Gek op je gehoor? Stimuleer het!

GinkoBiloba0

Het stimuleert de doorbloeding van je gehoororganen…

GINKGO BILOBA

Toen ik 4,5 jaar geleden een ‘storing’ opliep in mijn gehoor – het rechteroor was bij tijd en wijle geheel ‘uitgeschakeld’ – schrok ik enorm. Als muzikant met hobby studio-engineering is dat iets waar je niet op zit te wachten. Twee KNO’s konden mij niet verder helpen dan testen en “….dit duidt op Ménière, mijnheer Tuyp…” Ook tinnitus kwam er nog eens lichtjes overheen; in de stilte van de slaapkamer hoorde ik een zachte zoemtoon, die evenwel constant aanhield en iemand die niet stevig in de schoenen staat, gek zou maken. Omdat ik iemand ben die bij het geringste fysieke ongemak en onmacht van onze reguliere medicijnmannen onverwijld het reguliere geneeskundige pad verlaat en door zoekt in het niet al te alternatieve, kwam ik uit bij een mesologe. Die mij later bekende er wel wat huiverig tegenover te hebben gestaan. Ik heb mijn gehoor alweer 3,5 jaar terug en, geloof het of niet: beter dan daarvoor. Ik geniet meer van mijn prachtige audioset in de huiskamer, speciaal bij klassieke muziek. De negativo’s en ratio-lovers onder ons zullen nu zeggen: subjectief luisteren. Awel, ge moogt denken wat ge wilt, nietwaar?
Maar voorwaar, ik zeg u…

Wat heeft mij van mijn tinnitus afgeholpen en mijn gehoor verbeterd?

Mentale acceptatie (stressvermindering) en Ginkgo Biloba. Dit laatste heb ik mij pas recentelijk gerealiseerd doordat een deskundige in kruiden en voedingsmiddelen per ongeluk een uitspraak deed: “Ginko Biloba stimuleert doorbloeding van m.n. je gehoororganen…” Bij mij viel op dat moment een kwartje zo groot als een sporthal. Prettig bijkomend effect – dat niet voor iedereen hoeft te gelden: ik ben minder moe als ik zo af en toe een Ginkootje nuttig…

Ginkgo Biloba is een natuurlijk product en wordt door Big Pharma waarschijnlijk niet geadviseerd. Ik kijk er al niet eens meer naar. Want alles wat uit de natuur afkomstig is en zij niet gemaakt hebben, daar zijn ze tegen. Reden temeer om het te testen, zeg ik altijd maar. We eten immers al genoeg vergif…

UPDATE

Wat het gehoor voor mij ook verbeterde: zo af en toe een glas yoghurt met een flinke schep honing en een theelepel kaneel. Leuke bijkomstigheid: het oorsmeer blijft zacht en is dus makkelijker te verwijderen..

Nederlands recht

masaal_verzet_trouw_1024Ik volg momenteel een documentarieserie “Het was oorlog” van omroep Max.
Ronduit schokkend in de laatste aflevering (gisteren uitgezonden): Sera de Croon, een van de ergste Nederlandse Nazi bloedhonden en een door en door kwaadaardige sadist, is er met een lichte straf vanaf gekomen en is als vrij man gestorven in Spanje, vredig en wel. Samen met 53 anderen maakte hij deel uit van ‘Colonne Henneicke’. Een stel premiejagers die ‘kopgeld’ van f.7,50 per slachtoffer kregen en zo’n 9000 Joden hebben verraden, gedood en gemarteld.

Op Wikipedia worden 20 namen van deze beestmensen genoemd, waarvan er 16 gratie hebben gekregen van koningin Juliana. Genoemde Sera zelfs twee keer. Van de doodstraf naar levenslang, naar 21 jaar, waarvan hij slechts tweederde heeft uitgezeten. Het waren klaarblijkelijk vriendjes van Juultje c.s.

De neef van een 26 jaar oude verzetsheld Herman Kampman heeft dit ontdekt bij naspeuringen naar aanleiding van jawel, een spreekbeurt die zijn zoon op school ging houden. De man stond zelfs nu nog te huilen voor de camera. “Dat zo’n man, die zoveel mensen persoonlijk verraden en gemarteld heeft, zijn straf ontloopt, heeft in onze familie diepe indruk gemaakt.”

Het is voor mij ronduit schokkend dat dit soort mensen hun gerechte straf ontliepen. En het gaat maar door, tot op de dag van vandaag. Ik herinner nog even aan de niet-dronken Pool die 3 mensen per ongeluk doodde met zijn auto en 120 uur taakstraf kreeg (*).

Rechtvaardigheid? Een sprookje.

(*) Bij het hoger beroep van OM is de niet-dronken Pool – die dus donders goed wist wat hij deed toen hij ‘de macht over het stuur verloor’ in een bocht die hij met 40 km te snel nam – veroordeeld tot 15 maanden cel en rijbevoegdheidsontzegging van 4 jaar. De familie van de slachtoffers, waaronder de ouders van een kind van 2, heeft levenslang.

Coolblue zet klanten in de kou

COOLBLUE, fuck you to!

ruilen

Van Dale is duidelijk. Coolblue begrijpt het niet.

