Vraagje aan Jaap c.s.

Geplaatst op Facebook, 4-5-2020
Vandaag: 12 reacties, 12 keer gedeeld.
—————————–

Waarom aan Jaap? Omdat ik het idee krijg, dat die momenteel ons land bestuurt. En daar is hij -net als ik- misschien toch niet helemaal voor gekwalificeerd? Het bevalt me niks. Mogelijk ben ik niet de enige.

Nou ben ik ook maar een eenvoudige burger die zich netjes aan het Nieuwe NIET normale normaalbewind van semivrije opsluiting houdt, en – wellicht net als u – ook bang is gemaakt. Ondanks de ontegenzeggelijke ernst van het virus (waarvan ik Goddank nog uitsluitend verhalen heb gehoord) ben ik gek genoeg niet zozeer bang voor het virus, maar voor andere zaken. Er zijn nl. wat angsten bijgekomen, die ik niet helemaal had zien aankomen. Ik beschrijf er wat.

Burgerzorgen

– Angst voor een strafblad, omdat een BOA zomaar kan menen dat ik op straat bij twee anderen in een verboden groep hoor, of mijn huis gewelddadig binnendringt op basis van niet meer dan een vermoeden tot bijeenkomst.
– Angst voor de steeds wildere strapatsen van onze klaarblijkelijk losgeslagen volksvertegenwoordiging, die onder de noemer ‘spoedwet’ plotsklaps meent de Grondwet te mogen aanpassen, en waanzinnige strafmaatregelen te mogen doorvoeren die achter het IJzeren Gordijn thuishoren.

Ons IJzeren Gordijn – NU!

En denk nou niet dat het niet gebeurt… want zoals de laatste Franse burgeroorlog met gele hesjes structureel verzwegen werd in de media, wéét u heel veel niet, eenvoudig omdat het verborgen gehouden wordt.

Mogelijke verbondenheid: heeft John de Mol niet in november 2018 een douceurtje ter hoogte van $349.600 (zegge: driehonderd negenenveertigduizend zeshonderd dollar) ontvangen van mensenredder Bill Gates’ foundation t.b.v. Peoples Awareness (zie site Kill Bill)?

Kill Bill koopt alles en iedereen om

– Angst voor onze bestuurders, die intussen nog onverminderd schepen vol geld ten faveure van de EU aan schimmige zaken besteden, zoals bijvoorbeeld het klimaatprobleem. En dat werd uiteraard veroorzaakt door onze eigen Geuzen, de boeren (die in hun eentje of met vrouw en kind gewoon netjes thuis doorwerken en toch wordt de lucht per minuut schoner – hoe kan dát dan?!), en door die smerige bomen in de natuur (die toch eigenlijk altijd zeer nuttig waren in ons ecologisch systeem omdat ze zuurstof produceren, zo dacht ik altijd, maar misschien heb ik iets gemist?!), met als boegbeeld Hare Doorluchtigheid Greta T.

Boerenverstand

Let wel: ik bedoel deze tekstkop niet spottend! Ik acht boeren in beginsel nette en verstandige burgers. Zij zijn van groot belang voor ons bestaan!

Vergelijking van een eenvoudige burger die zijn boerenverstand gebruikt: wat ik als bestuursverantwoordelijke in mijn eigen huis gedaan zou hebben in een niet geringe panieksituatie als deze – die dodelijk lijkt te zijn voor overwegend 80-plussers, maar toch de halve wereldbevolking in gijzeling houdt: onmiddellijk ALLE minder essentiële, financiële bestedingen staken en die onverwijld besteden aan bescherming, tests, economische rampspoed e.d. O ja, en ik zou er ook een echte medicus bijhalen.. naïef van me? Er is immers NOOD aan de man? Of niet dan?

U begrijpt al: hoe ik ook prakkizeer, ik ontkom maar niet aan de indruk dat onze regering iets niet goed lijkt te beseffen (of gebeurt dit willens en wetens? Zo stom kun je niet zijn..) En dat is dit: we zitten HIER en NU zélf in een rampsituatie en moeten nu even niet buitenshuis maar binnenshuis kijken en handelen. “We moeten het samen doen”, zegt Mark R. te Den Haag. Maar geachte vroede vaderen, wat dóet U er nou eigenlijk daadwerkelijk aan, anders dan een schrikbewind voeren? Zelfs een kind weet: als wij nu niet eerst even egoïstisch voor ons eigen landelijke welzijn zorgen, zijn we straks eenvoudig niet meer in staat ook maar iets te doen voor de EU en alle jonge vluchtelingen – die er verdacht vaak mannelijk en erg strijdbaar uitzien – en nog gaan kloppen aan onze deuren. Dat kan toch niet de bedoeling zijn, of wel soms?

Maar goed, wat u al begreep: ik ben geen dokter, geen viroloog, geen politicus. Wel ben ik een bezorgde burger, die samen met zo ongeveer de halve wereldbevolking in gijzeling zit, die inmiddels waarachtig begint aan te voelen als een staat van beleg, en volgens uiterst deskundige sprekers-gisteravond-op-tv nog zomaar 2-3 jaar kan duren. Het kan elke dag nóg gekker. Mag je eigenlijk als leek nog vragen stellen, onder het nieuwe-normaal-schrikbewind zonder met cijfers en grafieken te schermen? Vooruit, ik waag het er gewoon maar op. Hier wat vraagjes die mij -en misschien ook u als lezer- bezighouden. Ik ben heel blij met constructieve reacties. Beschimpingen en veroordelingen zijn uiteraard volstrekt nutteloos, illustreren slechts de eigen frustraties. Dank voor uw begripvolle medeburgerschap.

Mijn vraagjes

1
Waarom wordt nog steeds uitsluitend alle hoop gevestigd, en uitsluitend gesproken van een vaccin, en niet een medicijn? Een vaccin dat (hopelijk, maar nooit 100% zeker) preventief werkt, dus voor huidige slachtoffers niets meer kan doen? Als het vaccin van verkoper ome Bill gaat komen (die dat graag verplicht ziet, ivm zijn klusbedrijfje in vaccins, en hiertoe de halve wereld omkoopt), gaan we volgens mij zeer zeker naar de haaien. Dat heeft hij in India bewezen: 439.000 verlamde mensen, na ‘preventieve’ inenting met zijn vergiften, die hij glashard vaccin tegen polio durfde te noemen?

Kill Bill pleegt misdaden tegen de mensheid – bron: de tegenpartij

2
Waarom wordt een Limburgse arts, Rob Elens, die beweert aan te kunnen tonen 8 van 8 patiënten genezen te hebben, teruggefloten? Is de man gehoord of bestraft? Je zou toch denken: zolang de toppers met de handen in het haar zitten, geen oplossing kunnen vinden, moet toch werkelijk ELK signaal serieus worden genomen en spoorslags onderzocht? Worden positieve ontwikkelingen tegengehouden?
3
Waarom worden maskers afgeraden (zelfs verboden in de zorg, is dit echt waar?!) terwijl de hele wereld daar wél mee loopt? Heeft Jaap van D. kennis die de wereld niet heeft?
4
Waarom beginnen Jaap van D. en Mark R. te Den Haag niet eens met voorlichting in plaats van nieuwe-normaal verordeningen, dictatoriale verboden en uiterst zorgwekkende, zoniet bedreigende (grond)wetswijzigingen eigenmachtig door te voeren?
5
Waarom wordt met geen woord over de belevingen en ervaringen van genezen patiënten gerept in de publieke media? Met de meest mogelijke ontzag en medelevensbetuiging aan alle getroffenen: ook het beeld van koorstachtig zoemende IC’s kweekt begrip bij de zich steeds meer ongemakkelijk voelende, gegijzelde burger. Of het aangrijpend relaas van een overlevende. Maar op tv wordt uitsluitend gekletst, getheoretiseerd en ingemasseerd dat ‘het nog lang niet over is’.
6
Waarom wordt niet – conform het advies van WHO-stuurman Tedros (“…There’s only one thing we can do: testing, testing, testing…”;) al vanaf dag 1 getest en kan Groningen dit wel, met aantoonbaar resultaat?

P.S.: met name de laatste foto even aanklikken.
Best interessant te zien, wat weldoener Bill allemaal op zijn conto heeft staan.

