Wersi baspedaalrubbers vervangen

Wersi volpedaal rubbers baspedalen vervangen

Hoe vervang je de pedaalrubbers van een Wersi (vol) baspedaal? 

OK, stil wordt het nooit. Maar verminderen van het storende geklepper lukte wel. Hier een instructie voor mede-Wersi-eigenaren die hetzelfde willen. Hieronder een PDF-je met mijn wedervaringen erin beschreven.

 

 

Ik wilde het terugklapperen van mijn groot baspedaal Wersi OAS 700 wat stiller proberen
te krijgen. OK, helemaal geruisloos wordt het natuurlijk nooit, maar de originele rubbers
waren op leeftijd en uitgedroogd. De enige instructie die ik had, was: “Het omhulsel moet
eraf…” Ja, dank je de koekoek, maar hoe? Een aantal schroeven los, flink achter het oor
krabben en nog eens, nog eens…. Enfin, zie maar.

Wersi volpedaalrubbers vervangen (PDF)

 

Windows 10: je favoriete mailprogramma automatisch laten starten

Hoe start automatisch mijn mailprogramma?

In Windows 10 is veel verstopt. Microsoft doet alles om het de gebruiker moeilijk te maken.

 

 

 

 

 

Hoe start je in Windows 10 je favoriete mailprogramma als je op een e-mailadres klikt?

  • Klik op het vergrootglas en zoek op standaardapp
  • Kies Standaardapp voor elk protocol kiezen
    (even geduld bij het volgende scherm..)
  • Ga maar mailto en klik op het programma-icoon
  • Selecteer je favoriete mailprogramma (bv. Mozilla Thunderbird of Outlook)

N.B.: sommige browsers hebben hier ook een instelling voor, zoals bijvoorbeeld Firefox:
Ga naar Menu openen (3 horizontale balkjes) > Opties > Algemeen > Toepassingen en selecteer achter mailto de mailapplicatie van jouw keuze.

Windows wachtwoord vast

Windows wachtvoord ongewijzigd houden

Het Windows 10 wachtwoord moet verplicht worden gewijzigd om de 42 dagen. Soms vinden we dat niet prettig.

 

 

 

 

Hoe kan ik het Windows wachtwoord vastzetten?

In Windows 10:

  • Toets Win-R
  • Tik in: gpedit.msc > Enter (zie plaatje)
  • Ga naar: Computerconfiguratie > Windows-instellingen > Beveiligingsinstellingen > Wachtwoordbeleid
  • Zet de waarde achter Maximale wachtwoordduur op: 0

Na herstarten van Windows zal het wachtwoord niet meer verlopen.

In memoriam: Trompy Pet

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Een huisdier, het geeft je gezelschap. Een beetje leven in huis. Een kopje, een krauwtje, die grote knuffelige haarbol op vier poten die heeft geleerd dat als hij geluidjes maakt, hij jouw aandacht trekt. Baas, mag ik wat brokjes? Of op schoot? Of naar buiten? Ik moet zo nodig… 

Ja, een paar jaar terug besloten wij dus een poezebeest uit het asiel te adopteren. We kwamen er binnen, om te kijken of er een van de vele verschoppelingetjes met ons klikte. Zou er één tussen zitten, die er uit sprong? Na wat rondlopen kwamen we in een kamertje met een aantal hokjes. In één van de hokjes begon een rode kater ineens zenuwachtig heen en weer te drentelen, druk krauwend en wauwelend. Alsof ie opgewonden was, er iets gebeurd was. Hij trok onze aandacht. Ik pakte hem op en dat leek hij geweldig te vinden, maar ook wel weer eng, want hij snorde wel, maar wilde tegelijk weer terug zijn hokje in. En ja hoor, onze keus bleek zonder overleg dezelfde: we waren beiden voor deze rode rakker gevallen. Later zei ik gekscherend tegen mijn vrouw: “..alsof ie al een tijdje op ons had gewacht…” Er werd ons verteld dat hij al 2 keer eerder in het asiel geweest was. De laatste keer was hij bij een mijnheer, die hem nadat hij was weggelopen niet meer terug wilde hebben. Het deed mij denken aan het klassieke kinderboek ‘Kruimeltje’. Omdat hij in het asiel al Trompy werd genoemd, wilden wij dit niet nog eens anders gaan doen, maar anders hadden wij hem misschien wel Kruimeltje genoemd. Het karakter paste ook wel bij het boekpersonage: niet groot van stuk, maar hij stond zijn mannetje.

Enkele dagen later, na alle inentingen en formaliteiten, mochten we hem op komen halen. Het was voor ons allemaal spannend. Vanwege een sterfgeval in de familie moest mijn vrouw juist de eerste week dat wij hem in huis kregen, op reis naar Amerika. Ik was dus de hele eerste week samen met Trompy, in zijn nieuwe huis. Die was in het begin bang. Hij vond een plekje waar hij zich de eerste dagen verschuilde: op het kastje achter de tv. Met eindeloos geduld en lieve gesprekjes kreeg ik hem uiteindelijk zover dat hij achter de tv vandaan kwam. Niet veel later zat hij bij mij op schoot, om nooit weer weg te gaan.

