauwend en wauwelend. Alsof ie opgewonden was, er iets gebeurd was. Hij trok onze aandacht. Ik pakte hem op en dat leek hij geweldig te vinden, maar ook wel weer eng, want hij snorde wel, maar wilde tegelijk weer terug zijn hokje in. En ja hoor, onze keus bleek zonder overleg dezelfde: we waren beiden voor deze rode rakker gevallen. Later zei ik gekscherend tegen mijn vrouw: “..alsof ie al een tijdje op ons had gewacht…” Er werd ons verteld dat hij al 2 keer eerder in het asiel geweest was. De laatste keer was hij bij een mijnheer, die hem nadat hij was weggelopen niet meer terug wilde hebben. Het deed mij denken aan het klassieke kinderboek ‘Kruimeltje’. Omdat hij in het asiel al Trompy werd genoemd, wilden wij dit niet nog eens anders gaan doen, maar anders hadden wij hem misschien wel Kruimeltje genoemd. Het karakter paste ook wel bij het boekpersonage: niet groot van stuk, maar hij stond zijn mannetje.

Enkele dagen later, na alle inentingen en formaliteiten, mochten we hem op komen halen. Het was voor ons allemaal spannend. Vanwege een sterfgeval in de familie moest mijn vrouw juist de eerste week dat wij hem in huis kregen, op reis naar Amerika. Ik was dus de hele eerste week samen met Trompy, in zijn nieuwe huis. Die was in het begin bang. Hij vond een plekje waar hij zich de eerste dagen verschuilde: op het kastje achter de tv. Met eindeloos geduld en lieve gesprekjes kreeg ik hem uiteindelijk zover dat hij achter de tv vandaan kwam. Niet veel later zat hij bij mij op schoot, om nooit weer weg te gaan.

Op zijn Tromp Tower

Onze Trompy werd de grootste vrienden met Soxco, een oudere zwartgrijze kater die we als kitten hadden gekregen. Toen Soxco in 2013 overleed, was Trompy wekenlang niet meer zichzelf. Mr. T. was namelijk een sociaal en ontzettend lief kereltje. Trompy mocht ook graag ontsnappen naar boven, naar onze slaapkamer. Hij lag dan bovenop de dekens te wachten, tot ik hem kwam ophalen. Ik pakte hem dan altijd op en droeg hem in mijn armen naar beneden. Het snorren klonk dan dat het een aard had. Hij vond dat altijd een geweldig ritueel. Zo heeft kennelijk elke kat zijn eigen liefhebberijtje: Soxco droeg ik vroeger de trap op, naar zijn eigen slaapkamertje (ja, echt…;) en Trompy droeg ik de trap af… 

Ik heb weleens gelezen dat geluidjes maken geen natuurlijk gedrag is voor katten, maar dat zij dat aanleren omdat ze door krijgen dat wij daar  gevoelig voor zijn. Ja, uw kat praat tegen u omdat hij iets van u wil! Want ook bij ons was het als bij de meeste kattenbezitters: wij waren in dienst van de poes. En mr. T. had ook zijn geluidjesrepertoire, waarvoor wij vanzelfsprekend als een blok vielen. En wanneer hij in het kastje aan de voet van zijn krabpaal lag te slapen, kon hij snurken, zo hard als een ouwe zwerver..

Baas, kom op nou..

Als ik op de tv-fauteuil wilde gaan zitten, was hij bij de stoel, vóór ik er was. Ik strekte dan mijn benen uit en hij kwam op schoot zitten, in mijn buik kruipen. En ja, wat doe je dan? Kriebelen en kroelen. Gedachteloos. En dat snorren… soms ging ie gewoon ‘uit de bocht’. Dan klonk het alsof ie extra druk zette en kwam er een soort van zinderend, hoog geluidje bij. Dat was toch zó ontzettend lief.. 

