Ik heb gezien – De Zonnebloem

De Zonnebloem
Afgelopen vrijdag teruggekeerd van een werkvakantie als vrijwilliger voor de Zonnebloem. Het was begonnen met een tv-uitzending in 2009, naar aanleiding waarvan ik mezelf had aangemeld als muzikant-vrijwilliger. Dit jaar zou mijn 3e optreden worden bij de Zonnebloem vakantie voor de regio Waterland. Na het laatste optreden vroeg mijn vriendin Trudy Kok, hoofd vakantie Regio Waterland: “….wanneer ga je nou mee als vrijwilliger….?” En omdat ik ook een zorgzame kant heb, zei ik: ‘ja, meteen maar doen, dan…’.

Ik heb er geen spijt van.
Enerverend, enigzins confronterend (je ziet een beetje jezelf, over een paar jaar), maar bovenal: hartverwarmend. De wetenschap dat je meehelpt om mensen een (misschien laatste) onvergetelijke ervaring te bezorgen, is in waarde niet uit te drukken.
Als algemeen vrijwilliger ben je verantwoordelijk voor de ondersteuning van 1 gast. Dit betekent voornamelijk: het uitvoeren van kleine dagelijkse handelingen die hulpbehoevende mensen zelf niet meer kunnen uitvoeren. Je hoeft je niet druk te maken over ‘enge dingen’ als toiletbezoek, want daarvoor zijn professionele verzorgers mee. Ik weet niet wie er nu meer genoten heeft, mijn gast of ik..

Ik heb gezien
Ik heb gezien, hoe een hoogbejaarde dame die – als was zij weer een klein meisje – met schitterende ogen genoot bij het voelen van de wind door haar haren, toen wij haar op de fiets over de Lemeler berg reden.
Ik heb gezien, hoe dankbaar mijn Gast was voor elke keer dat ik haar hielp bij het opstaan, bij het aanreiken van koffie, bij het oprapen van haar stok, het rijden van haar rolstoel, het drogen van haar tranen en het mogen lachen om dwaze humor.
Ik heb gezien, hoe bejaarde mensen nog lang niet gespeend hoeven zijn van humor en scherpzinnigheid, ondanks dat het lichaam aftakelt.
Ik heb gezien, hoe professionele en onprofessionele vrijwilligers zich tomeloos onbaatzuchtig inzetten om hun medemens een fijne herinnering te bezorgen.
Ik heb gezien, hoe oude mensen nog steeds een ijzeren wilskracht kunnen opbrengen, en tegen beter weten in vechten tegen slopende ziekten.
Ik heb gezien, hoe oude mensen nog zeer actief in het leven kunnen staan en hun bijdrage aan de maatschappij kunnen leveren.

Er zijn nog dingen om dankbaar voor te zijn.

Fotoshoot Jara

Voor een wereldwijd project op een school in New York, Brookside High, was ons gevraagd foto’s te nemen van een leeftijdgenoot met specifieke achtergronden, die kenmerkend zijn voor het betreffende land. Ons vriendinnetje Jara toonde zich bereid.

Dood en leven: dicht bij elkaar

Na zo’n kleine 3 maanden van ouderenzorg (compleet met sterfgevallen en bliksemverhuizingen) nu weer aan het normale leven begonnen.

Sinds februari 5 sterfgevallen en 2 bliksemverhuizingen meegemaakt.
Dat trekt veel stroom uit je batterijtje….

Maar ach, zoals Robert Long zong: ” …Voort, voort gaat ie weer….”

Garmin navigatie: 3 apparaten verder..

Kort geleden de Edge 704 ingeruild voor de Zumo 220 bij Waypoint Notter.
De Edge is mooi voor sportgegevensfanaten, maar ongeschikt voor navigatie voor  tourritfietsers. Het is mogelijk een route in te voeren, maar om die dan te volgen, is als  werken door een sleutelgat.

