Hardloopcursus – les 1

JeroenBijman

Gisteravond de eerste hardlooples gehad bij Sport en Therapie (Jeroen Bijman) in Purmerend. Voor een zeer betaalbaar bedrag leer je hier heel veel op een erg leuke manier. Ik had in mijn jonge jaren weleens gerend. En dan deed ik zoals zovelen: ik liep. Zonder te weten hoe en waarom, liep ik zoals ik dacht dat het moest. Och arme…

 

 

Hardlopen? Kun je dat leren?

Ik wist niet eens dat het bestond: hardloopcursus.
Maar wis en waarachtig, zelfs naast mijn deur! Tenslotte is Purmerend en Volendam met de auto 10-15 minuten rijden, nietwaar? Hoe het ook zij, meteen al in de eerste les kreeg iedereen die meedeed al een aantal zaken te horen, die geheel nieuw waren. Hoe hou je je handen? Hoe beweeg je je armen? Hoe hoog hou je je armen? Wat gebeurt er met je lichaam tijdens het lopen? De loopbewegingen ontleed en fysiologisch toegelicht. Een schat aan informatie voor iedereen die weleens een rondje trimt, of zelfs maar rent om de bus te halen!

Hardlooples van een deskundige

Het is zeer prettig om uitleg over je eigen fysiek te krijgen van iemand waarvan je weet dat hij deskundig is. Tenslotte, als iemand iets weet over ons fysiek bewegingsapparaat, is het wel de fysiotherapeut, nietwaar? Je kunt tijdens het lopen de man alle denkbare vragen stellen. Dit is voor mij werkelijk een soort van openbaring. Heerlijk, gewoon! Je bent gezond bezig en leert ook nog eens wat! Wie heeft het?? Warming-up, cooling-down, afwikkeling van de voet, alle uiterst belangrijke zaken komen voorbij. Uitermate leerzaam!

Schoenen, kleren en andere spullen

Uiteraard hoort bij de cursus ook advies over de aanschaf van goede schoenen, lichtgevende vesten, verlichting, kleren etc. Ook zeer prettig! Als beginnende loper weet je bijvoorbeeld niet dat wanneer je je hardloopschoenen 2 jaar in de kast laat staan, deze maar beter niet meer voor rennen kunt gebruiken. Zoals een motorhelm met de jaren eerder gevaarlijk dan veilig wordt omdat de binnenschaal verhardt, drogen hardloopschoenen uit en verdwijnt dus de demping mettertijd. ‘Goede schoenen zijn belangrijk’ is uiteraard een understatement, zoals er geen tweede bestaat. En je krijgt ook nog eens goede adressen aangereikt waar kundige verkopers goede service verlenen bij de aanschaf van betrouwbare spullen. Ook weer zeer prettig.

Conclusie: zeer leerzaam en zeer leuk om te doen!
Ik kan niet wachten…

Jeroen Bijman, bedankt!

Dankbaar voor geven – bij De Zonnebloem

Zonnebloem-2013-groepsfoto

Ik ben dankbaar.

Het is mooi om te krijgen, dat weet elk kind.
Maar wat je pas doorkrijgt als je ouder wordt, is dat het oneindig veel mooier is om te geven.
 
Het is prachtig als je je belangeloos in kunt zetten als vrijwilliger voor de Zonnebloem. Voor de realisering van een vakantie van ouderen van dagen die hetzij financieel, hetzij sociaal niet in staat zijn om dit op eigen gelegenheid te organiseren.

 

De Heerenhof

Dit jaar was de reis naar Mechelen.
Wij logeerden in zorghotel De Heerenhof, een statig vakwerkhuis, waarvan de oorsprong uit de twaalfde eeuw dateert. Het was bezit van de graven van Limburg. Het huidige gebouw dateert uit 1825. Een prima onderkomen. Zeer netjes, een gastvrije ontvangst en prachtig gelegen in het fraaie Mechelen, een dorp in het uiterste zuiden van Limburg, dat deel uitmaakt van de gemeente Gulpen-Wittem. Er woonden in 2005 zo’n 2000 inwoners (bron: Wikipedia).

 

Chauffeurs maken de trip

Met de chauffeur Ernie Smits van touringcarbedrijf Van Gompel was het direct feest. Een man die uitermate geschikt is voor zijn vak. Op de weg oplettend en accuraat, en met zijn passagiers zeer begaan, elegant en dienstbaar. En ook tussen de gasten wist hij zich sociaal aan te passen en zelfs plaats te nemen in een jury voor een X-factor avond. Zo moesten er meer zijn. Ernie Smits, chapeau!