Virussen en strafbladen

Geplaatst op Facebook, 1 mei 2020
Vandaag: 70 reacties, 162 keer gedeeld.

——-

Ik hou me aan de regels. Blijf binnen, hou afstand en doe uitsluitend het hoognodige buitenshuis. Alleen. Maar nu moet mij iets van het hart.

Het nieuwe normaal: leven in de DDR. Onze staat gebruikt een naar alle waarschijnlijkheid gekweekt virus als excuus voor machtsmisbruik en dwangmaatregelen. Onze grondwet wordt op tal van punten met voeten getreden. Voor onze vrijheid is ooit 80 jaar oorlog gevoerd. Geen enkel excuus rechtvaardigt deze misdaden tegen het volk. Vierhonderd euro boete op overtreding van die afschuwwekkende 1,5 meterregel is al buitensporig hoog, maar het daaraan verbinden van een tweede en levenslange sanctie – een strafblad – is misdadig en in strijd met de rechten van de mens. Net zoals de rechten op vereniging en vergadering, en om volledig te mogen beschikken over ons eigendom dat nog steeds wettelijk betaalmiddel is, die ons even gemakshalve pijlsnel geheel zijn afgenomen omdat dat ‘veiliger’ was.

Dit valt niet meer te verdedigen als zijnde in het belang van de volksgezondheid of het verminderen van risico’s. Het is ordinair misbruik door onze overheid, het fascisme waardig. Dacht u echt dat in september alle afgenomen vrijheden teruggegeven gaan worden? Denk na! Wat wordt de volgende stap? Represailles en openbare executies? Of misschien straks een verplicht vaccin, dat receptoren bevat waardoor je eigen lichaam een levenslange enkelband wordt? Pijnprikkels, toegediend via 5G, onder de letterlijk te nemen noemer ‘crowd control’, met je eigen telefoon als router? Dit soort zaken moeten heden ten dage niet meer als louter fantasie worden beschouwd, maar eerder aannemelijk, zelfs waarschijnlijk. Gaat dat niet wat ver, Ab? Ja. Maar het wordt zo langzamerhand ook wel wat bizar met de macht van onze handhavers, die tot voor kort nog slechts mikpunt waren van spot bij de boefjes, en nu hun jarenlang opgespaarde woede koelen op spelende minderjarigen (€95) en eerzame burgers (€390). Macht die niet gegeven, maar genomen is, wordt misbruikt. Altijd. Daarop kun je de geschiedenisboekjes naslaan.

Terug naar de harde werkelijkheid. Afgelopen week in gemeente EDAM-Volendam. Jonge mensen die zijn opgegroeid in vrijheid, even stonden te praten bij een toevallige ontmoeting na maanden van opsluiting, verraden werden door verachtelijke kliklijners, kunnen straks vóór ze goed en wel gestart zijn geen VOG meer krijgen. Jonge studenten zien hun toekomst vernield worden door een uiterst begrijpelijk moment van menselijkheid, na maanden van vele plotselinge, geniepig aan onze aangeboren sociaalvoelendheid knagende vrijheidsbeperkingen. Op deze manier kweek je wanhopige en verbitterde jongeren, die maar al te makkelijk ontsporen. De Berlijnse muur is nu een virus. Een virus waaraan nog niet een schijntje van het aantal jaarlijkse griepslachtoffers is overleden. Het pandemiesprookje krijgt meer en meer het karakter van een smoes, een vooropgezet plan om het volk middels angst te knechten en in toom te houden. Een criminele overheid, de BOA’s als janhagel. Dit maakt mij boos. Dit roept om verzet!!

Gek op je gehoor? Stimuleer het!

GinkoBiloba0

Het stimuleert de doorbloeding van je gehoororganen…

GINKGO BILOBA

Toen ik 4,5 jaar geleden een ‘storing’ opliep in mijn gehoor, schrok ik enorm. Het rechteroor was bij tijd en wijle geheel ‘uitgeschakeld’. Het behoeft geen betoog: als muzikant en studio-engineer zit je daar niet op te wachten. Twee KNO’s konden mij niet verder helpen dan testen. De laatste sprak, mij weinig hoop gevend:  “….dit duidt op Ménière, mijnheer Tuyp.” Ook tinnitus kwam er nog eens lichtjes overheen; in de stilte van de slaapkamer hoorde ik een zachte zoemtoon, die evenwel constant aanhield en iemand die misschien wat minder stevig in de schoenen staat, gek zou maken. Omdat ik iemand ben die bij fysiek ongemak en klaarblijkelijke onmacht van onze reguliere medicijnmannen net zo makkelijk het reguliere geneeskundige pad verlaat en doorzoekt in het niet al te alternatieve, kwam ik uit bij een mesologe, die mij later bekende er toch wel wat onzeker tegenover te hebben gestaan. Ik heb mijn gehoor alweer 3,5 jaar terug en, geloof het of niet: beter dan daarvoor. Ik geniet meer van mijn prachtige audioset in de huiskamer, klassieke muziek. De negativo’s en ratio-lovers onder ons zullen nu zeggen: subjectief luisteren. Awel, ge moogt denken wat ge wilt, nietwaar? Een vraag dringt zich op: was het precies hetzelfde afgelopen als ik niets had ondernomen?

Wat heeft mij van mijn tinnitus afgeholpen en mijn gehoor verbeterd?

Mentale acceptatie (stressvermindering) en Ginkgo Biloba. Dit laatste heb ik mij pas recentelijk gerealiseerd doordat een deskundige in kruiden en voedingsmiddelen per ongeluk een uitspraak deed: “Ginko Biloba stimuleert doorbloeding van m.n. je gehoororganen…” Bij mij viel op dat moment een kwartje zo groot als een sporthal. Prettig bijkomend effect – dat niet voor iedereen hoeft te gelden: ik ben minder moe als ik zo af en toe een Ginkootje nuttig…

Ginkgo Biloba is een natuurlijk product en wordt door Big Pharma waarschijnlijk niet geadviseerd. Ik kijk er al niet eens meer naar. Want alles wat uit de natuur afkomstig is en zij niet gemaakt hebben, daar zijn ze tegen. Reden temeer om het te testen, zeg ik altijd maar. We eten immers al genoeg vergif…

UPDATE

Wat het gehoor voor mij ook verbeterde: zo af en toe een glas yoghurt met een flinke schep honing en een theelepel kaneel. Leuke bijkomstigheid: het oorsmeer blijft zacht en is dus makkelijker te verwijderen..

Nederlands recht

masaal_verzet_trouw_1024Ik volg momenteel een documentarieserie “Het was oorlog” van omroep Max.
Ronduit schokkend in de laatste aflevering (gisteren uitgezonden): Sera de Croon, een van de ergste Nederlandse Nazi bloedhonden en een door en door kwaadaardige sadist, is er met een lichte straf vanaf gekomen en is als vrij man gestorven in Spanje, vredig en wel. Samen met 53 anderen maakte hij deel uit van ‘Colonne Henneicke’. Een stel premiejagers die ‘kopgeld’ van f.7,50 per slachtoffer kregen en zo’n 9000 Joden hebben verraden, gedood en gemarteld.

Op Wikipedia worden 20 namen van deze beestmensen genoemd, waarvan er 16 gratie hebben gekregen van koningin Juliana. Genoemde Sera zelfs twee keer. Van de doodstraf naar levenslang, naar 21 jaar, waarvan hij slechts tweederde heeft uitgezeten. Het waren klaarblijkelijk vriendjes van Juultje c.s.

De neef van een 26 jaar oude verzetsheld Herman Kampman heeft dit ontdekt bij naspeuringen naar aanleiding van jawel, een spreekbeurt die zijn zoon op school ging houden. De man stond zelfs nu nog te huilen voor de camera. “Dat zo’n man, die zoveel mensen persoonlijk verraden en gemarteld heeft, zijn straf ontloopt, heeft in onze familie diepe indruk gemaakt.”

Het is voor mij ronduit schokkend dat dit soort mensen hun gerechte straf ontliepen. En het gaat maar door, tot op de dag van vandaag. Ik herinner nog even aan de niet-dronken Pool die 3 mensen per ongeluk doodde met zijn auto en 120 uur taakstraf kreeg (*).

Rechtvaardigheid? Een sprookje.