Op zijn Tromp Tower

Onze Trompy werd de grootste vrienden met Soxco, een oudere zwartgrijze kater die we als kitten hadden gekregen. Toen Soxco in 2013 overleed, was Trompy wekenlang niet meer zichzelf. Mr. T. was namelijk een sociaal en ontzettend lief kereltje. Trompy mocht ook graag ontsnappen naar boven, naar onze slaapkamer. Hij lag dan bovenop de dekens te wachten, tot ik hem kwam ophalen. Ik pakte hem dan altijd op en droeg hem in mijn armen naar beneden. Het snorren klonk dan dat het een aard had. Hij vond dat altijd een geweldig ritueel. Zo heeft kennelijk elke kat zijn eigen liefhebberijtje: Soxco droeg ik vroeger de trap op, naar zijn eigen slaapkamertje (ja, echt…;) en Trompy droeg ik de trap af… 

Ik heb weleens gelezen dat geluidjes maken geen natuurlijk gedrag is voor katten, maar dat zij dat aanleren omdat ze door krijgen dat wij daar  gevoelig voor zijn. Ja, uw kat praat tegen u omdat hij iets van u wil! Want ook bij ons was het als bij de meeste kattenbezitters: wij waren in dienst van de poes. En mr. T. had ook zijn geluidjesrepertoire, waarvoor wij vanzelfsprekend als een blok vielen. En wanneer hij in het kastje aan de voet van zijn krabpaal lag te slapen, kon hij snurken, zo hard als een ouwe zwerver..

Baas, kom op nou..

Als ik op de tv-fauteuil wilde gaan zitten, was hij bij de stoel, vóór ik er was. Ik strekte dan mijn benen uit en hij kwam op schoot zitten, in mijn buik kruipen. En ja, wat doe je dan? Kriebelen en kroelen. Gedachteloos. En dat snorren… soms ging ie gewoon ‘uit de bocht’. Dan klonk het alsof ie extra druk zette en kwam er een soort van zinderend, hoog geluidje bij. Dat was toch zó ontzettend lief.. 

 

 

De laatste weken werd het minder met hem. Ik pakte hem elke dag wel één of meerdere keren op, om hem te knuffelen. Dan zat hij op mijn hand en snorde als een brommer. Maar de laatste weken ging dat niet meer zo lekker. Dan begon ie te kwekken en te murmelen. Ik deed mijn vriendje pijn. De dierenarts dacht aan artrose. We kregen een pijnstillend middel mee. Bijwerking: braakneigingen. Mensenlief, dat was niet leuk. Het arme dier leed duidelijk onder dit medicijn. En zonder dat er een druppel vocht uitkwam. Hartverscheurend om je vriendje zo te zien worden overvallen door stuiptrekkingen die hij niet kan controleren. 

 

Gisteravond lag hij naast mij op de bank. Mijn vrouw had een kleedje op de bank neergelegd. Zij zou morgen met hem naar de dierenarts gaan. Ik heb afscheid van hem genomen. Wij wisten door ervaringen al hoe de diagnose waarschijnlijk zou uitvallen. Met zijn grote ogen keek hij me aan, en wilde nog gaan staan, zoals hij dat duizenden keren eerder had gedaan. Nog één keer bij mij op schoot komen zitten. Maar hij had er de kracht niet meer voor. Ik ben naast hem gaan zitten en heb hem geaaid en gekroeld tot ik mijn arm niet meer kon liften. En snorren, snorren…!

Rouw. Hoe andere huisdiereneigenaren dat hebben, weet ik niet. Ik hou mezelf voor: ‘het is en blijft uiteindelijk een dier’. In een soort poging om de onontkoombare dag van afscheid wat te relativeren en voor te bereiden. Maar de waarheid is dat je jezelf voor het lapje houdt, het dier en jij ongemerkt met elkaar vergroeid raken. En als dan de dag van afscheid komt – altijd onverwacht – voel je je alsof je een stukje van jezelf kwijt bent geraakt. Een lid van het gezin is heengegaan. Wat hield ik veel van dat kleine, aanhankelijke kroelkereltje.

Midas Dekkers, bioloog: “..er is maar één soort rouw…”

Onze vriend is niet meer.
Wij hebben hem alles gegeven.
Dank voor je gezelschap, mijn rode vriend.

 

In English…

A pet, it gives you company. A little life in the house. A head stroke, a pur, the big cuddly hair bulb on four legs that has learned that when it makes noises, it attracts your attention. Boss, can I get some chunks? Or on your lap? Or outside? I really have to go now….

Yes, a few years ago we decided to adopt a female cat from the shelter. We came in to see if one of the many outcasts clicked with us. Would one of them jump out of it? After some walking around we arrived in a room with a number of cubicles. In one of the cubicles a red male suddenly started to stroll nervously back and forth, busy crowing and waffling. As if it was excited, something had happened. He caught our attention. I picked it up and he seemed to love it, but also scary, because it snored and at the same time wanted to go back into it’s cage. And yes, our choice turned out to be the same without consultation: we had both fallen for this little red rascal. Later I jokingly said to my wife: “…as if it had been waiting for us for a while…”. We were told that it had been to the shelter twice before. The last time it was with an owner who didn’t want it back after it was run away. We had to think of the classic children’s book ‘Kruimeltje’. Because our rascal was already called Trompy in the shelter, we did not want to change it’s name again, otherwise we would have called him Kruimeltje.

A few days later, after all the vaccinations and formalities, we were allowed to pick it up. It was exciting for all three of us. Because of a death in the family (Raymond Baretto) my wife had to travel to America just the first week we got him in the house. So I was the whole first week together with Trompy in it’s new home. It was afraid in the beginning. Mr. T.  found a spot where he hid the first days: on the cabinet behind the TV. With endless patience and sweet conversations I finally got him to the point where he came from behind the TV. Not much later he sat on my lap to never leave again.

On its Tromp Tower

Our Trompy became the biggest friends with Soxco, an older black-grey male we had as a kitten. When Soxco died in 2013, Trompy was no longer its self for weeks. Mr. T. was a social and very sweet little guy. Trompy also liked to escape upstairs, to our bedroom. It  was lying on top of the blankets waiting for me to pick him up. I always picked him up and carried him down in my arms. The purring then sounded as loud as a car. T always thought that was a great ritual. Apparently every cat has its own hobby: I used to carry Soxco up the stairs to his own bedroom (yes, really…;) and I carried Trompy down the stairs….