 

Je eigen gast

‘Mijn’ gast was dit jaar Sjors Verweij, een 71-jarige heer met diabetes. We konden goed met elkaar overweg. Als vrijwilliger kun je het soms goed, soms minder goed treffen. Want eerlijk is eerlijk, niet alle gasten zijn even makkelijk. Toch had ik deze keer – mijn tweede ‘tour’ als vrijwilliger – weer mazzel. Sjors was niet moeilijk in de omgang. Al wat ik voorstelde, vond hij best, en hij genoot van alles met volle teugen. Hij was geboren in Amsterdam en heimelijk genoot ik van zijn nog licht aanwezige Mokums accent. Er was ook een ‘klik’ tussen ons v.b.w. het met elkaar kunnen kletsen. We konden het met elkaar eens zijn over dingen.

 

Uitstapjes

De tripjes waren weer erg leuk.
Dinsdag een rit naar het Drielandenpunt en Wilhelminatoren.
Spel: “wie het eerst boven is…” Vervolgens vertelde onze aldaar aan boord gekomen gids Pierre over vakwerk. Dit is niet het vakwerk zoals wij dat kennen, in de zin van ‘vakmanschap’. Het Limburgs vakwerk stamt uit tijden waarin knechts bij een boer werk vonden maar geen woning. Die stampten zij dan letterlijk even snel zelf uit de grond. Je ziet nog steeds dat de muren in vakjes zijn samengesteld. Vandaar ‘vakwerk’.

Pierre beschikte over een breed repertoire van volzinnen en gezegdes (denk even aan een Limburgs accent, hier): “…Jullie weten vas’ nog wal….”, “…nou, met alle gevollegen van dien, eh…” Een geboren verteller, die Pierre! Toen we op enig moment door wegwerkzaamheden gedwongen een stukje van de route af moesten wijken, viel ie helemaal stil… Zijn repertoire was niet aangepast bij de gewijzigde route.

Dinsdagavond genoten van het gemak waarmee muziekcollega Herman van Dooren de zaal meekreeg. Bijna het halve repertoire dat hij speelt, speel ik ook. Maar dan anders. Eigenlijk grappig als je bedenkt dat zovele kleine artiesten (inclusief mijzelf) eigenlijk veelal hetzelfde doen. Toch heb ik zelf het rare idee dat ik mezelf meer ‘geef’ bij het zingen, zelfs met slappe zooi als ‘De Woonboot’.

Woensdagmorgen naar natuurpark ‘Mondo Verde’, wat waarschijnlijk zoveel betekent als ‘Groene Wereld’. Een leuk park waar je ook met rolstoelen goed terecht kunt. Sommige padjes – hoewel uitermate ‘rolstoelvriendelijk’ – lopen echter zo steil, dat een aantal vrijwilligers met glaasjes water en mond-op-mond beademing moeten worden opgelapt, eenmaal boven bij het restaurant aangekomen voor de lunch.

Donderdag in Maastricht wezen rondklossen met de oudjes.
Wij waren met mannen. 4 rolstoeleenheden met erin een oudere en erachter een oudere jongere. Op de groepsfoto gegaan vóór de lingeriewinkel. Voorbijgangers vroegen zich af waar de camera stond voor ‘Benidorm Bastards’.

 

Jong bloed; mijn slapie Peter Veerman

Mijn slapie was deze keer Peter Veerman (Stek), de autorijschoolhouder.
Hij was een ouwe schoolmaat van mij, waarmee ik altijd best lol kon hebben bij de aardrijskundeles van Bert Wanders (Waterlant College). En nu was het werkelijk alsof die meer dan dertig jaar die wij elkaar niet hadden gezien, niet hebben bestaan. Alles was gewoon bij het oude gebleven. We lachten en dolden weer net zo hard als vroeger.
Ik weet niet hoe de leiding er tegenaan keek, maar ik vind Peter een aanwinst voor de groep.

 

Favoriete gast

Onwillekeurig heeft elke begeleider een favoriete gast. Daar kun je niks aan doen.
Mijn favoriete gast van dit jaar was Thea. Een bejaarde dame, die mij vertelde ook muzikante te zijn geweest. Had jarenlang accordeon gespeeld bij een vereniging. Ook volgde onontkoombaar het verhaal van pijn. Pijn, omdat zij niet meer kon spelen. Het ging niet meer, de reuma had zijn tol geëist. Triest. Als je zelf muzikant bent, kun je je enigzins voorstellen hoe dat moet zijn. Begrijpen kun je het pas als het jezelf overkomt.