 

 

 

 

Tot voor kort was ik een tevreden klant bij Coolblue. Het ‘alles voor een glimlach’ klinkt prachtig, maar blijkt niet altijd haalbaar voor onze blauwe boefjes. Op de klachtenpagina staat dat C op een bijna ziekelijke manier naar klantenservice streeft. Mooie woorden, maar het tegendeel is waar. Klanten die kapotte spullen ontvingen, moeten twee keer kopen. Een eigenaardige invulling van de betekenis van het begrip ‘ruilen’ die niet erg vriendelijk is voor de klantenportemonnee.

Coolblue en ik kennen elkaar al wat langer. Nog de laatste 3 maanden besteedde ik
€ 2.555,59. Sinds 2008 kocht ik in totaal voor  € 8.404,20 aan artikelen bij C.

Ik kocht vorige week een thermostaat, nadat ik in dezelfde week een Apple keyboard en een NAS kocht ter waarde van € 1.305,-.  Ik kreeg een thermostaat die Spaanse teksten vertoonde in de display. Aan de telefoon met de klantenservice zei de helpdesker dat C niet geleverd had wat ik besteld had. In juridische termen: een verkeerd model geleverd dat daarnaast ook nog gebreken vertoonde. Helpdesker: “Mijnheer Tuyp, we gaan het apparaat omruilen. Ik ga een retourprocedure voor u starten.” Ik: “Beste helpdesker, ik heb een verzoek. Mag ik voor deze ene keer het kapotte apparaat retourneren NA ontvangst? De Spaanse thermostaat werkt nl. wel en op die manier hoef ik niet in de kou te zitten.” Niet ik maar verkoper was in gebreke gebleven, dus verwachtte ik niet anders dan een spontaan ‘ja’. Klantenservice, nietwaar? “Dat lijkt mij geen probleem, mijnheer Tuyp, maar ik moet even overleggen. U wordt nog vanavond teruggebeld.” Geen telefoontje, die avond.

Volgende morgen een e-mail. Coolblue was cool en zei botweg: “Nee.”
Ik mocht eerst een nieuw apparaat bestellen en de kapotte retourneren, waarna ik mijn geld terug zou krijgen. Dit stak mij. Waarom? Een klant die een kapot apparaat ontvangt, heeft recht op reparatie of ruil zonder bijbetaling. Onvoorwaardelijk. Het druist  tegen elk rechtsgevoel in dat jij als goed betalende en terugkerende klant TWEE KEER moet kopen om daarna de helft terug te krijgen. Klopt niet. Punt uit. Daarnaast zit ik dan enkele dagen letterlijk met een ‘cool’ huis door een niet werkende verwarming. Niet erg aardig van Coolblue. Een klant die in negen jaar bijna achteneenhalfduizend euro’s heeft besteed, mag verwachten dat er enig vertrouwen is bij verkoper. Niet, dus.
C bleef ijzerenheinig wijzen op haar eigen spelregeltjes.

Op klachten op sites als bv Trustpilot reageert Coolblue altijd standaard: stuur een mail aan geenglimlach@coolblue. Je ontvangt telkens hetzelfde standaard antwoord en Coolblue doet verder niets. Komt voor de klant neer op “Vervelend voor u, maar u staat in de blauwe kou.”. Coolblue speelt mooi weer voor het publiek, maar in werkelijkheid laten haar klanten Coolblue Syberich koud. Zij zijn uw geld niet waard.

Google even op ‘klachten Coolblue’ voor uw koopt..

https://www.klacht.nl/slechte-garantie-coolblue/

http://shoppingervaring.nl/coolblue-reviews/#1

http://forum.fok.nl/topic/2082436?token=905f09c7f61b80b411ca724390538b30&allowcookies=ACCEPTEER+ALLE+COOKIES

https://nederlandreview.nl/online-shoppen/coolblue-ervaringen-beoordelingen-reviews

https://gathering.tweakers.net/forum/list_messages/1566682

https://www.facebook.com/Coolblue/posts/10153315044420537

https://www.google.nl/url?sa=t&rct=j&q=&esrc=s&source=web&cd=13&ved=0ahUKEwj-o8e86PHRAhXJBcAKHfWdB804ChAWCCYwAg&url=https%3A%2F%2Fnl-nl.facebook.com%2FCoolblue%2Fposts%2F10155481006905537&usg=AFQjCNGQwRlOKy3HjYXm9dfKtMunFUKkUg&cad=rja

https://www.google.nl/url?sa=t&rct=j&q=&esrc=s&source=web&cd=14&ved=0ahUKEwj-o8e86PHRAhXJBcAKHfWdB804ChAWCCswAw&url=https%3A%2F%2Fnl-nl.facebook.com%2FCoolblue%2Fposts%2F10157297389175537&usg=AFQjCNGVshb8Sr2GnSCIbM4-xS3NPndy1w&cad=rja

https://www.google.nl/url?sa=t&rct=j&q=&esrc=s&source=web&cd=16&cad=rja&uact=8&ved=0ahUKEwj-o8e86PHRAhXJBcAKHfWdB804ChAWCDMwBQ&url=https%3A%2F%2Ftwitter.com%2FMartijnAnschutz%2Fstatus%2F811887394710495233&usg=AFQjCNGQ8yqdcsKM5vCGCaxoZYwzllbVHw

https://www.google.nl/url?sa=t&rct=j&q=&esrc=s&source=web&cd=18&cad=rja&uact=8&ved=0ahUKEwj-o8e86PHRAhXJBcAKHfWdB804ChAWCEEwBw&url=https%3A%2F%2Fwww.tabletcenter.nl%2Fproduct-reviews%2F184118%2Freview%2F1918291%2Fasus-transformer-pad-tf300-3g-32-gb-white.html&usg=AFQjCNEPCGbQu73u6qzQspWTU_vqZMo85A