 

 

De laatste weken werd het minder met hem. Ik pakte hem elke dag wel één of meerdere keren op, om hem te knuffelen. Dan zat hij op mijn hand en snorde als een brommer. Maar de laatste weken ging dat niet meer zo lekker. Dan begon ie te kwekken en te murmelen. Ik deed mijn vriendje pijn. De dierenarts dacht aan artrose. We kregen een pijnstillend middel mee. Bijwerking: braakneigingen. Mensenlief, dat was niet leuk. Het arme dier leed duidelijk onder dit medicijn. En zonder dat er een druppel vocht uitkwam. Hartverscheurend om je vriendje zo te zien worden overvallen door stuiptrekkingen die hij niet kan controleren. 

 

Gisteravond lag hij naast mij op de bank. Mijn vrouw had een kleedje op de bank neergelegd. Zij zou morgen met hem naar de dierenarts gaan. Ik heb afscheid van hem genomen. Wij wisten door ervaringen al hoe de diagnose waarschijnlijk zou uitvallen. Met zijn grote ogen keek hij me aan, en wilde nog gaan staan, zoals hij dat duizenden keren eerder had gedaan. Nog één keer bij mij op schoot komen zitten. Maar hij had er de kracht niet meer voor. Ik ben naast hem gaan zitten en heb hem geaaid en gekroeld tot ik mijn arm niet meer kon liften. En snorren, snorren…!

Rouw. Hoe andere huisdiereneigenaren dat hebben, weet ik niet. Ik hou mezelf voor: ‘het is en blijft uiteindelijk een dier’. In een soort poging om de onontkoombare dag van afscheid wat te relativeren en voor te bereiden. Maar de waarheid is dat je jezelf voor het lapje houdt, het dier en jij ongemerkt met elkaar vergroeid raken. En als dan de dag van afscheid komt – altijd onverwacht – voel je je alsof je een stukje van jezelf kwijt bent geraakt. Een lid van het gezin is heengegaan. Wat hield ik veel van dat kleine, aanhankelijke kroelkereltje.

Midas Dekkers, bioloog: “..er is maar één soort rouw…”

Onze vriend is niet meer.
Wij hebben hem alles gegeven.
Dank voor je gezelschap, mijn rode vriend.

 

In English…

A pet, it gives you company. A little life in the house. A head stroke, a pur, the big cuddly hair bulb on four legs that has learned that when it makes noises, it attracts your attention. Boss, can I get some chunks? Or on your lap? Or outside? I really have to go now….

Yes, a few years ago we decided to adopt a female cat from the shelter. We came in to see if one of the many outcasts clicked with us. Would one of them jump out of it? After some walking around we arrived in a room with a number of cubicles. In one of the cubicles a red male suddenly started to stroll nervously back and forth, busy crowing and waffling. As if it was excited, something had happened. He caught our attention. I picked it up and he seemed to love it, but also scary, because it snored and at the same time wanted to go back into it’s cage. And yes, our choice turned out to be the same without consultation: we had both fallen for this little red rascal. Later I jokingly said to my wife: “…as if it had been waiting for us for a while…”. We were told that it had been to the shelter twice before. The last time it was with an owner who didn’t want it back after it was run away. We had to think of the classic children’s book ‘Kruimeltje’. Because our rascal was already called Trompy in the shelter, we did not want to change it’s name again, otherwise we would have called him Kruimeltje.

A few days later, after all the vaccinations and formalities, we were allowed to pick it up. It was exciting for all three of us. Because of a death in the family (Raymond Baretto) my wife had to travel to America just the first week we got him in the house. So I was the whole first week together with Trompy in it’s new home. It was afraid in the beginning. Mr. T.  found a spot where he hid the first days: on the cabinet behind the TV. With endless patience and sweet conversations I finally got him to the point where he came from behind the TV. Not much later he sat on my lap to never leave again.