Thea genoot van mijn optreden, na de X-factor avond.
Sjors bleef die avond tot het einde.
Ik speelde voor Thea.
Ik speelde voor Sjors.
Ik speelde voor iedereen en hoop maar dat zij zich er beter door voelden, als was het maar kort.

Dankbaarheid voor het mogen geven is wat ik voel.

Het recht van de dood

Prins Friso is dood. Dat was hij in mijn optiek al toen hij gevonden werd, vanonder de sneeuwlawine. Dat hij moge rusten in vrede. Eindelijk, mijn waarde prins, eindelijk rust! Wat heeft u lang moeten wachten! Omdat ik vorig jaar wat mensen in mijn directe omgeving bijgestaan heb in hun laatste uren, werd ik aan het denken gezet omtrent sterven en, jawel: laten sterven.

 

Sterven en laten sterven
Dit laatste wordt steeds moeilijker in onze hedendaagse maatschappij. Veel mensen realiseren zich dit niet. Bij leven worden wij lastig gevallen met wetten en regels. Dat is een gegeven dat iedereen al dan niet bewust als voldongen feit heeft te accepteren. Maar ook het sterven wordt ons moeilijk gemaakt, dankzij moderne wetenschap en erfenissen vanuit religie. Prins Friso is dood. De levende Friso was dood, de dode Friso leefde nog (citaat Hans van Dam, verpleegkundige, gespecialiseerd in niet-aangeboren hersenletsel – Volkskrant artikel 13-8-2012).

Omgang met Dood
De oudste metgezel van het Leven.
Hoe we ermee omgaan, verschilt per werelddeel, per volk, per familie, zelfs per persoon. De moderne geneeskunde steekt tegenwoordig structureel een voet tussen de deur die toegang geeft tot de volgende dimensie. Vaste prik. Met alle macht vechten zij zich letterlijk dood om toch maar jou bij die drempel vandaan te houden, onderwijl ribben brekend van degene die soms juist probeerde te sterven. Koste wat het kost. Zonder dat het slachtoffer in kwestie hierin nog iets te zeggen of te wensen heeft.

Sterven is niet meer wat het was
Vroeger was het eenvoudig om te sterven. Als je tijd gekomen was, was het afgelopen. Klaar, af, over en sluiten, die kist. Clinisch bekeken was het dan zo dat je hart niet meer klopte omdat je fysieke functies niet meer werkten, je lichaam dus niet langer in staat was om zichzelf te besturen.

Tegenwoordig ligt dit niet meer zo simpel. Het sterven wordt ons steeds minder toegestaan. De moderne geneeskunde is zover gevorderd, dat men een lichaam waaruit alle levensgeesten geweken zijn, kunstmatig ‘draaiend’ kan houden. Het bekende kasplantje. En onze wetten zijn hierin zodanig dwingend, dat soms zelfs mensen die bij gezondheid van geest hebben vastgelegd onder bepaalde condities te willen sterven, dit toch niet wordt toegestaan als het moment daar is. Is dit ethisch verantwoord?

Het recht van beschikking
Hebben nabestaanden, overheden en andere buitenstaanders het recht om te beslissen over het uitstellen van uw dood? Ook als u zelf – compleet met akte en ondertekening – bij leven en welzijn (lees: bij uw volle verstand) anders had beslist? Je zou toch in staat zijn om als boze klopgeest terug te keren en deze mensen het leven eens flink zuur te maken..

Is een natuurlijke dood onwettig?
Wij zijn van oudsher opgevoed met het idee dat de dood iets is om te vrezen en te ontwijken, ja zelfs te voorkomen. De dood is de poort tot een onbekend gebied, iets wat we nog niet concreet kennen en waarvan niemand nog is teruggekeerd om er een beschrijving van te geven. De wet staat beëindiging van levens niet toe. Ook niet als het uw eigen leven betreft. Is dit goed?

De hulpeloze zelfdoding: fraai, hoor..
Als een mens niet meer verder wil met het leven, rest maar één optie: zelfmoord. Want hulpverlenen bij zelfdoding is in onze cultuur nog altijd uit den boze. Hulp vinden bij het beëindigen van je leven, is als het vinden van een verzekeraar die zonder meer uitbetaalt. En vaak is bij doe-het-zelfmoord helaas het jammerlijke bij-effect: gruwel en rampspoed. Voor anderen, wel te verstaan. Zowel familie als soms één of meerdere  buitenstaanders. Want iemand die niet meer wil leven, is mentaal vaak niet (meer) echt in balans, maar zoekt toch een manier om zijn/haar leven afdoende te beëindigen.