https://www.google.nl/url?sa=t&rct=j&q=&esrc=s&source=web&cd=21&cad=rja&uact=8&ved=0ahUKEwix_tOA6vHRAhXmLcAKHc4uD9Y4FBAWCBkwAA&url=http%3A%2F%2Fwww.ciao-shopping.nl%2FCoolblue_nl__Review_163474&usg=AFQjCNEMx97PlNyV2e_PUM9jGJKGXqEFUw

https://www.google.nl/url?sa=t&rct=j&q=&esrc=s&source=web&cd=29&cad=rja&uact=8&ved=0ahUKEwix_tOA6vHRAhXmLcAKHc4uD9Y4FBAWCEowCA&url=http%3A%2F%2Fforum.fieltshop.nl%2Findex.php%3Ftopic%3D18353.0&usg=AFQjCNEf3dAENCSNDuGY3bLtH6U0UMi-ow

 

Zelfgedokter en zorgelijke wachttijden – Deel 1

dokter

Mijn ouwe tante Grietje zei vroeger al: “…je moete je eige dokter weze….”
Ik had nooit kunnen vermoeden hoeveel waarheid haar woorden zouden gaan bevatten. Pure noodzaak door een in zijn voegen krakende gezondheidszorg waarvoor we in Nederland ook nog eens financieel kaalgeplukt worden.
Er was eens…. een lichamelijke klacht. Mijn verhaal.

Maart 2015 – een val

Ik maakte in maart 2015 een val. Knie en bovenbeen bleven lang stijf. Erg lang, achteraf bekeken; 8 maanden. En ik wist het niet. In mei op vakantie de Grand Canyon te voet afgedaald en weer terug. Pootje links voelde stijver dan het andere. Maar na enkele dagen wordt de verzuring weer afgevoerd en ga je door met genieten van het leven van alledag. Ik had geen pijn, dus dacht er niet aan om naar een dokter of fysio te stappen.

Oktober 2015 – quadriceps losmasseren

In oktober kwam ik voor een vraag bij een fysiotherapeut, die en passant constateerde dat mijn bovenbeenspieren wel erg hard waren. Er werd losgemasseerd en “dry needling” toegepast. Dit was op 1 specifieke plaats veel te gevoelig; ik vloog van de bank als was ik Linda Blair (The Excorcist). Vanaf die dag begon het feest. De pijn in mijn bovenbeenspieren werd gestadig vervelender. Wat begon met zenuwprikkelingen werd later zenuwpijn. Althans, dit begreep ik pas later. Tot voor kort wist ik nog niet wat zenuwpijn was.

November 2015 – pijnopbouw

Mijn nachtrust raakte nu continu verstoord. Een mens draait in zijn slaap wat af zonder het te weten, maar bij mij ging dit niet echt ongemerkt meer. Als ik met het gekwetste linkerpootje afzette om op mijn geliefde rechterzij te gaan liggen, schoot ik wakker totaan het plafond. Het was dan alsof iemand met een groot, bot keukenmes in mijn bovenbeen kerfde. Een paar van deze ontwakingen en je voelt je ’s morgens als een geplette tomaat. De fysio besloot dat ik naar de neuroloog moest gaan voor een beeldvormend onderzoek. De fysio dacht zelf aan een beknelde zenuw in de heup die vanuit de rug moest komen. Hij zou later 100% gelijk krijgen, en probeerde nu met druk in de onderbuik en liesstreek de zenuw te manipuleren. Met als gevolg: achteruitgang, meer pijn. Gaande het procedé van klachtentoename kreeg ik hoegenaamd niet of nauwelijks informatie meer los van zowel fysio als huisarts. Ik had mailcontact met fysio en het privénummer van mijn huisarts gekregen. Ze wilden helpen, maar meer dan pijnstilling was kennelijk niet mogelijk. Het leek bijna alsof zij bang waren dingen uit te spreken die zij niet konden verantwoorden. Na veel vragen mijnerzijds begreep ik uiteindelijk dat ik een niet-alledaagse klacht had. Waneer er namelijk sprake zou zijn van een hernia, klopte de pijnklacht hier niet bij. Er zou uitstraling moeten zijn naar de voet. Die uitstraling was er dus niet. Heb ik dat weer? Een klacht die niet in het boekje staat? Ja, dus.

Do 26-11-15: afspraak neuroloog dr. Reinders
De pijn was nog niet ondraaglijk, wel al best vervelend. De neuroloog dr. Reinders van het door mijn buurman Jaap Mol zo geliefde Waterlandziekenhuis kneep eens wat in mijn been en streelde er met een kippenveer overheen. Of ik wat voelde. Ja. De huid die op bepaalde plaatsen dood aanvoelde, registreerde nog wel iets, dus ja, ik voelde wat. Welnu, er zouden wat tests volgen om aan te tonen hoeveel informatie de zenuwen in mijn been nu wel en niet doorlieten. De afspraken werden gemaakt. Ik zou in totaal 3 keer terug moeten komen en 4 weken moeten wachten alvorens een uitslag te vernemen. Ik liep toen nog niet met krukken.