(*) Bij het hoger beroep van OM is de niet-dronken Pool – die dus donders goed wist wat hij deed toen hij ‘de macht over het stuur verloor’ in een bocht die hij met 40 km te snel nam – veroordeeld tot 15 maanden cel en rijbevoegdheidsontzegging van 4 jaar. De familie van de slachtoffers, waaronder de ouders van een kind van 2, heeft levenslang.

Coolblue zet klanten in de kou

COOLBLUE, fuck you to!

ruilen
Van Dale is duidelijk. Coolblue begrijpt het niet.

 

 

 

 

Tot voor kort was ik een tevreden klant bij Coolblue. Het ‘alles voor een glimlach’ klinkt prachtig, maar blijkt niet altijd haalbaar voor onze blauwe boefjes. Op de klachtenpagina staat dat C op een bijna ziekelijke manier naar klantenservice streeft. Mooie woorden, maar het tegendeel is waar. Klanten die kapotte spullen ontvingen, moeten twee keer kopen. Een eigenaardige invulling van de betekenis van het begrip ‘ruilen’ die niet erg vriendelijk is voor de klantenportemonnee.

Coolblue en ik kennen elkaar al wat langer. Nog de laatste 3 maanden besteedde ik
€ 2.555,59. Sinds 2008 kocht ik in totaal voor  € 8.404,20 aan artikelen bij C.

Ik kocht vorige week een thermostaat, nadat ik in dezelfde week een Apple keyboard en een NAS kocht ter waarde van € 1.305,-.  Ik kreeg een thermostaat die Spaanse teksten vertoonde in de display. Aan de telefoon met de klantenservice zei de helpdesker dat C niet geleverd had wat ik besteld had. In juridische termen: een verkeerd model geleverd dat daarnaast ook nog gebreken vertoonde. Helpdesker: “Mijnheer Tuyp, we gaan het apparaat omruilen. Ik ga een retourprocedure voor u starten.” Ik: “Beste helpdesker, ik heb een verzoek. Mag ik voor deze ene keer het kapotte apparaat retourneren NA ontvangst? De Spaanse thermostaat werkt nl. wel en op die manier hoef ik niet in de kou te zitten.” Niet ik maar verkoper was in gebreke gebleven, dus verwachtte ik niet anders dan een spontaan ‘ja’. Klantenservice, nietwaar? “Dat lijkt mij geen probleem, mijnheer Tuyp, maar ik moet even overleggen. U wordt nog vanavond teruggebeld.” Geen telefoontje, die avond.

Volgende morgen een e-mail. Coolblue was cool en zei botweg: “Nee.”
Ik mocht eerst een nieuw apparaat bestellen en de kapotte retourneren, waarna ik mijn geld terug zou krijgen. Dit stak mij. Waarom? Een klant die een kapot apparaat ontvangt, heeft recht op reparatie of ruil zonder bijbetaling. Onvoorwaardelijk. Het druist  tegen elk rechtsgevoel in dat jij als goed betalende en terugkerende klant TWEE KEER moet kopen om daarna de helft terug te krijgen. Klopt niet. Punt uit. Daarnaast zit ik dan enkele dagen letterlijk met een ‘cool’ huis door een niet werkende verwarming. Niet erg aardig van Coolblue. Een klant die in negen jaar bijna achteneenhalfduizend euro’s heeft besteed, mag verwachten dat er enig vertrouwen is bij verkoper. Niet, dus.
C bleef ijzerenheinig wijzen op haar eigen spelregeltjes.

Op klachten op sites als bv Trustpilot reageert Coolblue altijd standaard: stuur een mail aan geenglimlach@coolblue. Je ontvangt telkens hetzelfde standaard antwoord en Coolblue doet verder niets. Komt voor de klant neer op “Vervelend voor u, maar u staat in de blauwe kou.”. Coolblue speelt mooi weer voor het publiek, maar in werkelijkheid laten haar klanten Coolblue Syberich koud. Zij zijn uw geld niet waard.

Google even op ‘klachten Coolblue’ voor uw koopt..

https://www.klacht.nl/slechte-garantie-coolblue/

http://shoppingervaring.nl/coolblue-reviews/#1

http://forum.fok.nl/topic/2082436?token=905f09c7f61b80b411ca724390538b30&allowcookies=ACCEPTEER+ALLE+COOKIES

https://nederlandreview.nl/online-shoppen/coolblue-ervaringen-beoordelingen-reviews

https://gathering.tweakers.net/forum/list_messages/1566682

https://www.facebook.com/Coolblue/posts/10153315044420537

https://www.google.nl/url?sa=t&rct=j&q=&esrc=s&source=web&cd=13&ved=0ahUKEwj-o8e86PHRAhXJBcAKHfWdB804ChAWCCYwAg&url=https%3A%2F%2Fnl-nl.facebook.com%2FCoolblue%2Fposts%2F10155481006905537&usg=AFQjCNGQwRlOKy3HjYXm9dfKtMunFUKkUg&cad=rja

https://www.google.nl/url?sa=t&rct=j&q=&esrc=s&source=web&cd=14&ved=0ahUKEwj-o8e86PHRAhXJBcAKHfWdB804ChAWCCswAw&url=https%3A%2F%2Fnl-nl.facebook.com%2FCoolblue%2Fposts%2F10157297389175537&usg=AFQjCNGVshb8Sr2GnSCIbM4-xS3NPndy1w&cad=rja

https://www.google.nl/url?sa=t&rct=j&q=&esrc=s&source=web&cd=16&cad=rja&uact=8&ved=0ahUKEwj-o8e86PHRAhXJBcAKHfWdB804ChAWCDMwBQ&url=https%3A%2F%2Ftwitter.com%2FMartijnAnschutz%2Fstatus%2F811887394710495233&usg=AFQjCNGQ8yqdcsKM5vCGCaxoZYwzllbVHw

https://www.google.nl/url?sa=t&rct=j&q=&esrc=s&source=web&cd=18&cad=rja&uact=8&ved=0ahUKEwj-o8e86PHRAhXJBcAKHfWdB804ChAWCEEwBw&url=https%3A%2F%2Fwww.tabletcenter.nl%2Fproduct-reviews%2F184118%2Freview%2F1918291%2Fasus-transformer-pad-tf300-3g-32-gb-white.html&usg=AFQjCNEPCGbQu73u6qzQspWTU_vqZMo85A

https://www.google.nl/url?sa=t&rct=j&q=&esrc=s&source=web&cd=21&cad=rja&uact=8&ved=0ahUKEwix_tOA6vHRAhXmLcAKHc4uD9Y4FBAWCBkwAA&url=http%3A%2F%2Fwww.ciao-shopping.nl%2FCoolblue_nl__Review_163474&usg=AFQjCNEMx97PlNyV2e_PUM9jGJKGXqEFUw

https://www.google.nl/url?sa=t&rct=j&q=&esrc=s&source=web&cd=29&cad=rja&uact=8&ved=0ahUKEwix_tOA6vHRAhXmLcAKHc4uD9Y4FBAWCEowCA&url=http%3A%2F%2Fforum.fieltshop.nl%2Findex.php%3Ftopic%3D18353.0&usg=AFQjCNEf3dAENCSNDuGY3bLtH6U0UMi-ow

 

Zelfgedokter en zorgelijke wachttijden – Deel 2

Wachten op het Waterlandziekenhuis

Voor Deel 1, klik hier. 

Onze gezondheidszorg is veranderd. Ten goede of ten kwade? Ik heb geleerd dat de zorgverzekeraar ook kan helpen, wanneer we tobben met onze gezondheid. Hier het tweede deel van mijn verhaal.

 

 

 

‘Ons’ ziekenhuis

Het schijnt dat alle Volendammers en mede-Waterlanders door hun geografische ligging zonder meer veroordeeld zijn om uiteindelijk te sterven in het Waterlandziekenhuis Purmerend. Iemand zei eens: “Als je een pistool op het hoofd van de ambulancechauffeur zou zetten, rijdt hij nog naar het Waterland.” Mijn huisarts leek bijna geïrriteerd toen ik vorig jaar aangaf er niet meer heen te willen. Mijn redenen waren eenvoudig. Allereerst had dr. De Bruijn de wereldpers gehaald na ongeveer dertig jaar misdaden tegen de mensheid te hebben bedreven onder de vlag van WZ. En ik was zelf ook tegen wat futiliteitjes aangelopen. Ik had na een tweetal persoonlijke ervaringen mijn vertrouwen definitief verloren in al wat kwam van het Waterlandziekenhuis te Purmerend. Niet alle doktoren zijn prutsers, maar het aantal dat ik in Purmerend alleen al op persoonlijke basis mocht ontmoeten, was mij te hoog.