Effectieve manieren zijn niet altijd de meest fijnzinnige. Ook hier maken zachte heelmeesters stinkende wonden. Je wilt immers niet het risico lopen door ‘behulpzame’ voorbijgangers of medici te worden gedwongen om op het laatste moment je plannen bij te stellen? Maar het pijnlijke gevolg is dan wel, dat iemand anders het eindresultaat van van jouw eindoplossing aan moet treffen. Iemand die – nietsvermoedend en geheel onschuldig – daardoor levenslang getekend raakt. De dood die voor de uitstapper een oplossing lijkt te zijn, wordt voor de eerlijke vinder een plaag. Foutje, bedankt…

Einde van de rit
Wij zijn in 2013 nog niet in staat om de laatste wens van een stervende te respecteren, namelijk: sterven. De schrijnende werkelijkheid is, dat wij eerst op dwangmatige wijze de stervende het sterven trachten te beletten. Om pas nadat de martelende vluchteling weer in de kraag is gevat, te gaan ontdekken wat nu eigenlijk de wensen van het slachtoffer zelf waren omtrent het ongevraagd toedienen van hulp. Beschaving, zegt u? Het mocht wat..

Waarom kunnen wij niet eenvoudig uitstappen als je dat via officiële kanalen genoegzaam bekend hebt gemaakt? Gewoon… mijn laatste halte…. ik heb geen zin meer. Iemand van 92 die mij zeer dierbaar was, heeft het werkelijk uitgeroepen: “Mag ik stoppen…?!”, net voordat zij zichzelf moeizaam naar de dood sleepte.

In een ander geval heb ik met eigen ogen aanschouwd hoe een volkomen dement geacht iemand, die al jaren niet meer kon communiceren, razend werd toen op haar sterfbed de lippen werden bevochtigd. Het is van een verwerpelijke hoogmoed om dit te interpreteren, te poneren dat je weet waarom dit gebeurde en hier vervolgens cliché’s aan op te hangen als: “….dat doen ze…”, “…dit is normaal….”, “…dit heeft niets te betekenen…”. Mensen kunnen niet vliegen. Mensen kunnen geen gedachten lezen.

Wij weten niet wat z.k.h. prins Friso al of niet heeft gevoeld, anderhalf jaar lang.
Wellicht is hij dankbaar, mogelijk is hij dat niet.

 

Wat wilt U?
Ik wil na een ongeval of ziekte dolgraag gerepareerd worden, zolang er een gerede kans is op kwaliteit van leven ná het herstel. Als ik slechts gedeeltelijk gerepareerd kan worden en er enige kans is dat ik niet meer kan luisteren, spreken, voelen, laat dan die destructieve hulpverleners in Hemelsnaam wegblijven.

Wat denkt U?
Denkt u dat Friso nog verder had WILLEN leven, met de hersenbeschadigingen die door een zuurstoftekort van 50 minuten onherroepelijk waren aangericht? Ook een dode moet je zijn rust gunnen.

Uwe koninklijke hoogheid prins Friso, rust zacht.

Schrijvers en lezers

20130808_1020_think

We schrijven wat af, met z’n allen. Leuke, grappige, lieve, maar soms ook heftige emoties komen los bij het lezen van e-mail, tweets, facebook posts en ga zo maar door. Men beoordeelt de persoon achter de schrijver al gauw op basis van enkele woorden. Maar is dat eigenlijk wel eerlijk? Had de schrijver het zo slecht bedoeld? Kon hij/zij inschatten dat de lezer negatief geprikkeld zou worden? Heeft een lezer ook verantwoordelijkheid? Hoe objectief leest u?

 

The-Incredible-Hulk

Irritatie, door lezen of schrijven?
Roept een email irritatie op? Bent u iemand die kan ontploffen na het lezen van een Facebook bericht? Gebeurt dat met berichten over een bepaald onderwerp? Of van een bepaalde persoon? Is de schrijver hiervoor verantwoordelijk? Kunt u ‘anders’ lezen? Als u op één van bovenstaande vragen ‘ja’ geantwoord heeft, probeer dan eens met een andere bril te lezen. Objectief lezen, het kan uw leven makkelijker maken.

Communicatie
De ideale communicatie bestaat uit 50% luisteren en 50% praten.
Vrij vertaald betekent dit dat iedereen zijn zegje gedaan kan hebben. Hierover zijn complete studies boeken geschreven, die ik hier niet kan weergeven. Communicatie is een vorm van wetenschap. Feit is wel, dat de normen der wellevendheid voorschrijven dat objectiviteit en geduld vereist zijn bij het netjes luisteren naar iemands verhaal, of dit nu gesproken is of geschreven.