Vr 27-11-15: orthopedisch schoenmaker
Omdat je wanneer je pijn hebt, de wereld afsjouwt vanuit de luie stoel met Google, zat ik wel stil, maar mijn vingers en de computer niet. Je betheoretiseert alle denkbare mogelijkheden, dus ook bekkenscheefstanden en beenlengteverschillen. Op naar de orthopedisch schoenmaker. De man hoorde mijn verhaal aan. Van oktober 2013 tot half 2014 een hardloopgril; ik was aan het rennen geslagen. Na veel rugproblemen in het verleden was ik met hulp van Sport & Therapie Jeroen Bijman in Purmerend steeds verder opgeknapt. Ik had de racefiets weer mogen bestijgen, de skeelers weer aangegord en low and behold: ik ging weer hardlopen! Iets dat mijn allerstoutste dromen verre overtrof. Serieuze voorbereidingen waren destijds getroffen: hardloopinstructie van een therapeut en schoenen van Runnersworld. De orthopedisch schoenmaker luisterde het verhaal uit, maar vertelde het al bij binnenkomst aan mijn schoenen te hebben gezien. Hij was even kort als helder in zijn betoog: al mijn huidige problemen waren veroorzaakt door verkeerde hardloopschoenen. Ik moet zeggen dat zijn uitleg en videobeelden zeer overtuigend overkwamen.

Za 28-11-15: oefeningetje funest
Na een weinig soepele en lang niet pijnvrije wandeling in het dorp met mijn vrouw, dacht ik dat het wellicht slim zou zijn om, nu de spieren warm waren, wat grondoefeningen te doen die ik nog kende van de core-stability trainingen die ik in het verleden gevolgd had. Ach, wat wil je? Je weet niet wat het probleem is, de medici tasten in het duister, de neuroloog laat 4 weken op zich wachten en je hebt pijn. Dus je gaat zelf maar proberen uit te dokteren wat wel en niet goed werkt. Ik heb vroeger veel gesport en geloof niet in passiviteit en angst voor pijn als het aankomt op fysieke ontwikkelingen. Maar deze keer zat ik mis. De summiere oefeningetjes die ik had gedaan waren achteraf gezien funest geweest. Gaande de zaterdag werd de pijn erger en vervelender. Ik ben die avond naar bed gegaan met een zetpil van 1000mg Paracetamol en 400mg Ibuprofen. Daar slaapt een olifant ook goed op, zo verzekerde een vriend mij kort geleden.

Zo 28-11-15: foltering
6:30: Wakker. Pijnvrij geslapen! Ik was stomverbaasd en dacht: niet slecht, Ab! Ik helemaal blij. En de gedachte had nog maar net mijn grijze hersencellen beroerd, toen het begon. Langzaamaan, steeds meer, steeds erger. De pijn in mijn buitenste bovenbeenspier kwam op als het bekende sneeuwvlokje dat eindigde in een allesverwoestende lawine. Er werden spijkers en botte messen in mijn bovenbeen gestoken, waarna er vervolgens flink mee geroerd werd. Ik stapte kreunend uit bed in een werktuiglijke poging van houding te veranderen. Mijn vrouw schrok wakker en ik ging binnen seconden over van kreunen naar praten. Dat praten werd schreeuwen. Een kwartier lang heb ik in bed helse pijnen uitgestaan in mijn achterpootje. Zij- en voorkant bovenbeen werden voor mijn gevoel opengereten en met pincethoeveelheden tegelijk ontdaan van inwendig weefsel. Alsof mijn been vezel voor vezel ontleed werd. Zonder verdoving. Ik ging kapot. Zo moest het voelen wanneer een school piranha’s je botten kaalvreet. Toen mijn vrouw zag dat mijn mond stijf werd, besloot ze dat het tijd werd om het noodnummer 112 te bellen. Ik had de tegenwoordigheid van geest om tijdens het telefoontje van mijn vrouw ondanks de pijnaanval gelijk maar weer een zeppelin van duizend milligram in mijn zonnetje te rammen in de hoop dat dit verbetering zou geven. Dat zou nog ongeveer nog een tweede kwartier duren. Het langste kwartier van mijn leven. Vijftien minuten waarin ik voor vijftien jaar pijn heb gehad. Mijn vrouw kon zich aan de telefoon niet verstaanbaar maken bij de noodcentrale door mijn geschreeuw van pijn. Zij was zo geschrokken dat ze tijdens het wachten op de noodarts buiten een enorme lucht wilde scheppen en in de struiken overgaf van de schrik, opgedaan in het laatste half uur.

7:15 De noodarts. Dr. Haverkamp met een compaan aan mijn bed. Ik kon me nauwelijks verstaanbaar maken door mijn stijve broodmolen. Ook mijn handen deden spastisch. Ik kon niets vasthouden. Later begreep ik dat dit door hyperventilatie kon worden veroorzaakt. Haverkamp: “Kunt u staan?” Ik stapte uit bed en mijn been werd weer afgerukt onder de heup. Maar ja, ik kon dus staan. Zolang ik maar niet bewoog. Maar zover reikte het onderzoek van Hendrik Haverkamp al niet meer. “Neemt u maar pijnstilling en zoek contact met de huisarts.” Ik kreeg het op dat moment niet voor elkaar het te zeggen, maar dacht: wat kwam de man hier eigenlijk doen? Dit had ik zelf ook wel kunnen bedenken.