I have read before that making noises is not a natural behaviour for cats, but that they learn it because they realise that we are sensitive to it. Yes, your cat is talking to you because he wants something from you! Because also with us it was like with most cat owners: we were in the service of the cat. And mr. T. also had his sound repertoire, for which we obviously fell as a block.

Let’s watch tv together

And every time I wanted to sit in the TV chair, T was with the chair before I arrived. I would stretch my legs and he would sit on my lap, crawl into my stomach. And well, what do you do? Tickle and cuddle. Thoughtless. And that purring…. sometimes T just went really nuts. Then it sounded as if he was putting extra pressure and a kind of shimmering, high sound was added. That was so incredibly sweet…

 

The last few weeks it was getting worse. I picked him up every day one or more times to cuddle him. Then he sat on my hand and snored like a moped. But the last few weeks it wasn’t going so well anymore. Then he started to grow and murmur as if it hurt him. The vet thought of osteoarthritis. We were given a painkiller. Side effect: vomiting tendencies. Sweet Lord, that was not fun. The poor animal suffered from these vomiting tendencies. And without a drop of fluid coming. It was heartbreaking to see your boyfriend fight in convulsions that he could not control.

Yesterday evening he was lying next to me on the couch.

My wife had put a dress on the couch and I said farewell to him. We already knew from our experiences how the diagnosis would probably turn out. With his big eyes he looked at me and wanted to stand up. As he had done thousands of times before, he wanted to sit on my lap again. But he didn’t have the strength for it anymore. I just sat next to him and stroked and cuddled him until I could no longer lift my arm. And purring, lots of purring…!

I don’t know how other pet owners have that. I tell myself: ‘in the end it is and remains an animal’. In a kind of attempt to put the inevitable day of farewell somewhat into perspective and to prepare myself for it. But the truth is that you’re just fooling yourself and the animal and you imperceptibly grow together. And when the day of farewell comes – always unexpectedly, you feel as if you have lost a piece of yourself. A member of the family has passed away. How much did I love that little, affectionate cuddly guy.

Midas Dekkers, biologist: “…there is only one kind of mourning…”.

Our friend has passed.
We gave mr T everything.
Thank you for your company, my little red friend.

T’s favorite spot

Recent geopende documenten in Windows 10

Recent geopende items in Windows 10. Sommigen vinden het nutteloos. Windows gebruikers die veel verschillende documenten verwerken zoals ik dat doe in mijn werk, zijn er dol op. Waar had ik dat ook weer opgeslagen? Vergeten? Maakt niet uit, zolang je deze lijst hebt. Helaas is het standaard lijstje met Recent geopende items in W10 maar kort. Om dit te verlengen moet je diep in de Registry gaan editten. Of….niet, soms? Nee.

Er is een makkelijker manier om niet 10, niet 20 maar een map met ALLE recent geopende items te openen.

Lijst recente items openen

Open de lijst met recent geopende items in Windows10

Open het Run invoerveld (Run Dialog Box) met toetscombinatie Windows-R of het vergrootglas (vroeger: loepje…;)) in de taakbalk en tik in: shell:recent.

 

 

 

 

Kopieer het pad

Een map met daarin alle recent geopende items wordt geopend.
Klik op een lege plaats achter de tekst in de adresbalk bovenin.

 

Netwerkpad recent geopende items W10

De losse woorden in de adresbalk veranderen in een fysiek netwerkpad.
Kopieer het pad een maak een snelkoppeling op je bureaublad of in je taakbalk.

 

Gek op je gehoor? Stimuleer het!

GinkoBiloba0

Het stimuleert de doorbloeding van je gehoororganen…

GINKGO BILOBA

Toen ik 4,5 jaar geleden een ‘storing’ opliep in mijn gehoor – het rechteroor was bij tijd en wijle geheel ‘uitgeschakeld’ – schrok ik enorm. Als muzikant met hobby studio-engineering is dat iets waar je niet op zit te wachten. Twee KNO’s konden mij niet verder helpen dan testen en “….dit duidt op Ménière, mijnheer Tuyp…” Ook tinnitus kwam er nog eens lichtjes overheen; in de stilte van de slaapkamer hoorde ik een zachte zoemtoon, die evenwel constant aanhield en iemand die niet stevig in de schoenen staat, gek zou maken. Omdat ik iemand ben die bij het geringste fysieke ongemak en onmacht van onze reguliere medicijnmannen onverwijld het reguliere geneeskundige pad verlaat en door zoekt in het niet al te alternatieve, kwam ik uit bij een mesologe. Die mij later bekende er wel wat huiverig tegenover te hebben gestaan. Ik heb mijn gehoor alweer 3,5 jaar terug en, geloof het of niet: beter dan daarvoor. Ik geniet meer van mijn prachtige audioset in de huiskamer, speciaal bij klassieke muziek. De negativo’s en ratio-lovers onder ons zullen nu zeggen: subjectief luisteren. Awel, ge moogt denken wat ge wilt, nietwaar?
Maar voorwaar, ik zeg u…

Wat heeft mij van mijn tinnitus afgeholpen en mijn gehoor verbeterd?