 

Vooringenomen? Wie? Ik? Ja, ook u!
Objectief luisteren/lezen. Hoe doe je dat?
In een gesprek: vergeet niet te luisteren. En wel graag tijdens het gehele verhaal van de andere spreker(s). Begin niet alvast een verdediging op te bouwen terwijl de ander nog praat. Want gedurende de tijd die u al bezig bent met uw repliek, bent u wel met uw aandacht bij het antwoord, dus opgehouden met luisteren. Terwijl de ander nog volop aan het woord is en u zaken mist in zijn/haar betoog. U kunt zo belangrijke informatie mislopen uit de anders verhaal, omdat u al hard bezig was met het aanleggen van uw eigen verbale verdedigingswerken.
In een tekst: zelfde verhaal. Lees het hele bericht uit, alvorens een mening te vormen. Bedenk dat niet iedereen goed is in schrijven. Formulering en spelling zijn technieken, die niet iedereen beheerst. Maar als iemand een kunstje niet beheerst, hoeft deze persoon nog niet dom of slecht te zijn. Stel uzelf vragen. Overweeg. Reageer niet te snel.

 

4 Tips om objectief te lezen

Probeer eens:

  • literatuur te lezen zonder uw mening of interpretatie te laten meespelen
    Heeft de schrijver de tekst zo bedoeld als het voor u voelt?
  • te begrijpen dat uw visie een interpretatie is
    Zelfs een feestelijke uitnodiging kan negatief begrepen, cq. uitgelegd worden.
  • begrip te hebben voor andere standpunten
    Was de schrijver danwel uzelf emotioneel beïnvloed, waardoor het verhaal min of meer anders overkwam dan het bedoeld was?
  • de tekst een kans te geven
    Weet u zeker dat u de tekst juist geïnterpreteerd hebt? Botste die met een overtuiging of opvatting? Bent u wellicht (over)gevoelig voor het onderwerp? Was het wellicht tegen het zere been? Zie de boodschap, niet de formuleringen. Die boodschap zit vaak áchter de zinnen, opgesloten in het grote geheel.

Begrip. Dit vergt overweging.
Begrip voor de schrijverd zelf, zijn achtergrond, moeilijkheden, persoonlijke situatie.
Respect. Een vergeten woord, zou je af en toe denken.
Respect voor elkaars gevoeligheden, elkaars mening.
Dit zijn kwaliteiten.
Zij maken van u als lezer/luisteraar een een completer mens.
Of moet ik zeggen: aangenaam gesprekspartner?

 

Slotvraag: heeft een lezer verantwoordelijkheid?
Ja. In de radiocommunicatiewereld moeten zender en ontvanger op elkaar afgestemd staan, anders gaat er geen enkel signaal binnenkomen. Als je met alle geweld wilt, kun je zelfs een kookrecept vooringenomen lezen, het als ‘fout’ interpreteren en er vervolgens lekker boos van worden. Het in openheid en onbevangen luisteren voorkomt oorlogen. Ook op papier.

En ja, veiliger is natuurlijk gewoon: niet schrijven…

:tabrakan:

Eigen rechter: de Entertoets als executieknop

stopbordEigen rechter spelen is fout, heel erg fout. Internettend Nederland als burgerwacht. Het verhaal van de mishandelde Shetland pony’s, en de heksenjacht op een mijnheer uit Alkmaar. Zijn leven is om, ongeacht of het door iedereen veronderstelde nou waar is of niet. Zelfs emigreren helpt niet meer, zolang iemand aldaar internet heeft. Je zult maar dezelfde naam dragen als een ‘heks’. Het is ineens alsof je Adolf Hitler heet! Jammer, dan?

Publiceren? Denk aan de gevolgen!
Mensen publiceren tegenwoordig te pas en te onpas namen van vermiste mensen, lelijke mensen, foute mensen, andere mensen. Kortom: men publiceert maar raak.
Zonder aan de gevolgen te denken. Dit is zo gevaarlijk! Hele families gaan eraan kapot.

Bevoegd?
Rechters moeten hun hele leven studeren om de juiste beslissingen te leren nemen. Die beslissingen nemen zij dan ook nog eens nadat er soms jaren van onderzoek aan vooraf zijn gegaan, en – jawel, daar komt ie! – door tal van bevoegde instanties. Boze sociale mediagebruikers vellen tegenwoordig vonnis van achter een computer of mobieltje. Nou ja, sociaal..? Zonder enige vorm van onderzoek veroordelen en berechten heet dat, niet meer en niet minder. In het wilde westen noemde men het: “lynchen”. En iedereen is het erover eens, dat dat barbaarse praktijken waren, daar zo lang geleden in dat ruwe westen. Wij doen dat gelukkig niet meer, zo met een touw, enzo. Wij zijn beschaafd. Wij doen dit op Facebook.