8:30 De pijnduivel had van de zetpil van duizend milligram geen geld terug en was weer even uitgeschakeld, maar loerde op een snelle manier om wakker te worden. Ik belde nu zelf de huisartsenpost. Vrouwtje aan de lijn. Ik: “Wordt dit gesprek opgenomen?” Ja. Ik weer: “Ik wilde even mijn stem laten horen. Dr. Haverkamp heeft namelijk zojuist iemand anders gehoord. Ook wilde ik laten weten, dat wanneer er iets met mij gebeurt, ik dr. Haverkamp hiervoor verantwoordelijk hou.” De stem vroeg een ogenblik geduld, want zoals het goede telefonistes betaamt, mocht zij hoogstwaarschijnlijk niet zelf denken. Ik kreeg de regie-arts aan de lijn. Laat dit nou net mijn eigen huisarts zijn, dr. Iflé. Of ik langs kon komen.

9:40 Huisartsenpost, op krukken. Met hulp van mijn buurman Gernot in een angstwekkend grote BMW SUV maar Purmerend, waar ik ondanks de hoge instap met helse pijnen in en uit ben gekropen. Ik kreeg een injectie in het been en een vracht Tramadol, Diazepam en Ibuprofen mee. Het hielp allemaal ontstellend weinig. Thuis werd het zitten in de relaxfeauteuil. Dit zou 3 weken duren, inclusief ’s nachts. Mijn vrouw had die zaterdag een paar krukken gekocht, waarvoor ik haar tot mijn laatste levensdagen dankbaar zal blijven. Alles was pijnlijk: zitten, liggen, bewegen, hoesten, poepen, plassen, niezen, lachen. Het gaan zitten op de pot en weer opstaan werd structureel beloond met het uitscheuren van een groep spieren en zenuwen in mijn bovenbeen. Ik kon alleen maar proberen gefixeerd in één houding in mijn stoel te blijven hangen om scheurende pijnen in mijn bovenbeen en heupstreek te vermijden. Vermoeiend is dat.

Vervolg: Deel 2

Films en muziek – terug naar hifi

macmini

Al een aantal jaren had ik een heuse mediaplayer (merk: Mede8ter) werkeloos staan. Door ergernis en slecht presterende apparatuur had ik het fenomeen video- en audiogenot zelfs geheel uit het oog verloren. Herkenbaar? Welnu beste lezer, verheugt u, er is een oplossing voor ons beeld- en geluidsliefhebbers, die iets meer willen!

Geluid en beeldgenot met computertechniek, kan dat? Ja
Je oude stereoapparaten zijn een keer aan vernieuwing toe. Daarnaast wil je toch ook graag meegaan met de tijd en de nieuwste technieken gebruiken. Maar zelfs als je bereid bent hiervoor in de buidel te tasten, is een keuze nog niet eenvoudig. Want wat moet ik nu gaan aanschaffen? Welke apparatuur is er voor audio- en videofielen, die stabiele, betrouwbare apparatuur willen, en zelfs misschien met één druk op de knop willen genieten van mooie klanken en HD beelden? Wel, sinds kort zie ik weer licht in de duisternis. Ik geniet weer volop van films en muziek. En voor de bediening gebruik ik een gerieflijk draadloos toetsenbord en een superdoordachte draadloze muis. Ik ben zo verrukt als een kind met een handvol geld in een snoepwinkel.

Net-niet optie 1: smart TV
Half jaar geleden een slimme tv aangeschaft. Kort samengevat: de smart tv is slim, maar het is en blijft een tv die computer wil zijn en dat nooit zal worden. Het zwakke punt: de bediening, ofwel het ontbrekende toetsenbord. Denk even aan het intikken van een lange titel op de website ‘Uitzending gemist’, maar dan met een onhandig afstandbedieninkje waarbij je moet schuiven om letters één voor één te selecteren. Klooien en pielen op een vierkante centimeter dus. Het verplicht werken met apps (waarin we verwend zijn met Apple die hierin voor mij de enige echte is) betekent telkens weer een moeizame zoektocht. Conclusie: voor invoer van tekst is een toetsenbord nodig en het zoeken van wat dan ook is direct op het wereldwijde web toch het lekkerste. Ook zijn codecs (hierover zo meer) niet altijd gegarandeerd.

Net-niet optie 2: bluetooth apparaten en stereo
Mediaplayers, laptops, tablets en andere standaard varianten om films en audio af te spelen zijn leuk, maar geluids- en beeldkwaliteit blijven van inferieure kwaliteit. Om audiobestanden (bv mp3) goed te laten klinken, is zwaarder materieel nodig: een DAC. Een DAC is een apparaat dat digitale signalen (computer) converteert naar analoge signalen (versterker). Je computer doet dit ook via de interne geluidskaart, maar ook hier is alle waar naar zijn geld. Een DAC converteert geluid op een hogere resolutie. Jawel, ook geluidsbestanden kennen een resolutie. Dit wordt aangegeven in (k)bps: (kilo)bits per seconde. De ‘Hi’ in ‘HiFi’ vraagt gewoon investering. DAC, dus.

OK, ik wil dus: hifi beeld/geluid + bedieningsgemak. Wat heb ik dan nodig?

Het moge duidelijk zijn: om in je huiskamer te genieten van audio- en videokwaliteit is meer nodig. Het pc-gedeelte in smart tv is als werken door een sleutelgat, mediaplayers missen computerfunctionaliteiten en hebben ‘shitty’ interfaces. Allemaal oplossingen die niet voldoen voor degene die iets goeds in huis wil halen. We hebben dus nodig: een (i.v.m. plaatsing bij stereo niet al te grote) computer, die beeld en geluid goed ondersteunt. Dan kom je toch uit bij de Macmini van Apple.