Mentale acceptatie (stressvermindering) en Ginkgo Biloba. Dit laatste heb ik mij pas recentelijk gerealiseerd doordat een deskundige in kruiden en voedingsmiddelen per ongeluk een uitspraak deed: “Ginko Biloba stimuleert doorbloeding van m.n. je gehoororganen…” Bij mij viel op dat moment een kwartje zo groot als een sporthal. Prettig bijkomend effect – dat niet voor iedereen hoeft te gelden: ik ben minder moe als ik zo af en toe een Ginkootje nuttig…

Ginkgo Biloba is een natuurlijk product en wordt door Big Pharma waarschijnlijk niet geadviseerd. Ik kijk er al niet eens meer naar. Want alles wat uit de natuur afkomstig is en zij niet gemaakt hebben, daar zijn ze tegen. Reden temeer om het te testen, zeg ik altijd maar. We eten immers al genoeg vergif…

UPDATE

Wat het gehoor voor mij ook verbeterde: zo af en toe een glas yoghurt met een flinke schep honing en een theelepel kaneel. Leuke bijkomstigheid: het oorsmeer blijft zacht en is dus makkelijker te verwijderen..

Windows tip: Taakplanner doet veel onder water..

20170324_5_taakplannerWin

De map HP Support Assistant stond overvol

 

 

 

 

Je Windows installatie wordt enorm vertraagd door applicaties en services die draaien zonder dat je het weet. Onder water wordt veel software geïnstalleerd en opgedatumd (updated)… Omdat ik graag beschik over de volledige rekenkracht van mijn PC, start ik updates handmatig op gezette tijden. Dus: ’s nachts.

Hewlett Packard was slimmer dan de meeste softwareboeren. Ik had de services al uitgezet, maar toch kwam die rakker na elke herlaars (reboot) weer in mijn taakbalk terecht. Wat heeft HP nu gedaan? In de Windows taakplanner – waarvan 99% van de wereldbevoling het bestaan niet kent – had HP een taakje gezet. Niet uit te roeien dus, totdat je naar die taakplanner gaat kijken.

Hoe start je de taakplanner?
Snelste manier: START > in zoekveld intikken: plann

Nederlands recht

masaal_verzet_trouw_1024Ik volg momenteel een documentarieserie “Het was oorlog” van omroep Max.
Ronduit schokkend in de laatste aflevering (gisteren uitgezonden): Sera de Croon, een van de ergste Nederlandse Nazi bloedhonden en een door en door kwaadaardige sadist, is er met een lichte straf vanaf gekomen en is als vrij man gestorven in Spanje, vredig en wel. Samen met 53 anderen maakte hij deel uit van ‘Colonne Henneicke’. Een stel premiejagers die ‘kopgeld’ van f.7,50 per slachtoffer kregen en zo’n 9000 Joden hebben verraden, gedood en gemarteld.

Op Wikipedia worden 20 namen van deze beestmensen genoemd, waarvan er 16 gratie hebben gekregen van koningin Juliana. Genoemde Sera zelfs twee keer. Van de doodstraf naar levenslang, naar 21 jaar, waarvan hij slechts tweederde heeft uitgezeten. Het waren klaarblijkelijk vriendjes van Juultje c.s.

De neef van een 26 jaar oude verzetsheld Herman Kampman heeft dit ontdekt bij naspeuringen naar aanleiding van jawel, een spreekbeurt die zijn zoon op school ging houden. De man stond zelfs nu nog te huilen voor de camera. “Dat zo’n man, die zoveel mensen persoonlijk verraden en gemarteld heeft, zijn straf ontloopt, heeft in onze familie diepe indruk gemaakt.”

Het is voor mij ronduit schokkend dat dit soort mensen hun gerechte straf ontliepen. En het gaat maar door, tot op de dag van vandaag. Ik herinner nog even aan de niet-dronken Pool die 3 mensen per ongeluk doodde met zijn auto en 120 uur taakstraf kreeg (*).

Rechtvaardigheid? Een sprookje.

(*) Bij het hoger beroep van OM is de niet-dronken Pool – die dus donders goed wist wat hij deed toen hij ‘de macht over het stuur verloor’ in een bocht die hij met 40 km te snel nam – veroordeeld tot 15 maanden cel en rijbevoegdheidsontzegging van 4 jaar. De familie van de slachtoffers, waaronder de ouders van een kind van 2, heeft levenslang.

Coolblue zet klanten in de kou

COOLBLUE, fuck you to!

ruilen

Van Dale is duidelijk. Coolblue begrijpt het niet.

 

 

 

 

Tot voor kort was ik een tevreden klant bij Coolblue. Het ‘alles voor een glimlach’ klinkt prachtig, maar blijkt niet altijd haalbaar voor onze blauwe boefjes. Op de klachtenpagina staat dat C op een bijna ziekelijke manier naar klantenservice streeft. Mooie woorden, maar het tegendeel is waar. Klanten die kapotte spullen ontvingen, moeten twee keer kopen. Een eigenaardige invulling van de betekenis van het begrip ‘ruilen’ die niet erg vriendelijk is voor de klantenportemonnee.

Coolblue en ik kennen elkaar al wat langer. Nog de laatste 3 maanden besteedde ik
€ 2.555,59. Sinds 2008 kocht ik in totaal voor  € 8.404,20 aan artikelen bij C.

Ik kocht vorige week een thermostaat, nadat ik in dezelfde week een Apple keyboard en een NAS kocht ter waarde van € 1.305,-.  Ik kreeg een thermostaat die Spaanse teksten vertoonde in de display. Aan de telefoon met de klantenservice zei de helpdesker dat C niet geleverd had wat ik besteld had. In juridische termen: een verkeerd model geleverd dat daarnaast ook nog gebreken vertoonde. Helpdesker: “Mijnheer Tuyp, we gaan het apparaat omruilen. Ik ga een retourprocedure voor u starten.” Ik: “Beste helpdesker, ik heb een verzoek. Mag ik voor deze ene keer het kapotte apparaat retourneren NA ontvangst? De Spaanse thermostaat werkt nl. wel en op die manier hoef ik niet in de kou te zitten.” Niet ik maar verkoper was in gebreke gebleven, dus verwachtte ik niet anders dan een spontaan ‘ja’. Klantenservice, nietwaar? “Dat lijkt mij geen probleem, mijnheer Tuyp, maar ik moet even overleggen. U wordt nog vanavond teruggebeld.” Geen telefoontje, die avond.