De Garmin is duur, peperduur. En al helemaal gezien de geboden kwaliteit. Kostbaar op alle fronten; investering in extreem veel studietijd, hoge aanschafprijzen, discutabel kaartenlicentiebeleid, en als laatste vallen de inruilprijzen van nog bijna nieuwe apparaten bar tegen.
Voorbeeld: voor de Edge had ik 1 jaar geleden met kaarten erbij een kleine 500 euro neergelegd. Voor de Zumo 220 moest ik slechts 1 jaar later een kleine 400 euro bijbetalen…

Aanschaf van een Garmin navigatiesysteem is alsof je een auto als bouwpakket aanschaft en deze vervolgens zelf in elkaar moet gaan knutselen. Van rijden is voorlopig nog geen sprake.

Waarom stink ik hier elke keer weer in? Antwoord: omdat het enige leuke aan Garmin ook het sterke punt is: de mogelijkheid tot uitgebreide voorbereidende routeplanning op de PC met Mapsource danwel Basecamp. Een tweede reden is, dat mijn motorvrienden het ook gebruiken…

Happy-Grin

Omdat ik sinds 1986 met computers werk, van beroep IT-er ben, als hobby audio-engineering heb, en dus mag bogen op enige ervaring in het gebruik van hard- en software, heb ik gemeend op basis van ervaringen en referentiekaders een beoordeling te mogen maken van Garmin.

Op het gevaar af van royement van het GPS forum… (kritiek op Garmin ligt nl. wat gevoelig bij vooraanstaande moderatoren – die toevallig soms ook verkoper zijn).
Mijn Garmin ervaringen: Zumo 660, Edge 705, nu Zumo 220.
Bij alle apparaten doe-het-zelf systeembeheer, zonder tussenkomst van Waypoint of andere ‘wonderdoktoren’, hetgeen op zich een prestatie genoemd mag worden. Een motorvriend vertelde mij: wanneer je het apparaat niet koopt bij de juiste winkel (lees: single-point-of-failure Waypoint, met veel expertise in huis over het leggen van noodverbanden op open wonden in Garmin software), kun je het apparaat net zo goed dumpen; het zal immers nooit werken. Twee van zijn vrienden hadden de Zumo 660 nieuw in doos weggegeven….

Dit was voor mij het sein om de uitdaging aan te gaan: aanschaf Zumo 660 in 2010 en deze zien te gaan gebruiken zonder hulp van wie dan ook. Het feit dat ik dit voor elkaar gekregen heb – ondanks meer dan summiere gebruikershulp, kwetsende opmerkingen op het forum en veel, heel veel onkosten in geld en tijd,  heb ik gezien als een rechtvaardiging voor dit artikel.

Zoals gezegd: het mooie van Garmin is de toepassing (niet de software, die slecht  geprogrammeerd is) om zelf routes te kunnen plannen, danwel de mogelijkheid tot gebruik van speciale kaarten om weg-van-de-snelweg te kunnen navigeren. Voorts kennen de 3 door mij gebruikte Garmin navigatie apparaten uitsluitend zwakke punten. De argeloze klant wordt gedwongen tot een wel heel omslachtig doe-het-zelf systeembeheer, moet hierbij moeizaam zijn kennis en tools bij elkaar sprokkelen.
Kortom: de duurbetalende klant zoekt zich letterlijk een slag in het rond op het internet, in verwoede pogingen om dat te kunnen gaan doen waarvoor hij een (te) duur systeem aanschafte: navigeren.

Hier een greep uit mijn ervaringen:

Garmin geluidskwaliteit: slecht
Uitgesproken slechte kwaliteit geluid. Voor muzikanten en audioliefhebbers werkelijk een gruwel. Spraak klinkt dof en vol bijgeluiden, onbewerkte audio – zonder compressie (dus: onverstaanbaar). Er is gebruik gemaakt van minimale sample bitrates, waarschijnlijk vanwege de bestandsgroottes.
Garmin loopt achter op de huidige ontwikkelingen, ver achter.