Ervaring een
Een KNO, dr. Doornenbal, wilde mij in 2014 op basis van zegge en schrijve één gehoortest zonder verder onderzoek een gehoorapparaat aanpraten. Ik weigerde het slachtoffer te worden van kruideniers die voor dokter spelen en ging op zoek naar een deskundige tweede mening (second opinion, je moet het ook in het Engels zeggen..). Ook de veronderstelling van de tweede geraadpleegde KNO, dr. Dennis Cox (namelijk de ziekte van Menière), heb ik niet willoos geslikt. Daar ben ik nu blij mee. Mijn gehoor kwam weer terug bij het oude door eigen research en alternatieve behandeling. Vroeger hielpen doktoren je met dergelijke zoektochten. Nu niet meer. Zelf-dokteren kan een hoop ellende wegnemen. Ik kan het iedereen aanbevelen.

Ervaring twee
Een bejaarde ome (en een soort van tweede vader) van mij werd op basis van leugens van zijn op erfenis beluste broer onvrijwillig geëuthanaseerd. Zo leerde ik later uit een persoonlijk relaas van de intensivest (hoofd Intensive Care) aldaar. Mijn vriend – tevens neefje van de overledene, ik was eigenlijk familie van de ‘kouwe kant’ – was getuige van dit verhaal en zei mij direct toe mee te gaan naar elke rechter als getuige wanneer ik daartoe behoefte mocht voelen. Zelf-dokteren was deze keer geen optie.

De chirurg dr. Heres, en intensivist dr. Golriesing waren eenvoudig afgegaan op leugens van familie zonder verdere verificatie (waar heb ik dat meer gehoord?). De Boze Broer belde mij de middag na de in Purmerend vrij snel afgesloten Wansee-conferentie rond half zes en liet weten dat de chirurg het een verstandige beslissing had gevonden. Tja, die was immers misleid en had nagelaten het verhaal van de liefdevolle broer te verifiëren. De door het slachtoffer gewenste (!) en voorgenomen operatie was daarmee geannuleerd. Ome was anders vast en zeker een kasplantje geworden. Een loeisterke oud-visserman die altijd een onwaarschijnlijk hoge pijngrens had gehad. Ik wist dat, want ik had met hem gewerkt in een baan waar wel eens ongelukjes gebeuren. Vinger in de microperforatierol of zoiets. Ome Ab naar de dokter. Binnen een kwartier terug op het werk, met een ontzagwekkende verbandrol om zijn duim, waarvoor een ander twee weken ziekteverlof zou hebben opgenomen.

Het verhaal dat broerlief (zelf tweeëntachtig jaren jong) bij de doktoren had opgedist was zeer triest. Ome zou geen kwaliteit van leven meer hebben gehad, kwijlende in en uit zijn bed zijn geholpen en meer van dat fraais. Terwijl de mensen die ome wel verzorgd hadden, hem regelmatig bezochten en mantelzorg verrichtten, een heel ander beeld van ome hadden. Mijn broer en ik hadden nog regelmatig grote lol als we met hem en zijn goede vriend Ben aan een borrel zaten. En de snedige opmerkingen die deze ronduit slimme tachtiger dan met regelmaat van de klok maakte, kon je nog wel even in je zak steken. Daar was geen woord Frans bij. Plagende humor voerde bij ome altijd de boventoon. Het was dus voor ons heel triest toen hij op deze laaghartige manier afgeschreven werd.

Naderhand informeerde ik een dame die veel voor hem gezorgd had in het tehuis waar ome gewoond had over de misleiding van de doktoren omtrent omes ‘kwaliteit van leven’. Zij werd bleek en riep vertwijfeld uit: “Maar dat is helemaal niet waar!” De goede man is in Purmerend inwendig doodgebloed met wat pijnstilling om het stervensproces nog drie dagen te kunnen rekken.

In mijn rol als contacpersoon was ik gedurende zijn verblijf in het ziekenhuis dagelijks na mij werk bij ome Ab langsgeweest en onderhield alle contacten met het ziekenhuis gedurende een vijftal dagen. Ik was echter juist vóór de dodelijke beslissing uit mijn functie als contactpersoon ontheven zonder verder kennisgeving.
’s Middags om een uur had ik nog een telefoongesprek met de intensivist (“Wij gaan opereren, want er is een inwendige wond opengegaan.” ) Die middag bij vijven belde ik om te vragen hoe het gegaan was en kreeg van een telefoniste te horen: “U bent niet langer contactpersoon.” Op mijn vragen omtrent het hoe en waarom, de naam van de nieuwe contactpersoon kreeg ik geen antwoord. Een ronduit schofterige manier van doen. De nalatigheid van de heren doktoren (telefoontje verzorgingshuis of huisarts ter verificatie is nooit gepleegd) heeft mijn vertrouwen in Purmerender geneesheren blijvend geschaad. Er wordt daar te gemakkelijk over levens beslist. Leeftijd te hoog, wild verhaal van een boos familielid? Uit het Waterlandziekenhuis keer je dan niet meer huiswaarts. Stressfactor nummer een.

Enige dagen later ging mijn telefoon weer. Ik had twee dagen geleden afscheid genomen en was in stilte reeds aan mijn rouwproces begonnen. Purmerender polderziekenhuis aan de lijn: “U bent toch de contactpersoon van mijnheer Tuijp? Ik wilde u laten weten dat hij zojuist is overleden.” Ik in opperste verbazing: “….Dat was ik in eerste instantie wel. Maar jullie hebben mij toch zelf verteld dat ik dat niet meer was? Staat dit niet in jullie computer, dan? En staat er ook niet in wie de nieuwe contactpersoon is?” Die naam was mij namelijk geweigerd. Het arme vrouwtje begon te stotteren en verontschuldigde zich. Kennelijk een andere afdeling. Interne communicatie in tuincentrum Waterland tussen haar en de Opruimers: nihil.

Zo’n half uur later had ik de eer de honorabele familie aan de lijn te krijgen. Op mijn condoleancebetuiging werd niet gereageerd. Ook geen condoleancebetuiging terug. Hij was toch mijn geliefde ome en spreekwoordelijke tweede vader aan wie ik door mijn ouders in naam vernoemd was. Hoe het nu verder moest met de financiën en de begrafeniskosten. De inhaligheid was aan de telefoon voelbaar. Mijn ome had het beheer van zijn financiën in het verleden nl. overgedragen aan mijn broer. Mijn broer die eigenlijk net als ik familie van de ‘kouwe kant’ was. Merk op: ome Ab vertrouwde zijn eigen broers en zusters niet aangaande zijn bankzaken. Er stond nog wat geld van hem op een bankrekening. Daar was het om te doen.

De bezorgde familie was naar eigen zeggen niet bij machte geld voor te schieten voor de begrafenis en hadden direct toegang nodig tot omes financiën. Mijn broer had omes administratie keurig op orde en droeg die direct over, terwijl de overledene nog narookte op de overlijdenstafel. De familie had haast. Er volgde voor mijn broer een periode van telefoonterreur, verdachtmaking, smaad en intimidatie. Mijn broer had een aantal jaren niets anders gedaan dan op volstrekt integere wijze te voldoen aan omes financiële wensen. Om in te staan voor mijn broers integriteit zou ik overigens mijn eigen brandstapel hebben ontstoken. In de daaropvolgende periode werd niet alleen hij, maar iedereen die iets voor ome betekend had en niet tot ‘De Familie’ behoorde voor dief uitgemaakt omdat er geld ‘weg’ was. De familie wilde geld zien. Van ons. Ook van de getuige-neef en mijn persoontje. De erfenis was niet groot genoeg. Wij zouden gestolen hebben van ome Abs erfenis. Het is goed om liefhebbende familie te hebben. Stressfactor nummer twee.