Volgende morgen een e-mail. Coolblue was cool en zei botweg: “Nee.”
Ik mocht eerst een nieuw apparaat bestellen en de kapotte retourneren, waarna ik mijn geld terug zou krijgen. Dit stak mij. Waarom? Een klant die een kapot apparaat ontvangt, heeft recht op reparatie of ruil zonder bijbetaling. Onvoorwaardelijk. Het druist  tegen elk rechtsgevoel in dat jij als goed betalende en terugkerende klant TWEE KEER moet kopen om daarna de helft terug te krijgen. Klopt niet. Punt uit. Daarnaast zit ik dan enkele dagen letterlijk met een ‘cool’ huis door een niet werkende verwarming. Niet erg aardig van Coolblue. Een klant die in negen jaar bijna achteneenhalfduizend euro’s heeft besteed, mag verwachten dat er enig vertrouwen is bij verkoper. Niet, dus.
C bleef ijzerenheinig wijzen op haar eigen spelregeltjes.

Op klachten op sites als bv Trustpilot reageert Coolblue altijd standaard: stuur een mail aan geenglimlach@coolblue. Je ontvangt telkens hetzelfde standaard antwoord en Coolblue doet verder niets. Komt voor de klant neer op “Vervelend voor u, maar u staat in de blauwe kou.”. Coolblue speelt mooi weer voor het publiek, maar in werkelijkheid laten haar klanten Coolblue Syberich koud. Zij zijn uw geld niet waard.

Google even op ‘klachten Coolblue’ voor uw koopt..

https://www.klacht.nl/slechte-garantie-coolblue/

http://shoppingervaring.nl/coolblue-reviews/#1

http://forum.fok.nl/topic/2082436?token=905f09c7f61b80b411ca724390538b30&allowcookies=ACCEPTEER+ALLE+COOKIES

https://nederlandreview.nl/online-shoppen/coolblue-ervaringen-beoordelingen-reviews

https://gathering.tweakers.net/forum/list_messages/1566682

https://www.facebook.com/Coolblue/posts/10153315044420537

https://www.google.nl/url?sa=t&rct=j&q=&esrc=s&source=web&cd=13&ved=0ahUKEwj-o8e86PHRAhXJBcAKHfWdB804ChAWCCYwAg&url=https%3A%2F%2Fnl-nl.facebook.com%2FCoolblue%2Fposts%2F10155481006905537&usg=AFQjCNGQwRlOKy3HjYXm9dfKtMunFUKkUg&cad=rja

https://www.google.nl/url?sa=t&rct=j&q=&esrc=s&source=web&cd=14&ved=0ahUKEwj-o8e86PHRAhXJBcAKHfWdB804ChAWCCswAw&url=https%3A%2F%2Fnl-nl.facebook.com%2FCoolblue%2Fposts%2F10157297389175537&usg=AFQjCNGVshb8Sr2GnSCIbM4-xS3NPndy1w&cad=rja

https://www.google.nl/url?sa=t&rct=j&q=&esrc=s&source=web&cd=16&cad=rja&uact=8&ved=0ahUKEwj-o8e86PHRAhXJBcAKHfWdB804ChAWCDMwBQ&url=https%3A%2F%2Ftwitter.com%2FMartijnAnschutz%2Fstatus%2F811887394710495233&usg=AFQjCNGQ8yqdcsKM5vCGCaxoZYwzllbVHw

https://www.google.nl/url?sa=t&rct=j&q=&esrc=s&source=web&cd=18&cad=rja&uact=8&ved=0ahUKEwj-o8e86PHRAhXJBcAKHfWdB804ChAWCEEwBw&url=https%3A%2F%2Fwww.tabletcenter.nl%2Fproduct-reviews%2F184118%2Freview%2F1918291%2Fasus-transformer-pad-tf300-3g-32-gb-white.html&usg=AFQjCNEPCGbQu73u6qzQspWTU_vqZMo85A

https://www.google.nl/url?sa=t&rct=j&q=&esrc=s&source=web&cd=21&cad=rja&uact=8&ved=0ahUKEwix_tOA6vHRAhXmLcAKHc4uD9Y4FBAWCBkwAA&url=http%3A%2F%2Fwww.ciao-shopping.nl%2FCoolblue_nl__Review_163474&usg=AFQjCNEMx97PlNyV2e_PUM9jGJKGXqEFUw

https://www.google.nl/url?sa=t&rct=j&q=&esrc=s&source=web&cd=29&cad=rja&uact=8&ved=0ahUKEwix_tOA6vHRAhXmLcAKHc4uD9Y4FBAWCEowCA&url=http%3A%2F%2Fforum.fieltshop.nl%2Findex.php%3Ftopic%3D18353.0&usg=AFQjCNEf3dAENCSNDuGY3bLtH6U0UMi-ow

 

Zelfgedokter en zorgelijke wachttijden – Deel 2

Wachten op het Waterlandziekenhuis

Voor Deel 1, klik hier. 

Onze gezondheidszorg is veranderd. Ten goede of ten kwade? Ik heb geleerd dat de zorgverzekeraar ook kan helpen, wanneer we tobben met onze gezondheid. Hier het tweede deel van mijn verhaal.