De hardware
Van wat vrienden kreeg ik wat tips:

  • Vriend 1 zei: “.. koop een MacMini(*) en een DAC(**)…”
  • Vriend 2 zei: “…koop een NAS(***) voor opslag grote bestanden en maak je eigen cloud thuis…”
  • Vriend 3: ga ik nog uitnodigen, want hij heeft een Vlink…. Ben ik nu een freak?

Toelichtingen:

  • (*) Mac Mini is een heuse Mac pc ter grootte van een theelichtje (foto boven).
    Let op: het woordje ‘mini’ slaat op de kast, allerminst op de prestaties!
    Randapparatuur voor MM koop je apart.
    Als scherm gebruik je je slimme tv, muis draadloos, toetsenbord draadloos, dvd drive apart, netwerkaansluiting.
    Een ware openbaring!
  • (**) DAC = digitaal analoog converter.
    De noodzaak voor goed klinkende audio.
    Ook een slechte mp3 (128 kbps) klinkt hiermee goed.
    Mijn keuze: DacMagic Plus van Cambridge.
    Deze speelt (uitsluitend) stereo audio prachtig af, en kan DTS 5:1 signalen doorgeven naar de versterker.
  • (***) NAS = network attached storage.
    Een flink en snel werkend schijfstation met netwerkaansluiting voor opslag van je bestanden. In de meterkast (koel) zetten, op je router aansluiten, en hierop je je favoriete audio en video opslaan. In feite ‘stream’ je dan je audio en video naar tv en/of versterker. En je kunt ook je eigen cloud ook nog eens benaderen van buiten af. Ik heb gekozen voor het merk Synology – ietjes duurder, maar je krijgt wel kwaliteit.

De software
Mijn fervente Windowsvriend zei mij: “… je gaat met je mac stuklopen op je video-codecs….” Codecs (coderen en decoderen) zijn kleine stukjes software die de aansturing van de vele verschillende videoformaten (mpeg, flac, mkv, iso etc..) mogelijk maken. Anders gezegd: die heb je nodig om films te kunnen afspelen.

Mijn vriend vergiste zich: met de gratis videoplayer VLC (voor Mac / Windows) heb je alles in huis. Kwaliteit, bedieningsgemak, gratis downloaden op heb web. En voor de gadgetjager is er ook nog een iPad app, waarmee je ook nog eens een superprecieze afstandsbediening met extra mogelijkheden ter beschikking hebt voor je VLC player. Maar het mooiste is de intuïtieve en kinderlijk eenvoudige bediening met muis en toetsenbord van je ‘speler’.

Enkele veelgebruikte handelingen die mij telkens weer een zucht van verlichting en genot doen slaken in VLC op de Mac:

  • Snelspoelen: veeg horizontaal over de muis
  • Volume: veeg verticaal over de muis
  • Pauze/Start: spatiebalk of muisklik

Betrouwbaarheid en degelijkheid – and the winner is…
Ik heb geen aandelen in Mac en de leveringen bij Applestore verlopen ergerlijk traag. Maar het mooie van Mac computers is dit: het werkt. Altijd. Draadloos werkt ook. Altijd. Je krijgt bij de Macmini zelfs een prachtige, handzame remote. Een die werkt, ook voor website players (Uitzending Gemist). Altijd.

Wauw… dit is pas genieten….

Het is alsof iets in mij weer tot leven gewekt is en ik mijn oude liefdes Beeld & Geluid terugvond. Ik geniet weer!

 

Dankbaar voor geven – bij De Zonnebloem

Zonnebloem-2013-groepsfoto

Ik ben dankbaar.

Het is mooi om te krijgen, dat weet elk kind.
Maar wat je pas doorkrijgt als je ouder wordt, is dat het oneindig veel mooier is om te geven.
 
Het is prachtig als je je belangeloos in kunt zetten als vrijwilliger voor de Zonnebloem. Voor de realisering van een vakantie van ouderen van dagen die hetzij financieel, hetzij sociaal niet in staat zijn om dit op eigen gelegenheid te organiseren.

 

De Heerenhof

Dit jaar was de reis naar Mechelen.
Wij logeerden in zorghotel De Heerenhof, een statig vakwerkhuis, waarvan de oorsprong uit de twaalfde eeuw dateert. Het was bezit van de graven van Limburg. Het huidige gebouw dateert uit 1825. Een prima onderkomen. Zeer netjes, een gastvrije ontvangst en prachtig gelegen in het fraaie Mechelen, een dorp in het uiterste zuiden van Limburg, dat deel uitmaakt van de gemeente Gulpen-Wittem. Er woonden in 2005 zo’n 2000 inwoners (bron: Wikipedia).

 

Chauffeurs maken de trip

Met de chauffeur Ernie Smits van touringcarbedrijf Van Gompel was het direct feest. Een man die uitermate geschikt is voor zijn vak. Op de weg oplettend en accuraat, en met zijn passagiers zeer begaan, elegant en dienstbaar. En ook tussen de gasten wist hij zich sociaal aan te passen en zelfs plaats te nemen in een jury voor een X-factor avond. Zo moesten er meer zijn. Ernie Smits, chapeau!