Ook best moeilijk: schuldgevoel
Daarnaast had ik 2015 een tweede moeilijke gebeurtenis te verwerken gekregen. Ik wilde iets uit handen nemen voor een van mijn beste vrienden, die terminaal was. Namelijk de verkoop van zijn geliefde zilveren ros, de motorfiets waarvan hij zoveel plezier had gehad. Ik maakte een domme fout met nogal pijnlijke gevolgen. Gevolgen die mijn vriend nog even in het volle bewustzijn mee mocht beleven. Ik heb nog altijd napijn en schuldgevoel, zelfs nadat alles mede door mijn inbreng succesvol was afgesloten. We dragen allemaal ons rugzakje mee. Stressfactor nummer drie.

Kan stress lichamelijke klachten beïnvloeden?

Stress is een soort van ninja; een uiterst bekwame sluipmoordenaar. Een geniepigerd die met diabolisch geduld zijn kans afwacht, je geestelijke danwel lichamelijke gesteldheid ondermijnt en toeslaat op een zwakke plek. Mijn rug was zo’n plek. Door een triviaal ongelukje met de motorfiets zo’n vijftien jaar geleden had ik een zwakke plek opgelopen in het rechter SI gewricht. De plaats waar je been is opgehangen aan het heiligbeen. Een cruciaal stukje skelet, mag je wel zeggen.Toen ik mijn motorfiets op stal wilde zetten, gleed mijn natte motorlaars op een gladde ondergrond weg. In spagaathouding had ik de motor opgevangen. Een domme reflex met grote gevolgen. Als ik het stomme ding had laten kletteren, was dat veel beter geweest. Wat euro’s uitgeven, repareren en zand erover. Maar het menselijk brein was in mijn geval klaarblijkelijk dusdanig geconditioneerd dat het materiële schade wilde voorkomen. En dat ten koste van lichamelijke schade, dat dan weer wel natuurlijk… Ik ving de fiets van tweehonderddertig kilo dus niet alleen op, net voordat hij de grond raakte, maar zette hem ook nog terug rechtop. Het vangen en rechtop zetten deed ik vanuit een soort spagaathouding waarbij het volle gewicht op mijn buitenste been terechtkwam. Gerard du Prie zou beslist niet achter deze krachtoefening staan. Ik had hiermee blijvende schade opgelopen aan het betreffende SI-gewricht. Op zich is daar goed mee te leven, zolang je maar wel je verstand gebruikt. Maar voeg bij zo’n blijvend zwakke plek wat stress door wat verdrietige gebeurtenissen waarbij je de keuze hebt tussen passief accepteren of zelf kapot gaan, en je hebt een recept voor fysieke schadeposten voordat je ‘koffie’ kunt zeggen.

Mijn rugzakje was dus in 2015 aangevuld met wat wrange gebeurtenissen. Meerdere spreekwoordelijke uitwerpselen van de voorzienigheid die ik moeilijk door kon slikken. Mijn bovenbeenspieren waren 8 maanden stijf gebleven zonder dat ik het goed en wel besefte. Bij het bijna achteloos losmasseren daarvan werd het geduld van de Grote Geniepigerd beloond en kreeg ik de rekening gepresenteerd.

December 2015: de persoonlijke aanpak

In de dagen na de eerste pijnaanval had ik niet passief berust. Ik had getracht om bij ziekenhuis Boven ’t IJ bij de neuroloog binnen te komen. Mijn huisarts had zijn best gedaan daar met voorrang een afspraak te krijgen, maar faalde in zijn goede bedoelingen. Door bovengenoemd verloren vertrouwen waren mijn verwachtingen in resultaten vanuit Purmerend niet bijzonder hoog gespannen. Ik besloot het verder te gaan zoeken in de geprivatiseerde gezondheidssector. Daarnaast zou ik alles wat alternatief was proberen.

Nu had ik eerder uit de uiterst zorgvuldig gekozen bewoordingen van fysiotherapeut en huisarts begrepen dat mijn klacht waarschijnlijk vanuit de rug moest voortkomen. Maar ook begreep ik dat de pijnklacht en uitstralingen eigenlijk niet klopten met een hernia. Ik telde wat zaken uit het verleden en heden bij elkaar op en ‘koekelde’ (“Googelen”;). Op het Grote Web vond ik de kliniek van dokter Iprenburg, specialist in hernia-operaties. Zij vroegen een recente MRI-scan van de Lumbale Wervelkolom (LWK). Deze was op 4 december om acht uur ’s avonds (Zwarte Piet niet blij, en Sinterklaas al helemaal niet..) gauw gemaakt bij MRI Centrum aan het IJsbaanpad in Amsterdam. Na afloop van het scanprocedé een meer dan grote zucht van verlichting; je moet stil liggen en mijn achterpootje begon in die buis het stilliggen behoorlijk zat te worden. Er leek ergens in mijn kapotte computer te zijn besloten om het stilliggen niet langer te dulden en de voorbereidingen van wat flinke, geniepige pijnscheuten werden aangekondigd in mijn brein. Dit zou betekenen dat de scan opnieuw moest. Ik probeerde uit alle macht er geen aandacht aan te schenken. Enerverend. Toen het ik het op wilskracht had uitgehouden, was de opluchting bijna een gevoel van ontlading zoals via het geslachtsorgaan. Toen de week erna de CD bij huisarts binnenkwam, had ik die vrijdag de bestanden op Dropbox geplaatst en gemaild aan de kliniek Iprenburg.

De maandag erna (Hoe heerlijk en tegelijk vreemd vlot, deze reactie!) telefoontje van Iprenburg. “We zien een uitgebreide hernia.” Het woordje ‘uitgebreid’, opgeteld bij het feit dat de onkosten niet door verzekering vergoed zouden worden, deden mij overdrachtelijk struikelen. Ik had veel pijn, maar slechts in mijn bovenbeen. Met een uitgebreide hernia kunnen de meeste mensen veelal niet lopen. Ik was bang voor ‘triggerhappy’ danwel snijgrage doktoren. In Duitsland is aangetoond dat zo’n negentig procent van de hernia-operaties ‘easy money’ zijn. Tot negen operaties per dag door een snijder die er een dikke beurs aan overhield..

Verzekeraars: kunnen die hulp bieden, dan?
Een tip van vriendin Monique Molenaar opgevolgd en de zorgverzekeraar werd om hulp gevraagd. Een aanvraag tot zorgbemiddeling bracht mij een telefoontje van de verzekeraar. Een poging tot bespoediging (in Purmerend) kon helaas geen vreugde brengen, aangezien het eerstvolgende onderzoek ‘al’ over 2 weken zou plaatsgrijpen. Zij wilde echter graag weten wat de op 24 december verwachtte uitslag zou zijn. Ik nodigde haar uit mij dan terug te bellen.

Pijn = druk. Snellere alternatieven?
Intussen had ik nog steeds pijn. Er ontstond een dagelijkse routine. Nadat ik in mijn grote vriend de ligfauteuil ontwaakt was en met mijn laptopje van/voor mijn werkgever het mogelijke thuiswerk had gedaan, wijdde ik uren aan onderzoek naar goede klinieken. Intussen kwam er iets anders goeds op mijn pad. Een publicatie op Facebook deed mijn telefoon rinkelen. Vriend Erik Kras aan de lijn. “Weleens gehoord van Jan Bommie, Ab?” Ja, vaag. Erik: “Ik was gebroken, kon niet meer op of neer van de rugpijn. Ik ben door hem slechts één keer behandeld en kon weer zonder problemen functioneren.” Als je genoeg pijn hebt, ga je in wanhoop ook aan de dakgoot hangen wanneer iemand zegt dat dat goed is. Jan bleek op een steenworp afstand van mij te wonen. Ik besloot het erop te wagen en heb onverwijld Jan gebeld. Een sportmasseur die zich gespecialiseerd had in o.m. de Bowen-methode, door een Australische chirurg ontwikkeld. Op de behandeltafel bij het onderzoek moest bepaald worden hoeveel kracht er nog in het gekwetste pootje aanwezig was. No pain, no gain. De behandeling echter was (ook latere keren) zo mild en voorzichtig als ging het om een pasgeboren baby. Kortom: de eerste keer dat ik er was, strompelde ik op krukken binnen en liep zonder krukken naar huis. Wonderlijk. Niet minder dan dat.

Deel 3 volgt.