Dierenliefde maakt wreed
Als het over dieren gaat, zijn we pas echt licht ontvlambaar. Men verliest alle redelijkheid uit het oog, getergd door de aanblik van hulpeloze wezens en slechte daders. Foto’s van de verantwoordelijke duivel(s) worden getoond, zelfs naam en adres worden vermeld. Als je iemand goed wilt vernielen, volstaat een foto met bericht over dierenmishandeling. En let op: er hoeft maar één gek uw foto te gebruiken. De ergste nachtmerrie die iemand kan beleven! Maar wat nu, als de afgebeelde duivel in kwestie straks onschuldig blijkt te zijn? En wat doen we met mensen die stomvallig dezelfde naam dragen en letterlijk van niets weten? Allemaal verwoeste levens, een spoor van vernieling, en mogelijk zelfs letterlijk met de dood tot gevolg… Denkt u daaraan, wanneer u een bericht deelt? ‘Sorry’ helpt niet meer. Nooit meer.

En nu we het toch over hulpeloze dieren hebben: hoe hulpeloos is een ten onrechte beschuldigd en maatschappelijk vernield mens? Welke oplossing is er nog mogelijk wanneer iedereen je uitkotst en vernietigende artikelen tot in het einde der dagen blijven circuleren op het grote web? Ik zie voor die slachtoffers nog maar één uitweg. En daar wil ik liever niet aan denken..

Grappig? Reken maar..
Maar ook grappen kunnen behoorlijk veel kwaad aanrichten. Stelt u zich voor: een foto van u zelf, vergezeld van een verzonnen verhaal, waarin in geuren en kleuren uit de doeken wordt gedaan, dat u dol bent op appels. Als u toevallig niet van fruit houdt, er geestelijk niet tegen opgewassen bent, en hier tal van ‘grappen’ over moet aanhoren, kan dit uitgroeien tot een levenslang trauma. Het hoeft niet eens waar te zijn…

Het imago van crimineel: ook u?
Een imago opdoen is makkelijk. Een imago kwijtraken is onmogelijk. Eén goede grap en je komt nooit meer van de clownsuitstraling en lachend begroetende mensen af. Kan hardnekkig zijn. Of vervelend, als u eens niet in de stemming bent. Laat staan wanneer er vuige leugens over u zijn verspreid en mensen (in hun eigen ogen zeer terecht) verontwaardigd zijn! Zij zijn furieus en verliezen alle rede en wijsheid uit het oog. Ook wanneer de veronderstelde misdaad NIET uw werk was. Zie dan maar eens van dat criminele imago verlost te raken. En het verspreiden op internet gaat maar door. En door. En door…  Reality shows geven het verdorven voorbeeld.

Wat als morgen een verkrachter met uw naam op Facebook staat? Of iemand ‘grapt’ uw foto met ‘vermist’ eronder en u wordt voortdurend geraden zich te melden bij familie of politie? Of een boze ex-partner beschuldigt u van mishandeling? En de bloeddorstige schrijver roept: “Delen, mensen..!” Doen, toch?
Neen, driewerf Neen! Doe dat niet, ongelukkige! Je maakt een zootje brokken!

Levenslang – al dan niet schuldig
En vergeet niet: een relatief onschuldige grap kan een levenslange vogelvrijverklaring betekenen voor het sportieve slachtoffer. Voor iedereen, ook voor u. De filmpjes met de pony’s waren maar liefst 9 jaar geleden opgenomen. Let wel: het staat vanzelfsprekend buiten kijf, dat dit van een absolute verdorvenheid is. Maar het aantonen van schuld en het veroordelen van schuldigen is en blijft een taak van justitie. Burgerwachten en doe-het-zelf-rechters plaatsen zichzelf boven de wet. En eigenlijk dus ook buiten de maatschappij. Wat is crimineler?

Is er een oplossing?
Opsluiten, die delers. In het belang van de maatschappelijke veiligheid.
Of bent u misschien zelf delend burgerwacht en vindt u mij nu te kort door de bocht?
Vervelend? Spiegeltje, spiegeltje…

Minder brood, minder moe

Ik las op het wereldwijde web artikelen over tarweproducten.
Eén reactie trof mij. Iemand was zeer positief omdat hij/zij na het ernstig reduceren van broodgebruik veel minder moe was. Ik dacht: hier wil ik bij zijn!