 

Je eigen gast

‘Mijn’ gast was dit jaar Sjors Verweij, een 71-jarige heer met diabetes. We konden goed met elkaar overweg. Als vrijwilliger kun je het soms goed, soms minder goed treffen. Want eerlijk is eerlijk, niet alle gasten zijn even makkelijk. Toch had ik deze keer – mijn tweede ‘tour’ als vrijwilliger – weer mazzel. Sjors was niet moeilijk in de omgang. Al wat ik voorstelde, vond hij best, en hij genoot van alles met volle teugen. Hij was geboren in Amsterdam en heimelijk genoot ik van zijn nog licht aanwezige Mokums accent. Er was ook een ‘klik’ tussen ons v.b.w. het met elkaar kunnen kletsen. We konden het met elkaar eens zijn over dingen.

 

Uitstapjes

De tripjes waren weer erg leuk.
Dinsdag een rit naar het Drielandenpunt en Wilhelminatoren.
Spel: “wie het eerst boven is…” Vervolgens vertelde onze aldaar aan boord gekomen gids Pierre over vakwerk. Dit is niet het vakwerk zoals wij dat kennen, in de zin van ‘vakmanschap’. Het Limburgs vakwerk stamt uit tijden waarin knechts bij een boer werk vonden maar geen woning. Die stampten zij dan letterlijk even snel zelf uit de grond. Je ziet nog steeds dat de muren in vakjes zijn samengesteld. Vandaar ‘vakwerk’.

Pierre beschikte over een breed repertoire van volzinnen en gezegdes (denk even aan een Limburgs accent, hier): “…Jullie weten vas’ nog wal….”, “…nou, met alle gevollegen van dien, eh…” Een geboren verteller, die Pierre! Toen we op enig moment door wegwerkzaamheden gedwongen een stukje van de route af moesten wijken, viel ie helemaal stil… Zijn repertoire was niet aangepast bij de gewijzigde route.

Dinsdagavond genoten van het gemak waarmee muziekcollega Herman van Dooren de zaal meekreeg. Bijna het halve repertoire dat hij speelt, speel ik ook. Maar dan anders. Eigenlijk grappig als je bedenkt dat zovele kleine artiesten (inclusief mijzelf) eigenlijk veelal hetzelfde doen. Toch heb ik zelf het rare idee dat ik mezelf meer ‘geef’ bij het zingen, zelfs met slappe zooi als ‘De Woonboot’.

Woensdagmorgen naar natuurpark ‘Mondo Verde’, wat waarschijnlijk zoveel betekent als ‘Groene Wereld’. Een leuk park waar je ook met rolstoelen goed terecht kunt. Sommige padjes – hoewel uitermate ‘rolstoelvriendelijk’ – lopen echter zo steil, dat een aantal vrijwilligers met glaasjes water en mond-op-mond beademing moeten worden opgelapt, eenmaal boven bij het restaurant aangekomen voor de lunch.

Donderdag in Maastricht wezen rondklossen met de oudjes.
Wij waren met mannen. 4 rolstoeleenheden met erin een oudere en erachter een oudere jongere. Op de groepsfoto gegaan vóór de lingeriewinkel. Voorbijgangers vroegen zich af waar de camera stond voor ‘Benidorm Bastards’.

 

Jong bloed; mijn slapie Peter Veerman

Mijn slapie was deze keer Peter Veerman (Stek), de autorijschoolhouder.
Hij was een ouwe schoolmaat van mij, waarmee ik altijd best lol kon hebben bij de aardrijskundeles van Bert Wanders (Waterlant College). En nu was het werkelijk alsof die meer dan dertig jaar die wij elkaar niet hadden gezien, niet hebben bestaan. Alles was gewoon bij het oude gebleven. We lachten en dolden weer net zo hard als vroeger.
Ik weet niet hoe de leiding er tegenaan keek, maar ik vind Peter een aanwinst voor de groep.

 

Favoriete gast

Onwillekeurig heeft elke begeleider een favoriete gast. Daar kun je niks aan doen.
Mijn favoriete gast van dit jaar was Thea. Een bejaarde dame, die mij vertelde ook muzikante te zijn geweest. Had jarenlang accordeon gespeeld bij een vereniging. Ook volgde onontkoombaar het verhaal van pijn. Pijn, omdat zij niet meer kon spelen. Het ging niet meer, de reuma had zijn tol geëist. Triest. Als je zelf muzikant bent, kun je je enigzins voorstellen hoe dat moet zijn. Begrijpen kun je het pas als het jezelf overkomt.

Thea genoot van mijn optreden, na de X-factor avond.
Sjors bleef die avond tot het einde.
Ik speelde voor Thea.
Ik speelde voor Sjors.
Ik speelde voor iedereen en hoop maar dat zij zich er beter door voelden, als was het maar kort.

Dankbaarheid voor het mogen geven is wat ik voel.

Audio mixing – referenties en luistertips

20130718_0846_studioHet vinden van de juiste audiomix is in feite een lange zoektocht naar de juiste verhoudingen. Probleem dat je daarbij tegenkomt, is het fenomeen ‘oude oren’.

Oude oren
Wat betekent dit?
Na het langer beluisteren van audio gaat je eigen gehoor je meer en meer bedriegen.
Bij de een gebeurt dit eerder als de ander.  De uitdaging: hoe kom je dan toch in een zo kort mogelijke tijd tot een juiste mixage van al je audiosporen?

Voor mij was het altijd moeilijk om een betrouwbare manier te vinden.
Soms is de oplossing zó eenvoudig, dat je jezelf voor de kop slaat… zo van: “… had ik toch eerder eraan gedacht….”
Zo ook nu.