Zelfgedokter en zorgelijke wachttijden – Deel 1

dokter

Mijn ouwe tante Grietje zei vroeger al: “…je moete je eige dokter weze….”
Ik had nooit kunnen vermoeden hoeveel waarheid haar woorden zouden gaan bevatten. Pure noodzaak door een in zijn voegen krakende gezondheidszorg waarvoor we in Nederland ook nog eens financieel kaalgeplukt worden.
Er was eens…. een lichamelijke klacht. Mijn verhaal.

Maart 2015 – een val

Ik maakte in maart 2015 een val. Knie en bovenbeen bleven lang stijf. Erg lang, achteraf bekeken; 8 maanden. En ik wist het niet. In mei op vakantie de Grand Canyon te voet afgedaald en weer terug. Pootje links voelde stijver dan het andere. Maar na enkele dagen wordt de verzuring weer afgevoerd en ga je door met genieten van het leven van alledag. Ik had geen pijn, dus dacht er niet aan om naar een dokter of fysio te stappen.

Oktober 2015 – quadriceps losmasseren

In oktober kwam ik voor een vraag bij een fysiotherapeut, die en passant constateerde dat mijn bovenbeenspieren wel erg hard waren. Er werd losgemasseerd en “dry needling” toegepast. Dit was op 1 specifieke plaats veel te gevoelig; ik vloog van de bank als was ik Linda Blair (The Excorcist). Vanaf die dag begon het feest. De pijn in mijn bovenbeenspieren werd gestadig vervelender. Wat begon met zenuwprikkelingen werd later zenuwpijn. Althans, dit begreep ik pas later. Tot voor kort wist ik nog niet wat zenuwpijn was.

November 2015 – pijnopbouw

Mijn nachtrust raakte nu continu verstoord. Een mens draait in zijn slaap wat af zonder het te weten, maar bij mij ging dit niet echt ongemerkt meer. Als ik met het gekwetste linkerpootje afzette om op mijn geliefde rechterzij te gaan liggen, schoot ik wakker totaan het plafond. Het was dan alsof iemand met een groot, bot keukenmes in mijn bovenbeen kerfde. Een paar van deze ontwakingen en je voelt je ’s morgens als een geplette tomaat. De fysio besloot dat ik naar de neuroloog moest gaan voor een beeldvormend onderzoek. De fysio dacht zelf aan een beknelde zenuw in de heup die vanuit de rug moest komen. Hij zou later 100% gelijk krijgen, en probeerde nu met druk in de onderbuik en liesstreek de zenuw te manipuleren. Met als gevolg: achteruitgang, meer pijn. Gaande het procedé van klachtentoename kreeg ik hoegenaamd niet of nauwelijks informatie meer los van zowel fysio als huisarts. Ik had mailcontact met fysio en het privénummer van mijn huisarts gekregen. Ze wilden helpen, maar meer dan pijnstilling was kennelijk niet mogelijk. Het leek bijna alsof zij bang waren dingen uit te spreken die zij niet konden verantwoorden. Na veel vragen mijnerzijds begreep ik uiteindelijk dat ik een niet-alledaagse klacht had. Waneer er namelijk sprake zou zijn van een hernia, klopte de pijnklacht hier niet bij. Er zou uitstraling moeten zijn naar de voet. Die uitstraling was er dus niet. Heb ik dat weer? Een klacht die niet in het boekje staat? Ja, dus.

Do 26-11-15: afspraak neuroloog dr. Reinders
De pijn was nog niet ondraaglijk, wel al best vervelend. De neuroloog dr. Reinders van het door mijn buurman Jaap Mol zo geliefde Waterlandziekenhuis kneep eens wat in mijn been en streelde er met een kippenveer overheen. Of ik wat voelde. Ja. De huid die op bepaalde plaatsen dood aanvoelde, registreerde nog wel iets, dus ja, ik voelde wat. Welnu, er zouden wat tests volgen om aan te tonen hoeveel informatie de zenuwen in mijn been nu wel en niet doorlieten. De afspraken werden gemaakt. Ik zou in totaal 3 keer terug moeten komen en 4 weken moeten wachten alvorens een uitslag te vernemen. Ik liep toen nog niet met krukken.

Vr 27-11-15: orthopedisch schoenmaker
Omdat je wanneer je pijn hebt, de wereld afsjouwt vanuit de luie stoel met Google, zat ik wel stil, maar mijn vingers en de computer niet. Je betheoretiseert alle denkbare mogelijkheden, dus ook bekkenscheefstanden en beenlengteverschillen. Op naar de orthopedisch schoenmaker. De man hoorde mijn verhaal aan. Van oktober 2013 tot half 2014 een hardloopgril; ik was aan het rennen geslagen. Na veel rugproblemen in het verleden was ik met hulp van Sport & Therapie Jeroen Bijman in Purmerend steeds verder opgeknapt. Ik had de racefiets weer mogen bestijgen, de skeelers weer aangegord en low and behold: ik ging weer hardlopen! Iets dat mijn allerstoutste dromen verre overtrof. Serieuze voorbereidingen waren destijds getroffen: hardloopinstructie van een therapeut en schoenen van Runnersworld. De orthopedisch schoenmaker luisterde het verhaal uit, maar vertelde het al bij binnenkomst aan mijn schoenen te hebben gezien. Hij was even kort als helder in zijn betoog: al mijn huidige problemen waren veroorzaakt door verkeerde hardloopschoenen. Ik moet zeggen dat zijn uitleg en videobeelden zeer overtuigend overkwamen.

Za 28-11-15: oefeningetje funest
Na een weinig soepele en lang niet pijnvrije wandeling in het dorp met mijn vrouw, dacht ik dat het wellicht slim zou zijn om, nu de spieren warm waren, wat grondoefeningen te doen die ik nog kende van de core-stability trainingen die ik in het verleden gevolgd had. Ach, wat wil je? Je weet niet wat het probleem is, de medici tasten in het duister, de neuroloog laat 4 weken op zich wachten en je hebt pijn. Dus je gaat zelf maar proberen uit te dokteren wat wel en niet goed werkt. Ik heb vroeger veel gesport en geloof niet in passiviteit en angst voor pijn als het aankomt op fysieke ontwikkelingen. Maar deze keer zat ik mis. De summiere oefeningetjes die ik had gedaan waren achteraf gezien funest geweest. Gaande de zaterdag werd de pijn erger en vervelender. Ik ben die avond naar bed gegaan met een zetpil van 1000mg Paracetamol en 400mg Ibuprofen. Daar slaapt een olifant ook goed op, zo verzekerde een vriend mij kort geleden.

Zo 28-11-15: foltering
6:30: Wakker. Pijnvrij geslapen! Ik was stomverbaasd en dacht: niet slecht, Ab! Ik helemaal blij. En de gedachte had nog maar net mijn grijze hersencellen beroerd, toen het begon. Langzaamaan, steeds meer, steeds erger. De pijn in mijn buitenste bovenbeenspier kwam op als het bekende sneeuwvlokje dat eindigde in een allesverwoestende lawine. Er werden spijkers en botte messen in mijn bovenbeen gestoken, waarna er vervolgens flink mee geroerd werd. Ik stapte kreunend uit bed in een werktuiglijke poging van houding te veranderen. Mijn vrouw schrok wakker en ik ging binnen seconden over van kreunen naar praten. Dat praten werd schreeuwen. Een kwartier lang heb ik in bed helse pijnen uitgestaan in mijn achterpootje. Zij- en voorkant bovenbeen werden voor mijn gevoel opengereten en met pincethoeveelheden tegelijk ontdaan van inwendig weefsel. Alsof mijn been vezel voor vezel ontleed werd. Zonder verdoving. Ik ging kapot. Zo moest het voelen wanneer een school piranha’s je botten kaalvreet. Toen mijn vrouw zag dat mijn mond stijf werd, besloot ze dat het tijd werd om het noodnummer 112 te bellen. Ik had de tegenwoordigheid van geest om tijdens het telefoontje van mijn vrouw ondanks de pijnaanval gelijk maar weer een zeppelin van duizend milligram in mijn zonnetje te rammen in de hoop dat dit verbetering zou geven. Dat zou nog ongeveer nog een tweede kwartier duren. Het langste kwartier van mijn leven. Vijftien minuten waarin ik voor vijftien jaar pijn heb gehad. Mijn vrouw kon zich aan de telefoon niet verstaanbaar maken bij de noodcentrale door mijn geschreeuw van pijn. Zij was zo geschrokken dat ze tijdens het wachten op de noodarts buiten een enorme lucht wilde scheppen en in de struiken overgaf van de schrik, opgedaan in het laatste half uur.