 

 

 

‘Ons’ ziekenhuis

Het schijnt dat alle Volendammers en mede-Waterlanders door hun geografische ligging zonder meer veroordeeld zijn om uiteindelijk te sterven in het Waterlandziekenhuis Purmerend. Iemand zei eens: “Als je een pistool op het hoofd van de ambulancechauffeur zou zetten, rijdt hij nog naar het Waterland.” Mijn huisarts leek bijna geïrriteerd toen ik vorig jaar aangaf er niet meer heen te willen. Mijn redenen waren eenvoudig. Allereerst had dr. De Bruijn de wereldpers gehaald na ongeveer dertig jaar misdaden tegen de mensheid te hebben bedreven onder de vlag van WZ. En ik was zelf ook tegen wat futiliteitjes aangelopen. Ik had na een tweetal persoonlijke ervaringen mijn vertrouwen definitief verloren in al wat kwam van het Waterlandziekenhuis te Purmerend. Niet alle doktoren zijn prutsers, maar het aantal dat ik in Purmerend alleen al op persoonlijke basis mocht ontmoeten, was mij te hoog.

Ervaring een
Een KNO, dr. Doornenbal, wilde mij in 2014 op basis van zegge en schrijve één gehoortest zonder verder onderzoek een gehoorapparaat aanpraten. Ik weigerde het slachtoffer te worden van kruideniers die voor dokter spelen en ging op zoek naar een deskundige tweede mening (second opinion, je moet het ook in het Engels zeggen..). Ook de veronderstelling van de tweede geraadpleegde KNO, dr. Dennis Cox (namelijk de ziekte van Menière), heb ik niet willoos geslikt. Daar ben ik nu blij mee. Mijn gehoor kwam weer terug bij het oude door eigen research en alternatieve behandeling. Vroeger hielpen doktoren je met dergelijke zoektochten. Nu niet meer. Zelf-dokteren kan een hoop ellende wegnemen. Ik kan het iedereen aanbevelen.

Ervaring twee
Een bejaarde ome (en een soort van tweede vader) van mij werd op basis van leugens van zijn op erfenis beluste broer onvrijwillig geëuthanaseerd. Zo leerde ik later uit een persoonlijk relaas van de intensivest (hoofd Intensive Care) aldaar. Mijn vriend – tevens neefje van de overledene, ik was eigenlijk familie van de ‘kouwe kant’ – was getuige van dit verhaal en zei mij direct toe mee te gaan naar elke rechter als getuige wanneer ik daartoe behoefte mocht voelen. Zelf-dokteren was deze keer geen optie.

De chirurg dr. Heres, en intensivist dr. Golriesing waren eenvoudig afgegaan op leugens van familie zonder verdere verificatie (waar heb ik dat meer gehoord?). De Boze Broer belde mij de middag na de in Purmerend vrij snel afgesloten Wansee-conferentie rond half zes en liet weten dat de chirurg het een verstandige beslissing had gevonden. Tja, die was immers misleid en had nagelaten het verhaal van de liefdevolle broer te verifiëren. De door het slachtoffer gewenste (!) en voorgenomen operatie was daarmee geannuleerd. Ome was anders vast en zeker een kasplantje geworden. Een loeisterke oud-visserman die altijd een onwaarschijnlijk hoge pijngrens had gehad. Ik wist dat, want ik had met hem gewerkt in een baan waar wel eens ongelukjes gebeuren. Vinger in de microperforatierol of zoiets. Ome Ab naar de dokter. Binnen een kwartier terug op het werk, met een ontzagwekkende verbandrol om zijn duim, waarvoor een ander twee weken ziekteverlof zou hebben opgenomen.

Het verhaal dat broerlief (zelf tweeëntachtig jaren jong) bij de doktoren had opgedist was zeer triest. Ome zou geen kwaliteit van leven meer hebben gehad, kwijlende in en uit zijn bed zijn geholpen en meer van dat fraais. Terwijl de mensen die ome wel verzorgd hadden, hem regelmatig bezochten en mantelzorg verrichtten, een heel ander beeld van ome hadden. Mijn broer en ik hadden nog regelmatig grote lol als we met hem en zijn goede vriend Ben aan een borrel zaten. En de snedige opmerkingen die deze ronduit slimme tachtiger dan met regelmaat van de klok maakte, kon je nog wel even in je zak steken. Daar was geen woord Frans bij. Plagende humor voerde bij ome altijd de boventoon. Het was dus voor ons heel triest toen hij op deze laaghartige manier afgeschreven werd.

Naderhand informeerde ik een dame die veel voor hem gezorgd had in het tehuis waar ome gewoond had over de misleiding van de doktoren omtrent omes ‘kwaliteit van leven’. Zij werd bleek en riep vertwijfeld uit: “Maar dat is helemaal niet waar!” De goede man is in Purmerend inwendig doodgebloed met wat pijnstilling om het stervensproces nog drie dagen te kunnen rekken.

In mijn rol als contacpersoon was ik gedurende zijn verblijf in het ziekenhuis dagelijks na mij werk bij ome Ab langsgeweest en onderhield alle contacten met het ziekenhuis gedurende een vijftal dagen. Ik was echter juist vóór de dodelijke beslissing uit mijn functie als contactpersoon ontheven zonder verder kennisgeving.
’s Middags om een uur had ik nog een telefoongesprek met de intensivist (“Wij gaan opereren, want er is een inwendige wond opengegaan.” ) Die middag bij vijven belde ik om te vragen hoe het gegaan was en kreeg van een telefoniste te horen: “U bent niet langer contactpersoon.” Op mijn vragen omtrent het hoe en waarom, de naam van de nieuwe contactpersoon kreeg ik geen antwoord. Een ronduit schofterige manier van doen. De nalatigheid van de heren doktoren (telefoontje verzorgingshuis of huisarts ter verificatie is nooit gepleegd) heeft mijn vertrouwen in Purmerender geneesheren blijvend geschaad. Er wordt daar te gemakkelijk over levens beslist. Leeftijd te hoog, wild verhaal van een boos familielid? Uit het Waterlandziekenhuis keer je dan niet meer huiswaarts. Stressfactor nummer een.