Eerdere ervaring
Ooit heb ik een korte kuur gevolgd, genaamd Sportvasten.
Hierbij gebruikte ik voor een periode van 10 dagen helemaal geen brood of tarweproducten. En inderdaad: ik had dit vol moeten houden.
Ik voelde mij toen zó goed! Werkelijk als herboren.

Nu
Na het lezen van genoemd internetartikel heb ik eens getest.
Een paar dagen maximaal 1 keer per dag brood.
En inderdaad; ik voel mij veel minder moe!

Dus: ontbijt met magere kwark, lunch met salade.

Zzzzzz

Edward Snowden, of: hoezo Big Brother??

Uw gegevens worden misbruikt!

20130701_1445_snowden
Ik ontvang op Facebook privé berichten ‘uit naam’ van FB vrienden (buiten hun eigen medeweten om) die de campagne tekenden ‘ten bate’ van mr. Snowden. Om even in de juiste taal te blijven: so much for “privé” on FB…!

 

 

 

Deze campagne (https pagina van AVAAZ org) is waarschijnlijk opgesteld door de mensen waarvoor mr. Snowden ons nou juist probeerde te waarschuwen…. onder het motto: if you can’t beat them, join them….

Nu ben ik van nature nogal voorzichtig, soms zelfs achterdochtig.
Met reden, geloof ik, getuige mijn ontdekking.
Momenteel worden nl. op Facebook “privé” berichten rondgestuurd door FB vrienden die dit zelf niet eens weten. Zij tekenden de campagne op genoemde pagina en prompt werden hun gegevens misbruikt en het vertrouwen beschaamd. Het privébericht op FB bevat Engelse teksten “I just signed a campaign…” van mensen die mij echt nog niet eerder iets in het Engels stuurden. Hmmmm….. raar? Ja!
Ik rust mijn zaak (Eng: I rest my case).

De moraal van dit verhaal: pas op wat je tikt of tekent op het world wide web!
Mail, FB, Twitter, je documentjes op je eigen laptoppie…
Ga er maar vanuit dat ALLES wordt gescand.

BEWARE !!

:request

 

Voorhoofdsholteontsteking? Zo moet dat voelen…

Als stomen niet meer helpt
Of het nu mijn te nauwe buis van Eustachius is (erfenisje van Pa) of de vorming van mijn sinussen, wie zal het zeggen. Maar bij verkoudheden en neusverstoppingen word ik al gauw geplaagd door zware hoofdpijnen. En als ik ten tijde van zo’n verkoudheid buk of zelfs maar mijn hoofd voorover buig, krijg ik het gevoel dat mijn schedeldakje gelicht wordt. Niet leuk, geloof me!
Na hier een kleine 50 jaar door geplaagd te zijn, had ik dit al bijna geaccepteerd…
Herkenbaar? Dan heb ik goed nieuws voor u, lees verder!

Is er een oplossing voor die verkoudheidshoofdpijn, dan? Vertel!
Totdat een vriend van mij dit hoorde, was ik onwetend en telkens dagenlang aan het tobben met stomen, hete waterstralen in de douche, wat vaak maar matig en traag hielp.
Die vriend vertelde mij van een aloude duikerstruuk om het hoofd ‘van binnen te reinigen’.
Ik heb die – uiterst eenvoudige – truuk uitgeprobeerd.
Het resultaat was schokkend, verlichtend, en het hielp werkelijk direct. Een openbaring!
De eerste momenten kreeg ik even weer ineens die ellendige, zware, drukkende hoofdpijn, maar reeds in de volgende momenten daarna voelde ik de boel opentrekken van binnen in mijn hoofd. Fantastisch! Doe mij nog wat van die duikerstruuken!

Wat is nu die duikerstruuk om je binnenhoofdse kanalen te openen?
Gewoon een bakje lauw water met veel keukenzout erin….
Het zoute water moet je opsnuiven en je zult versteld staan van het effect!
Het is wel even een licht naar gevoel, maar het effect maakt echt alles goed!
Je bent nu eenmaal gewend om je neus leeg te snuiten, niet om deze vol te snuiven.
Daarom is het wel even een licht vervelend oefeningetje om te doen, maar geloof me: het werkt en je zult – gezien het geweldige effect – het kleine ongemak er alleszins voor over hebben!

Overigens had ik diezelfde avond een optreden en begon mijn neusslijmvlies weer in volle omvang te stromen… Als bij een soort nabetaling met terugwerkende kracht zat ik te zingen en te snotteren tegelijk. Maar ik was er zielsgelukkig mee, want mijn hoofdpijn was weg…!