7:15 De noodarts. Dr. Haverkamp met een compaan aan mijn bed. Ik kon me nauwelijks verstaanbaar maken door mijn stijve broodmolen. Ook mijn handen deden spastisch. Ik kon niets vasthouden. Later begreep ik dat dit door hyperventilatie kon worden veroorzaakt. Haverkamp: “Kunt u staan?” Ik stapte uit bed en mijn been werd weer afgerukt onder de heup. Maar ja, ik kon dus staan. Zolang ik maar niet bewoog. Maar zover reikte het onderzoek van Hendrik Haverkamp al niet meer. “Neemt u maar pijnstilling en zoek contact met de huisarts.” Ik kreeg het op dat moment niet voor elkaar het te zeggen, maar dacht: wat kwam de man hier eigenlijk doen? Dit had ik zelf ook wel kunnen bedenken.

8:30 De pijnduivel had van de zetpil van duizend milligram geen geld terug en was weer even uitgeschakeld, maar loerde op een snelle manier om wakker te worden. Ik belde nu zelf de huisartsenpost. Vrouwtje aan de lijn. Ik: “Wordt dit gesprek opgenomen?” Ja. Ik weer: “Ik wilde even mijn stem laten horen. Dr. Haverkamp heeft namelijk zojuist iemand anders gehoord. Ook wilde ik laten weten, dat wanneer er iets met mij gebeurt, ik dr. Haverkamp hiervoor verantwoordelijk hou.” De stem vroeg een ogenblik geduld, want zoals het goede telefonistes betaamt, mocht zij hoogstwaarschijnlijk niet zelf denken. Ik kreeg de regie-arts aan de lijn. Laat dit nou net mijn eigen huisarts zijn, dr. Iflé. Of ik langs kon komen.

9:40 Huisartsenpost, op krukken. Met hulp van mijn buurman Gernot in een angstwekkend grote BMW SUV maar Purmerend, waar ik ondanks de hoge instap met helse pijnen in en uit ben gekropen. Ik kreeg een injectie in het been en een vracht Tramadol, Diazepam en Ibuprofen mee. Het hielp allemaal ontstellend weinig. Thuis werd het zitten in de relaxfeauteuil. Dit zou 3 weken duren, inclusief ’s nachts. Mijn vrouw had die zaterdag een paar krukken gekocht, waarvoor ik haar tot mijn laatste levensdagen dankbaar zal blijven. Alles was pijnlijk: zitten, liggen, bewegen, hoesten, poepen, plassen, niezen, lachen. Het gaan zitten op de pot en weer opstaan werd structureel beloond met het uitscheuren van een groep spieren en zenuwen in mijn bovenbeen. Ik kon alleen maar proberen gefixeerd in één houding in mijn stoel te blijven hangen om scheurende pijnen in mijn bovenbeen en heupstreek te vermijden. Vermoeiend is dat.

Vervolg: Deel 2

Films en muziek – terug naar hifi

macmini

Al een aantal jaren had ik een heuse mediaplayer (merk: Mede8ter) werkeloos staan. Door ergernis en slecht presterende apparatuur had ik het fenomeen video- en audiogenot zelfs geheel uit het oog verloren. Herkenbaar? Welnu beste lezer, verheugt u, er is een oplossing voor ons beeld- en geluidsliefhebbers, die iets meer willen!

Geluid en beeldgenot met computertechniek, kan dat? Ja
Je oude stereoapparaten zijn een keer aan vernieuwing toe. Daarnaast wil je toch ook graag meegaan met de tijd en de nieuwste technieken gebruiken. Maar zelfs als je bereid bent hiervoor in de buidel te tasten, is een keuze nog niet eenvoudig. Want wat moet ik nu gaan aanschaffen? Welke apparatuur is er voor audio- en videofielen, die stabiele, betrouwbare apparatuur willen, en zelfs misschien met één druk op de knop willen genieten van mooie klanken en HD beelden? Wel, sinds kort zie ik weer licht in de duisternis. Ik geniet weer volop van films en muziek. En voor de bediening gebruik ik een gerieflijk draadloos toetsenbord en een superdoordachte draadloze muis. Ik ben zo verrukt als een kind met een handvol geld in een snoepwinkel.

Net-niet optie 1: smart TV
Half jaar geleden een slimme tv aangeschaft. Kort samengevat: de smart tv is slim, maar het is en blijft een tv die computer wil zijn en dat nooit zal worden. Het zwakke punt: de bediening, ofwel het ontbrekende toetsenbord. Denk even aan het intikken van een lange titel op de website ‘Uitzending gemist’, maar dan met een onhandig afstandbedieninkje waarbij je moet schuiven om letters één voor één te selecteren. Klooien en pielen op een vierkante centimeter dus. Het verplicht werken met apps (waarin we verwend zijn met Apple die hierin voor mij de enige echte is) betekent telkens weer een moeizame zoektocht. Conclusie: voor invoer van tekst is een toetsenbord nodig en het zoeken van wat dan ook is direct op het wereldwijde web toch het lekkerste. Ook zijn codecs (hierover zo meer) niet altijd gegarandeerd.

Net-niet optie 2: bluetooth apparaten en stereo
Mediaplayers, laptops, tablets en andere standaard varianten om films en audio af te spelen zijn leuk, maar geluids- en beeldkwaliteit blijven van inferieure kwaliteit. Om audiobestanden (bv mp3) goed te laten klinken, is zwaarder materieel nodig: een DAC. Een DAC is een apparaat dat digitale signalen (computer) converteert naar analoge signalen (versterker). Je computer doet dit ook via de interne geluidskaart, maar ook hier is alle waar naar zijn geld. Een DAC converteert geluid op een hogere resolutie. Jawel, ook geluidsbestanden kennen een resolutie. Dit wordt aangegeven in (k)bps: (kilo)bits per seconde. De ‘Hi’ in ‘HiFi’ vraagt gewoon investering. DAC, dus.

OK, ik wil dus: hifi beeld/geluid + bedieningsgemak. Wat heb ik dan nodig?

Het moge duidelijk zijn: om in je huiskamer te genieten van audio- en videokwaliteit is meer nodig. Het pc-gedeelte in smart tv is als werken door een sleutelgat, mediaplayers missen computerfunctionaliteiten en hebben ‘shitty’ interfaces. Allemaal oplossingen die niet voldoen voor degene die iets goeds in huis wil halen. We hebben dus nodig: een (i.v.m. plaatsing bij stereo niet al te grote) computer, die beeld en geluid goed ondersteunt. Dan kom je toch uit bij de Macmini van Apple.

De hardware
Van wat vrienden kreeg ik wat tips:

  • Vriend 1 zei: “.. koop een MacMini(*) en een DAC(**)…”
  • Vriend 2 zei: “…koop een NAS(***) voor opslag grote bestanden en maak je eigen cloud thuis…”
  • Vriend 3: ga ik nog uitnodigen, want hij heeft een Vlink…. Ben ik nu een freak?

Toelichtingen:

  • (*) Mac Mini is een heuse Mac pc ter grootte van een theelichtje (foto boven).
    Let op: het woordje ‘mini’ slaat op de kast, allerminst op de prestaties!
    Randapparatuur voor MM koop je apart.
    Als scherm gebruik je je slimme tv, muis draadloos, toetsenbord draadloos, dvd drive apart, netwerkaansluiting.
    Een ware openbaring!
  • (**) DAC = digitaal analoog converter.
    De noodzaak voor goed klinkende audio.
    Ook een slechte mp3 (128 kbps) klinkt hiermee goed.
    Mijn keuze: DacMagic Plus van Cambridge.
    Deze speelt (uitsluitend) stereo audio prachtig af, en kan DTS 5:1 signalen doorgeven naar de versterker.
  • (***) NAS = network attached storage.
    Een flink en snel werkend schijfstation met netwerkaansluiting voor opslag van je bestanden. In de meterkast (koel) zetten, op je router aansluiten, en hierop je je favoriete audio en video opslaan. In feite ‘stream’ je dan je audio en video naar tv en/of versterker. En je kunt ook je eigen cloud ook nog eens benaderen van buiten af. Ik heb gekozen voor het merk Synology – ietjes duurder, maar je krijgt wel kwaliteit.