Garmin beeldkwaliteit: slecht
Ook hierin loopt Garmin flink achter op de ontwikkelingen.
Schermresolutie en ontspiegeling vallen tegen, zijn vergelijkbaar met de de eerste VGA monitoren in de 90-er jaren. De eerste de beste smartphone ziet er 30 jaar scherper, cq. geavanceerder uit qua beeldschermresolutie.

Garmin software: gebruiksonvriendelijk en instabiel
De echte klapper: software van Garmin lijkt door amateurs geschreven. Verre van perfect. Installatieprocedures van software (updates etc.) op zowel (Windows) PC als navigatie-apparaat  zijn echt van deplorabel niveau. Werkelijk zeer amateuristisch uitgevoerd, zowel in werking als presentatie. Belangrijke controles blijven uit, waardoor de gebruiker in bijna elke val trapt (en dat zijn er nogal wat!).
Terugvallen op de support van leverancier Waypoint is niet aantrekkelijk.
Verkopers roepen nl. altijd: “kom eens langs”. Gebruikers moeten dus voor elke vraag of probleem een vrije middag nemen om 1 van de 4 verkooppunten van Waypoint te bezoeken….Maar dan is daar – de hemel zij geprezen – het alternatief: het GPS forum op het wereldwijde web. Daar treft gebruiker een stel handelaren aan, die ziekelijk gevoelig reageren op kritiek, als ging het om een onderwerp uit religie of politiek. Het eerste wat geroepen wordt: “..je hebt niet goed gelezen…” , “…gebruikersfout…” .
Ja, dat zou zomaar kunnen, natuurlijk. De gebruiker vindt namelijk bij zijn moeizame worstelingen met Garmin software -zoals gezegd- tegenover elke enthousiaste muisklik wel 3 valkuilen op zijn onherbergzame pad.

Let wel: “valkuil” betekent bij Garmin: begin maar opnieuw, of meld je met hangende pootjes bij de chirurgijn in Notter.

Ter vergelijking: bij nette software (Apple) wordt de gebruiker netjes begeleid middels goede installatieprocedures, automatische controles, duidelijke waarschuwingen bij te maken persoonlijke keuzes, goede manuals en aldus behoed voor, cq. gevrijwaard van ‘domme’ fouten.

Voorbeeld 1: uitlevering van ongeteste bètareleases die fouten bevatten (mijn Zumo 660 riep bij een bepaalde firmwareversie (ik meen 4.3) continu dat satelietverbinding was weggevallen, men kon vervolgens vrolijk verder navigeren).

Voorbeeld 2: fouten in installatiesoftware. Kort geleden installeerde ik op mijn nieuwe laptop de bij Zumo 220 geleverde CD (City Navigator). Installatie verliep goed, zover alles OK. De update vanaf de Garmin site echter, ging alleen naar het apparaat. Nadat ik de oude kaartinstallatie (op goed geluk) gewist had, lukte de update wel. In een twee pagina’s lange en tenenkrommende discussie op het forum met ‘specialisten’ die met verouderde informatie de gebruiker het verkeerde pad opsturen (pagina’s op Garmin site bestonden niet meer) werd mij in zoveel woorden te kennen gegeven dat ik het mis had gehad….  Lust je nog peultjes? Het werkt toch?

Garmin handleiding: opsomming van opties, maar hoe moet ik ze gebruiken?
De handleiding is zo mogelijk nog meer belabberd te noemen als alle andere aspecten.
‘ Summier uitgevoerd ‘  is hier een understatement. Deze handleiding had men net zo goed achterwege kunnen laten. Het is slechts een opsomming van feiten, geen gebruikershulp. Gebruikers zijn gedwongen tot een nimmer eindigende zoektocht naar Youtube filmpjes om hun spullen überhaupt te kunnen leren gebruiken.