Enige dagen later ging mijn telefoon weer. Ik had twee dagen geleden afscheid genomen en was in stilte reeds aan mijn rouwproces begonnen. Purmerender polderziekenhuis aan de lijn: “U bent toch de contactpersoon van mijnheer Tuijp? Ik wilde u laten weten dat hij zojuist is overleden.” Ik in opperste verbazing: “….Dat was ik in eerste instantie wel. Maar jullie hebben mij toch zelf verteld dat ik dat niet meer was? Staat dit niet in jullie computer, dan? En staat er ook niet in wie de nieuwe contactpersoon is?” Die naam was mij namelijk geweigerd. Het arme vrouwtje begon te stotteren en verontschuldigde zich. Kennelijk een andere afdeling. Interne communicatie in tuincentrum Waterland tussen haar en de Opruimers: nihil.

Zo’n half uur later had ik de eer de honorabele familie aan de lijn te krijgen. Op mijn condoleancebetuiging werd niet gereageerd. Ook geen condoleancebetuiging terug. Hij was toch mijn geliefde ome en spreekwoordelijke tweede vader aan wie ik door mijn ouders in naam vernoemd was. Hoe het nu verder moest met de financiën en de begrafeniskosten. De inhaligheid was aan de telefoon voelbaar. Mijn ome had het beheer van zijn financiën in het verleden nl. overgedragen aan mijn broer. Mijn broer die eigenlijk net als ik familie van de ‘kouwe kant’ was. Merk op: ome Ab vertrouwde zijn eigen broers en zusters niet aangaande zijn bankzaken. Er stond nog wat geld van hem op een bankrekening. Daar was het om te doen.

De bezorgde familie was naar eigen zeggen niet bij machte geld voor te schieten voor de begrafenis en hadden direct toegang nodig tot omes financiën. Mijn broer had omes administratie keurig op orde en droeg die direct over, terwijl de overledene nog narookte op de overlijdenstafel. De familie had haast. Er volgde voor mijn broer een periode van telefoonterreur, verdachtmaking, smaad en intimidatie. Mijn broer had een aantal jaren niets anders gedaan dan op volstrekt integere wijze te voldoen aan omes financiële wensen. Om in te staan voor mijn broers integriteit zou ik overigens mijn eigen brandstapel hebben ontstoken. In de daaropvolgende periode werd niet alleen hij, maar iedereen die iets voor ome betekend had en niet tot ‘De Familie’ behoorde voor dief uitgemaakt omdat er geld ‘weg’ was. De familie wilde geld zien. Van ons. Ook van de getuige-neef en mijn persoontje. De erfenis was niet groot genoeg. Wij zouden gestolen hebben van ome Abs erfenis. Het is goed om liefhebbende familie te hebben. Stressfactor nummer twee.

Ook best moeilijk: schuldgevoel
Daarnaast had ik 2015 een tweede moeilijke gebeurtenis te verwerken gekregen. Ik wilde iets uit handen nemen voor een van mijn beste vrienden, die terminaal was. Namelijk de verkoop van zijn geliefde zilveren ros, de motorfiets waarvan hij zoveel plezier had gehad. Ik maakte een domme fout met nogal pijnlijke gevolgen. Gevolgen die mijn vriend nog even in het volle bewustzijn mee mocht beleven. Ik heb nog altijd napijn en schuldgevoel, zelfs nadat alles mede door mijn inbreng succesvol was afgesloten. We dragen allemaal ons rugzakje mee. Stressfactor nummer drie.

Kan stress lichamelijke klachten beïnvloeden?

Stress is een soort van ninja; een uiterst bekwame sluipmoordenaar. Een geniepigerd die met diabolisch geduld zijn kans afwacht, je geestelijke danwel lichamelijke gesteldheid ondermijnt en toeslaat op een zwakke plek. Mijn rug was zo’n plek. Door een triviaal ongelukje met de motorfiets zo’n vijftien jaar geleden had ik een zwakke plek opgelopen in het rechter SI gewricht. De plaats waar je been is opgehangen aan het heiligbeen. Een cruciaal stukje skelet, mag je wel zeggen.Toen ik mijn motorfiets op stal wilde zetten, gleed mijn natte motorlaars op een gladde ondergrond weg. In spagaathouding had ik de motor opgevangen. Een domme reflex met grote gevolgen. Als ik het stomme ding had laten kletteren, was dat veel beter geweest. Wat euro’s uitgeven, repareren en zand erover. Maar het menselijk brein was in mijn geval klaarblijkelijk dusdanig geconditioneerd dat het materiële schade wilde voorkomen. En dat ten koste van lichamelijke schade, dat dan weer wel natuurlijk… Ik ving de fiets van tweehonderddertig kilo dus niet alleen op, net voordat hij de grond raakte, maar zette hem ook nog terug rechtop. Het vangen en rechtop zetten deed ik vanuit een soort spagaathouding waarbij het volle gewicht op mijn buitenste been terechtkwam. Gerard du Prie zou beslist niet achter deze krachtoefening staan. Ik had hiermee blijvende schade opgelopen aan het betreffende SI-gewricht. Op zich is daar goed mee te leven, zolang je maar wel je verstand gebruikt. Maar voeg bij zo’n blijvend zwakke plek wat stress door wat verdrietige gebeurtenissen waarbij je de keuze hebt tussen passief accepteren of zelf kapot gaan, en je hebt een recept voor fysieke schadeposten voordat je ‘koffie’ kunt zeggen.