De software
Mijn fervente Windowsvriend zei mij: “… je gaat met je mac stuklopen op je video-codecs….” Codecs (coderen en decoderen) zijn kleine stukjes software die de aansturing van de vele verschillende videoformaten (mpeg, flac, mkv, iso etc..) mogelijk maken. Anders gezegd: die heb je nodig om films te kunnen afspelen.

Mijn vriend vergiste zich: met de gratis videoplayer VLC (voor Mac / Windows) heb je alles in huis. Kwaliteit, bedieningsgemak, gratis downloaden op heb web. En voor de gadgetjager is er ook nog een iPad app, waarmee je ook nog eens een superprecieze afstandsbediening met extra mogelijkheden ter beschikking hebt voor je VLC player. Maar het mooiste is de intuïtieve en kinderlijk eenvoudige bediening met muis en toetsenbord van je ‘speler’.

Enkele veelgebruikte handelingen die mij telkens weer een zucht van verlichting en genot doen slaken in VLC op de Mac:

  • Snelspoelen: veeg horizontaal over de muis
  • Volume: veeg verticaal over de muis
  • Pauze/Start: spatiebalk of muisklik

Betrouwbaarheid en degelijkheid – and the winner is…
Ik heb geen aandelen in Mac en de leveringen bij Applestore verlopen ergerlijk traag. Maar het mooie van Mac computers is dit: het werkt. Altijd. Draadloos werkt ook. Altijd. Je krijgt bij de Macmini zelfs een prachtige, handzame remote. Een die werkt, ook voor website players (Uitzending Gemist). Altijd.

Wauw… dit is pas genieten….

Het is alsof iets in mij weer tot leven gewekt is en ik mijn oude liefdes Beeld & Geluid terugvond. Ik geniet weer!

 

Dankbaar voor geven – bij De Zonnebloem

Zonnebloem-2013-groepsfoto

Ik ben dankbaar.

Het is mooi om te krijgen, dat weet elk kind.
Maar wat je pas doorkrijgt als je ouder wordt, is dat het oneindig veel mooier is om te geven.
 
Het is prachtig als je je belangeloos in kunt zetten als vrijwilliger voor de Zonnebloem. Voor de realisering van een vakantie van ouderen van dagen die hetzij financieel, hetzij sociaal niet in staat zijn om dit op eigen gelegenheid te organiseren.

 

De Heerenhof

Dit jaar was de reis naar Mechelen.
Wij logeerden in zorghotel De Heerenhof, een statig vakwerkhuis, waarvan de oorsprong uit de twaalfde eeuw dateert. Het was bezit van de graven van Limburg. Het huidige gebouw dateert uit 1825. Een prima onderkomen. Zeer netjes, een gastvrije ontvangst en prachtig gelegen in het fraaie Mechelen, een dorp in het uiterste zuiden van Limburg, dat deel uitmaakt van de gemeente Gulpen-Wittem. Er woonden in 2005 zo’n 2000 inwoners (bron: Wikipedia).

 

Chauffeurs maken de trip

Met de chauffeur Ernie Smits van touringcarbedrijf Van Gompel was het direct feest. Een man die uitermate geschikt is voor zijn vak. Op de weg oplettend en accuraat, en met zijn passagiers zeer begaan, elegant en dienstbaar. En ook tussen de gasten wist hij zich sociaal aan te passen en zelfs plaats te nemen in een jury voor een X-factor avond. Zo moesten er meer zijn. Ernie Smits, chapeau!

 

Je eigen gast

‘Mijn’ gast was dit jaar Sjors Verweij, een 71-jarige heer met diabetes. We konden goed met elkaar overweg. Als vrijwilliger kun je het soms goed, soms minder goed treffen. Want eerlijk is eerlijk, niet alle gasten zijn even makkelijk. Toch had ik deze keer – mijn tweede ‘tour’ als vrijwilliger – weer mazzel. Sjors was niet moeilijk in de omgang. Al wat ik voorstelde, vond hij best, en hij genoot van alles met volle teugen. Hij was geboren in Amsterdam en heimelijk genoot ik van zijn nog licht aanwezige Mokums accent. Er was ook een ‘klik’ tussen ons v.b.w. het met elkaar kunnen kletsen. We konden het met elkaar eens zijn over dingen.

 

Uitstapjes

De tripjes waren weer erg leuk.
Dinsdag een rit naar het Drielandenpunt en Wilhelminatoren.
Spel: “wie het eerst boven is…” Vervolgens vertelde onze aldaar aan boord gekomen gids Pierre over vakwerk. Dit is niet het vakwerk zoals wij dat kennen, in de zin van ‘vakmanschap’. Het Limburgs vakwerk stamt uit tijden waarin knechts bij een boer werk vonden maar geen woning. Die stampten zij dan letterlijk even snel zelf uit de grond. Je ziet nog steeds dat de muren in vakjes zijn samengesteld. Vandaar ‘vakwerk’.

Pierre beschikte over een breed repertoire van volzinnen en gezegdes (denk even aan een Limburgs accent, hier): “…Jullie weten vas’ nog wal….”, “…nou, met alle gevollegen van dien, eh…” Een geboren verteller, die Pierre! Toen we op enig moment door wegwerkzaamheden gedwongen een stukje van de route af moesten wijken, viel ie helemaal stil… Zijn repertoire was niet aangepast bij de gewijzigde route.

Dinsdagavond genoten van het gemak waarmee muziekcollega Herman van Dooren de zaal meekreeg. Bijna het halve repertoire dat hij speelt, speel ik ook. Maar dan anders. Eigenlijk grappig als je bedenkt dat zovele kleine artiesten (inclusief mijzelf) eigenlijk veelal hetzelfde doen. Toch heb ik zelf het rare idee dat ik mezelf meer ‘geef’ bij het zingen, zelfs met slappe zooi als ‘De Woonboot’.

Woensdagmorgen naar natuurpark ‘Mondo Verde’, wat waarschijnlijk zoveel betekent als ‘Groene Wereld’. Een leuk park waar je ook met rolstoelen goed terecht kunt. Sommige padjes – hoewel uitermate ‘rolstoelvriendelijk’ – lopen echter zo steil, dat een aantal vrijwilligers met glaasjes water en mond-op-mond beademing moeten worden opgelapt, eenmaal boven bij het restaurant aangekomen voor de lunch.

Donderdag in Maastricht wezen rondklossen met de oudjes.
Wij waren met mannen. 4 rolstoeleenheden met erin een oudere en erachter een oudere jongere. Op de groepsfoto gegaan vóór de lingeriewinkel. Voorbijgangers vroegen zich af waar de camera stond voor ‘Benidorm Bastards’.

 

Jong bloed; mijn slapie Peter Veerman

Mijn slapie was deze keer Peter Veerman (Stek), de autorijschoolhouder.
Hij was een ouwe schoolmaat van mij, waarmee ik altijd best lol kon hebben bij de aardrijskundeles van Bert Wanders (Waterlant College). En nu was het werkelijk alsof die meer dan dertig jaar die wij elkaar niet hadden gezien, niet hebben bestaan. Alles was gewoon bij het oude gebleven. We lachten en dolden weer net zo hard als vroeger.
Ik weet niet hoe de leiding er tegenaan keek, maar ik vind Peter een aanwinst voor de groep.

 

Favoriete gast

Onwillekeurig heeft elke begeleider een favoriete gast. Daar kun je niks aan doen.
Mijn favoriete gast van dit jaar was Thea. Een bejaarde dame, die mij vertelde ook muzikante te zijn geweest. Had jarenlang accordeon gespeeld bij een vereniging. Ook volgde onontkoombaar het verhaal van pijn. Pijn, omdat zij niet meer kon spelen. Het ging niet meer, de reuma had zijn tol geëist. Triest. Als je zelf muzikant bent, kun je je enigzins voorstellen hoe dat moet zijn. Begrijpen kun je het pas als het jezelf overkomt.

Thea genoot van mijn optreden, na de X-factor avond.
Sjors bleef die avond tot het einde.
Ik speelde voor Thea.
Ik speelde voor Sjors.
Ik speelde voor iedereen en hoop maar dat zij zich er beter door voelden, als was het maar kort.

Dankbaarheid voor het mogen geven is wat ik voel.