Bron: http://www.maguza.be/rubrieken/u-zegt/p/artikel/sinussen

WAT ZIJN SINUSSEN?
Sinussen zijn bijholtes van de neus. Het zijn met lucht gevulde, in het bot gelegen openingen die via nauwe kanalen in verbinding staan met de neusholte. De sinusholte is bekleed met een flinterdun slijmvlies. We hebben vier paar sinussen: boven en onder de oogkassen bevinden zich respectievelijk de voorhoofdssinussen en de kaakbeensinussen, tussen de ogen heb je de zeefbeensinussen en net onder de hersenen situeren zich de wigbeensinussen. Over hun rol verschillen wetenschappers van mening. Afhankelijk van de theorie zouden ze bedoeld zijn om onze botmassa lichter te maken, als uitbreiding van de oppervlakte van het neusslijmvlies of om het timbre van onze stem te bepalen.

WAT IS SINUSITIS?
Bij sinusitis zijn de sinussen ontstoken. Acute sinusitis wordt veroorzaakt door een verkoudheid, waarbij er zich slijmen ophopen in de sinusholtes en de verbindingskanalen. Typische symptomen zijn gekleurde slijmen en hoofdpijn. De ontsteking wordt veroorzaakt door een virus, soms gevolgd door een bacteriële bijbesmetting. Acute sinusitis kan weken aanslepen. Meestal volstaat een behandeling met ontzwellende medicatie, in de vorm van neusdruppels of een neusspoelmiddel. Als de klachten heel ernstig zijn of langer dan een maand duren, gaat u het best naar de huisarts.

 

IKEA rules!

ikea-logo

 

Gisteren weer eens een bed van IKEA in elkaar geknutseld.
Wat is dit bedrijf geweldig mooi opgezet! Alles is doordacht, vanaf de eerste stap die je binnen zet, totaan het ladenkastje met een rijke (eigenlijk ook weer tot een werkbaar mimimum beperkte) sortering aan extra schroefjes, dingetjes en onderdeeltjes bij de servicebalie, kort bij de uitgang….

Over werkelijk elk detail is goed nagedacht, daar bij die jongens van Ikea.
Niet alleen in de winkel (in mijn geval: Amsterdam Zuidoost) – de plattegronden en shortcuts tussen afdelingen waar je niet hoeft te zijn, zijn een grote vooruitgang – maar ook de verpakking van artikelen en de bekende ‘bruksanvisning’ zijn verbeterd.
Je kunt echt niet meer missen!

En het knutselen met een goede handleidingen en alle spullen compleet, is ook nog eens leuk om te doen! Daarbij – niet onbelangrijk! zijn de spullen goed en goedkoop.

Ter illustratie: de matrassen en lattenbodems van Ikea staan goed aangeschreven, mijn zwager in New York gaat na 30 jaar zijn tweede keuken bij Ikea bestellen…
Waarom doe ik niet alles bij Ikea?

Ikea = TOP !!

:2thumbup

Amsterdam, Nederlands in het klein

Gisteravond mijn vrouw opgehaald in Amsterdam, binnenstad.

Dit was de laatste keer. In Amsterdam ben je gewoon beter af met openbaar vervoer. Vorige week zelfs met de motor ook al een half uur stilgestaan in Amsterdam. Zo rond 22.30 vanaf de Prinsengracht totaan Regulier Dwars was ik langer dan een half uur onderweg. Nou ja… onderweg….. stond ik stil, moet ik zeggen. Wat een ellende. En dan komt een touringcar even rechts langs de file en drukt zich er gewoon tussen. Ik ben groot en jij bent klein.

Straten liggen open, fietsen en motoren vliegen je aan alle kanten voorbij en voetgangers doen echt helemaal zomaar wat in Amsterdam. Met ware doodsverachting werpen ze zich voor je auto, net op het moment dat jij eindelijk een volle meter verder kunt rijden, steken achteloos de hand op in de zekerheid dat jij wel weer even stopt… Wat een respectloos gedrag! En nu zie je onze nationale cameraburgerwachten nergens. Hun werkgebied is op stille weggetjes waar jij alleen staat tegenover 3 mannen. In de binnenstad zouden zij worden gelyncht.

Het begint me te benauwen. Onze verhufterende maatschappij, het enge denken, de politionele onderdrukking waar wij zonder het te zien steeds meer slachtoffer van worden, en de afpersing door onze regering in de vorm van fantasierijke boetes en belastingen voor astronomische bedragen.

Ik voel de neiging om te vluchten, de wereld te gaan verkennen, mijn verblijfplaats elders te gaan zoeken. Voel me hier niet meer thuis.

:bingung