Mijn rugzakje was dus in 2015 aangevuld met wat wrange gebeurtenissen. Meerdere spreekwoordelijke uitwerpselen van de voorzienigheid die ik moeilijk door kon slikken. Mijn bovenbeenspieren waren 8 maanden stijf gebleven zonder dat ik het goed en wel besefte. Bij het bijna achteloos losmasseren daarvan werd het geduld van de Grote Geniepigerd beloond en kreeg ik de rekening gepresenteerd.

December 2015: de persoonlijke aanpak

In de dagen na de eerste pijnaanval had ik niet passief berust. Ik had getracht om bij ziekenhuis Boven ’t IJ bij de neuroloog binnen te komen. Mijn huisarts had zijn best gedaan daar met voorrang een afspraak te krijgen, maar faalde in zijn goede bedoelingen. Door bovengenoemd verloren vertrouwen waren mijn verwachtingen in resultaten vanuit Purmerend niet bijzonder hoog gespannen. Ik besloot het verder te gaan zoeken in de geprivatiseerde gezondheidssector. Daarnaast zou ik alles wat alternatief was proberen.

Nu had ik eerder uit de uiterst zorgvuldig gekozen bewoordingen van fysiotherapeut en huisarts begrepen dat mijn klacht waarschijnlijk vanuit de rug moest voortkomen. Maar ook begreep ik dat de pijnklacht en uitstralingen eigenlijk niet klopten met een hernia. Ik telde wat zaken uit het verleden en heden bij elkaar op en ‘koekelde’ (“Googelen”;). Op het Grote Web vond ik de kliniek van dokter Iprenburg, specialist in hernia-operaties. Zij vroegen een recente MRI-scan van de Lumbale Wervelkolom (LWK). Deze was op 4 december om acht uur ’s avonds (Zwarte Piet niet blij, en Sinterklaas al helemaal niet..) gauw gemaakt bij MRI Centrum aan het IJsbaanpad in Amsterdam. Na afloop van het scanprocedé een meer dan grote zucht van verlichting; je moet stil liggen en mijn achterpootje begon in die buis het stilliggen behoorlijk zat te worden. Er leek ergens in mijn kapotte computer te zijn besloten om het stilliggen niet langer te dulden en de voorbereidingen van wat flinke, geniepige pijnscheuten werden aangekondigd in mijn brein. Dit zou betekenen dat de scan opnieuw moest. Ik probeerde uit alle macht er geen aandacht aan te schenken. Enerverend. Toen het ik het op wilskracht had uitgehouden, was de opluchting bijna een gevoel van ontlading zoals via het geslachtsorgaan. Toen de week erna de CD bij huisarts binnenkwam, had ik die vrijdag de bestanden op Dropbox geplaatst en gemaild aan de kliniek Iprenburg.

De maandag erna (Hoe heerlijk en tegelijk vreemd vlot, deze reactie!) telefoontje van Iprenburg. “We zien een uitgebreide hernia.” Het woordje ‘uitgebreid’, opgeteld bij het feit dat de onkosten niet door verzekering vergoed zouden worden, deden mij overdrachtelijk struikelen. Ik had veel pijn, maar slechts in mijn bovenbeen. Met een uitgebreide hernia kunnen de meeste mensen veelal niet lopen. Ik was bang voor ‘triggerhappy’ danwel snijgrage doktoren. In Duitsland is aangetoond dat zo’n negentig procent van de hernia-operaties ‘easy money’ zijn. Tot negen operaties per dag door een snijder die er een dikke beurs aan overhield..

Verzekeraars: kunnen die hulp bieden, dan?
Een tip van vriendin Monique Molenaar opgevolgd en de zorgverzekeraar werd om hulp gevraagd. Een aanvraag tot zorgbemiddeling bracht mij een telefoontje van de verzekeraar. Een poging tot bespoediging (in Purmerend) kon helaas geen vreugde brengen, aangezien het eerstvolgende onderzoek ‘al’ over 2 weken zou plaatsgrijpen. Zij wilde echter graag weten wat de op 24 december verwachtte uitslag zou zijn. Ik nodigde haar uit mij dan terug te bellen.

Pijn = druk. Snellere alternatieven?
Intussen had ik nog steeds pijn. Er ontstond een dagelijkse routine. Nadat ik in mijn grote vriend de ligfauteuil ontwaakt was en met mijn laptopje van/voor mijn werkgever het mogelijke thuiswerk had gedaan, wijdde ik uren aan onderzoek naar goede klinieken. Intussen kwam er iets anders goeds op mijn pad. Een publicatie op Facebook deed mijn telefoon rinkelen. Vriend Erik Kras aan de lijn. “Weleens gehoord van Jan Bommie, Ab?” Ja, vaag. Erik: “Ik was gebroken, kon niet meer op of neer van de rugpijn. Ik ben door hem slechts één keer behandeld en kon weer zonder problemen functioneren.” Als je genoeg pijn hebt, ga je in wanhoop ook aan de dakgoot hangen wanneer iemand zegt dat dat goed is. Jan bleek op een steenworp afstand van mij te wonen. Ik besloot het erop te wagen en heb onverwijld Jan gebeld. Een sportmasseur die zich gespecialiseerd had in o.m. de Bowen-methode, door een Australische chirurg ontwikkeld. Op de behandeltafel bij het onderzoek moest bepaald worden hoeveel kracht er nog in het gekwetste pootje aanwezig was. No pain, no gain. De behandeling echter was (ook latere keren) zo mild en voorzichtig als ging het om een pasgeboren baby. Kortom: de eerste keer dat ik er was, strompelde ik op krukken binnen en liep zonder krukken naar huis. Wonderlijk. Niet minder dan dat.

Deel 3 volgt.