Maar geen nood: Waypoint organiseert ook 4 uur durende cursussen (?!) om je apparaat te kunnen leren gebruiken…! Nou vraag ik je?! Hebben ze daar bij Garmin ooit gehoord van het woord ‘usability’? En de argeloze gebruiker stinkt er in.
Ter vergelijking: de iPhone (gelijkwaardig in prijs) kost je nog geen 10 minuten om volop in bedrijf te kunnen zijn.

Kaartlicenties gekoppeld aan apparaat: pure diefstal
Aangeschaft = eigendom? Nee hoor, bij Garmin kaarten niet.
Een navigatiesysteem heeft van het weggennet een of meer kaarten nodig om te kunnen werken.
Garmin maakt hier dankbaar misbruik van.
Bij Garmin worden nl. de kaartlicenties gekoppeld aan het apparaat, niet aan de betaler (wat wel zo netjes zou zijn!).
Apparaat kwijt = kaartlicentie kwijt.
Bij aanschaf van een volgend apparaat, moet je als klant voor het nieuwe apparaat dezelfde kaart NOG EENS kopen. Hoe gek kan het worden??
De klant wordt dus door Garmin gestraft voor het verkopen van zijn apparaat.
Ook als hij een nieuwe koopt…
Het begrip ‘klantenbinding’ krijgt zo wel een hele vreemde invulling!

Garminbezitters: enthousiast over een inferieur product… zij weten niet beter.

ST1300

Vandaag de eerste keer met de ‘nieuwe’ Pan European naar het werk geweest.
Wat een motorfiets… geweldig. Rijdt verrassend gemakkelijk, bijna lichtvoetig en is bijzonder goed bestuurbaar.

Na het werk mijn oude fiets naar de motorwinkel gereden.
Heel vreemd, maar dat wil dan gewoon niet meer..!

Weekje vakantie Dordogne, Frankrijk

Vanmorgen vertrokken met Engelien in de ‘nieuwe’ Renault Trafic bus (die overigens rijdt als een luxe wagen!) richting Dordogne, naar een vriendin van Engelien die daar een tweede huis heeft, Lia Paassen. Engelien rijdt ook af en toe een uurtje, om de 1,5 uur wisselen en je rijdt het lachend. Na zo’n reis ben je uiteraard wel moe, maar niet afgepeigerd. Het geheim: de eerste uren even doorhalen, maar daarna veel stoppen. Dus: tenminste elk anderhalf uur een korte pauze van 15-20 minuten.

Doel: vakantiehuis Ellian
Voor de boeg: 1012 km.
Vertrek: zaterdagmorgen 04.00
Aankomst: 17:20
Oponthoud: 10.10 bij Parijs (file verkeer), 10.40 langzaam rijden, 11.10 weer doorrijden

De Renault Trafic is volgeladen met tuinameubelement (zit-/ en ligstoelen) voor onze vriendin Lia Paassen. Ook de fietsjes meegenomen, gewone fietsen en racefiets. De Renault verdient als vakantiewagen alle lof! Heerlijk rijden en ruim zitten, Engelien doet zelfs een tukje onderweg op de bank in de dubbele cabine.
De ontvangst door Lia en haar dochter Sabine is allerhartelijkst en gastvrij. Na aankomst komt al gauw een lichte Franse maaltijd op tafel met du vin, du boursin et du pain. Daar we tijdens de reis overwegend zo licht mogelijk hebben gegeten, zeer welkom. Daarna nog een glaasje pineau (eigengemaakte likeur van pinot noir (blauwe druif) en Eau de Vie van de Franse buurman) en een douche en we hebben geslapen als roosjes.

 

 

Fietsvreugd

Vandaag weer eens de buitenfiets gepakt.
Wat een weer! Prachtig, windstil, mooier als menig zomerdag!
Helaas geen tijd voor een lange rit, vanwege het wekelijkse bezoek aan schoonmoeder in Deventer. Maar toch een heerlijk tevreden, opgepept gevoel!