Mijn oplossing: de volgende morgen
Na het aanbrengen van (soms minimale) wijzigingen in een mix doe ik dit:

  • Ik mail het nummer aan mezelf in mp3 formaat
  • De volgende morgen beluister ik het nummer op 2 verschillende apparaten:
  • PC, op het werk en mijn iPhone…

Ik gebruik hiervoor mijn iPhone headset. Het nieuwste type (met speakers niet naar binnen, maar naar voren gericht) kost 30 euro en geeft een zeer goed geluidsbeeld. Zo kom ik binnen enkele dagen tot een steeds beter resultaat.

Cool

 

Flightcase Yamaha P90

Tja, de koffer voor mijn stagepiano was aan vervanging toe. Mijn nog steeds geliefkoosde Yamaha P90 (vergelijkbaar met Les Paul voor gitaristen) doe ik niet meer weg, dus het werd hoog tijd hem de flightcase te geven die hij verdient.

Flightcases op internet? Ja, hoor!
Omdat ik niet dagelijks flightcases koop, en zelf bouwen mij niet aantrok, startte ik met een Google sessie. Dat doe je tegenwoordig immers voor de gekste aankopen? Het ‘shoppen’ en onderzoek doen was nog nooit zo bereikbaar als met Google.

Gevonden
Voor € 196,96 all-in, thuis bezorgd door SwanFlight.
Zo kan ik hem zelf nooit maken…:

fc1fc4fc2fc3

Swanflight, chapeau!

Valentine-Kiss

HP Laserjet MFP M175 NW niet in netwerk

Mijn nieuwe HP Laserjet netwerkprinter wilde niet werken.
Na installatie ging het ding uit en wilde niet meer wakker worden.

Installeren, maar hoe?
Printer wordt geleverd met zeer summiere, onduidelijke beschrijving.
Nadat Youtube mij de verlossing bracht, verliep de installatie zeer vlot.
Windows XP drivers zijn downloadable op de HP site, maar werken niet.
Installatie moest dus door de printer met USB aan een Win7 pc te koppelen.
Dit eenmaal gedaan, verliep het gesmeerd.
Althans, voor wat betreft de installatie, niet in het gebruik, zo zou later blijken.

Na de installatie: printen? Nee!
Printen testpagina werkte, daarna kop koffie, printer ging uit en reageerde vervolgens niet meer op printopdrachten. Wat ik ook probeerde, de printer bleef dood. Totdat ik hem handmatig weer inschakelde. Dit kan immers niet de bedoeling zijn van een netwerkprinter? Die hoort toch automatisch ‘wakker te worden na een printopdracht’? Ik heb me dus wild lopen zoeken naar het antwoord op de vraag: waarom wil die printer nooit meer in de lucht komen?? Het antwoord: je moet de machine configureren. En let op: configureren betekent hier “laten weten dat ie weer wakker moet worden nadat ie ‘op tuk’ gegaan is”, eigenlijk: dat hij moet printen…
Het gekke was echter: ik kon hem wel ‘pingen’. Snapt u het nog?
Maar allee, hoe doe je dat dan, dat configureren?

Configuratiepagina? Waar zit die dan?
Kennelijk gaat HP er van uit dat elke printeraanschaffende ziel dit zou moeten weten:

  • Er is een configuratiepagina
  • Je moet de netwerkprinter configureren als netwerkprinter, dus laten weten dat ie moet reageren op printopdrachten via het netwerk… Logisch??
  • De configuratiepagina open je door het ip-adres in de URL balk van je browser in te tikken

Dit laatste is ‘common knowledge’ bij systeembeheerders, echter niet voor gewone stervelingen. Gebruikersonvriendelijk foutje van mijnheer HP.

Enfin, na Garmin-achtige zoektochten naar informatie en het aanschakelen van ‘Inschakelen bij netwerkopdracht’ werkt de printer als een echte netwerkprinter.
Slechte service, HP!

:marah

Fietsroute naar het werk…

Een route maken met Garmin software Basecamp is een avontuur op zich.

Ik ga sinds jaar en dag met de motor naar het werk.
Omdat de lust tot motorrijden mij na zo’n 23 jaar langzaam maar zeker vergaat door op de loer liggende camerapolitie met nihil tolerantie en destructieve boetes heb ik besloten de racefiets wat vaker te pakken. Dus op het werk de douche gevonden, autorisaties voor de fietsenstalling geregeld en nu: op weg…

Maar…. zijnde een niet-Amsterdammer is het in beginsel een hele uitdaging om op je trotse tweewieler de weg naar je werk te kunnen vinden in Amsterdam-Zuidoost…. Dus: de GPS van Garmin die ik voor de fiets- en motorvakanties had aangeschaft moet uitkomst bieden.

Na een grondige studie Basecamp (ontwikkeld door onze Garmin vrienden, die erg slecht zijn in gebruiksvriendelijk denken) de route in de Zumo 220 gezet. Omdat Hans Vaessen (mr. GPS) in een van de tientallen Youtube filmpjes aan de racefietser adviseert om de OnRoute motorkaart te gebruiken, kon ik het ritje dus eerst op de motor ‘voor’ rijden.

En ziet: wat een prachtige, landelijke rit levert dit op!

Basecamp: op heenweg de kortste weg, op terugweg de langste..
Volgende uitdaging: de route terug.
Toen ik nl. in Basecamp mijn route dupliceerde om deze om te keren (want tenslotte tikt het klokje thuis het beste, nietwaar…?)  maakte BC er ineens een heel andere, veel langere route van! En dat terwijl de routeinstellingen toch op de kortste weg staan…

Basecamp is immers van Garmin…..?   :thumbdown