On its Tromp Tower

Our Trompy became the biggest friends with Soxco, an older black-grey male we had as a kitten. When Soxco died in 2013, Trompy was no longer its self for weeks. Mr. T. was a social and very sweet little guy. Trompy also liked to escape upstairs, to our bedroom. It  was lying on top of the blankets waiting for me to pick him up. I always picked him up and carried him down in my arms. The purring then sounded as loud as a car. T always thought that was a great ritual. Apparently every cat has its own hobby: I used to carry Soxco up the stairs to his own bedroom (yes, really…;) and I carried Trompy down the stairs….

I have read before that making noises is not a natural behaviour for cats, but that they learn it because they realise that we are sensitive to it. Yes, your cat is talking to you because he wants something from you! Because also with us it was like with most cat owners: we were in the service of the cat. And mr. T. also had his sound repertoire, for which we obviously fell as a block.

Let’s watch tv together

And every time I wanted to sit in the TV chair, T was with the chair before I arrived. I would stretch my legs and he would sit on my lap, crawl into my stomach. And well, what do you do? Tickle and cuddle. Thoughtless. And that purring…. sometimes T just went really nuts. Then it sounded as if he was putting extra pressure and a kind of shimmering, high sound was added. That was so incredibly sweet…

 

The last few weeks it was getting worse. I picked him up every day one or more times to cuddle him. Then he sat on my hand and snored like a moped. But the last few weeks it wasn’t going so well anymore. Then he started to grow and murmur as if it hurt him. The vet thought of osteoarthritis. We were given a painkiller. Side effect: vomiting tendencies. Sweet Lord, that was not fun. The poor animal suffered from these vomiting tendencies. And without a drop of fluid coming. It was heartbreaking to see your boyfriend fight in convulsions that he could not control.

Yesterday evening he was lying next to me on the couch.

My wife had put a dress on the couch and I said farewell to him. We already knew from our experiences how the diagnosis would probably turn out. With his big eyes he looked at me and wanted to stand up. As he had done thousands of times before, he wanted to sit on my lap again. But he didn’t have the strength for it anymore. I just sat next to him and stroked and cuddled him until I could no longer lift my arm. And purring, lots of purring…!

I don’t know how other pet owners have that. I tell myself: ‘in the end it is and remains an animal’. In a kind of attempt to put the inevitable day of farewell somewhat into perspective and to prepare myself for it. But the truth is that you’re just fooling yourself and the animal and you imperceptibly grow together. And when the day of farewell comes – always unexpectedly, you feel as if you have lost a piece of yourself. A member of the family has passed away. How much did I love that little, affectionate cuddly guy.

Midas Dekkers, biologist: “…there is only one kind of mourning…”.

Our friend has passed.
We gave mr T everything.
Thank you for your company, my little red friend.

T’s favorite spot

Recent geopende documenten in Windows 10

Recent geopende items in Windows 10. Sommigen vinden het nutteloos. Windows gebruikers die veel verschillende documenten verwerken zoals ik dat doe in mijn werk, zijn er dol op. Waar had ik dat ook weer opgeslagen? Vergeten? Maakt niet uit, zolang je deze lijst hebt. Helaas is het standaard lijstje met Recent geopende items in W10 maar kort. Om dit te verlengen moet je diep in de Registry gaan editten. Of….niet, soms? Nee.

Er is een makkelijker manier om niet 10, niet 20 maar een map met ALLE recent geopende items te openen.

Lijst recente items openen
Open de lijst met recent geopende items in Windows10

Open het Run invoerveld (Run Dialog Box) met toetscombinatie Windows-R of het vergrootglas (vroeger: loepje…;)) in de taakbalk en tik in: shell:recent.

 

 

 

 

Kopieer het pad

Een map met daarin alle recent geopende items wordt geopend.
Klik op een lege plaats achter de tekst in de adresbalk bovenin.

 

Netwerkpad recent geopende items W10

De losse woorden in de adresbalk veranderen in een fysiek netwerkpad.
Kopieer het pad een maak een snelkoppeling op je bureaublad of in je taakbalk.