MuzikantenMijmering – Eerbaar publiek: Dick de Boer

dorus

(Bewerking eerder gepubliceerde post op Facebook met opschrift: Muzikantenherinneringen. )
Tijdje gezocht..gevonden!
Mijn verhaal bij dit stuk, een leuke herinnering.
Largo al Factotum

 

(Bovenstaande foto geplaatst bij gebrek aan een foto van Dick de Boer.)

Feestje spelen?

In de tijd dat er nog geen mp3 orkestbanden bestonden – en van deze muziek al helemaal niet – en er nog bruiloften werden gegeven, speelde ik in Fiësta, een trio voor bruiloften en partijen. In een dorp waar aan voordrachten en ‘wensjes’ extreem veel aandacht werd besteed, was het niet ongewoon dat je als muzikant van bruiloftsgasten aanvragen kreeg voor begeleidingen van zang en dans. Dat extra huiswerk -voor éénmalige toepassingen – was allemaal ‘part of the show’, en stelde in de regel niet veel meer voor dan het begeleiden van wat simpele liedjes.

Rossini & Dorus – Largo Al Factotum

Dick de Boer (van Puk), een Bekende Volendammer, kwam bij mijn ouders thuis (ik zal een jaar of 18 zijn geweest) met een stapel muziekpapier onder zijn arm van dit stuk. Hij wilde graag op een naderend bruiloftsfeest Dorus (Tom Manders) nadoen, iets dat hem trouwens best goed afging. Of ik het voor elkaar kon krijgen hem te begeleiden op de muziek van Rossini (Largo Al Factotum – het bekende, vlotte muziekstuk, bij velen beter bekend als Figaro). Ik ging de uitdaging aan. Ik had 2-3 weken tijd om dit na mijn werk in te studeren. In de Amvo zou het moeten gaan gebeuren. Op die bewuste avond waren er op dat feest zo’n 200 mensen aanwezig. De staande ovatie (compleet met “bravo’s” ) die wij na afloop kregen, klinkt nog steeds na als een echo van mijn herinneringen.

Ken je me nog?

Jaren later (1997) speelde ik in een duo met Jan Snoek​, ook op feesten en partijen (duo Liberace). Dick van Puk belde mij, vroeg ‘Ken je me nog?” Mijn antwoord luidde: “Haha.. hoe kan ik dat hoogtepunt in mijn carrière – dat ik aan jou te danken had – vergeten?” Enfin, Dick vroeg ons te spelen op zijn bruiloft t.g.v. zijn 34-jarig huwelijk. Toen ik terloops opmerkte dat dit een wat ongebruikelijk jubileum was, was het antwoord: “…ik è gien zin om te wachten, Ab! We kennen ut wel es niet aole..!” Zijn woorden zouden later onbedoeld een wrange bijbetekenis krijgen.

Lach, clown

Nu gaat het gewone leven voor gewone muzikanten ook gewoon zijn gang. En zo gebeurde het dat mijn vader 1 week voor dat feest overleed. Woensdags werd hij begraven, de zaterdag daarna zouden Jan Snoek en ik voor de familie De Boer het feest gaan spelen. In overleg met moeder besloten toch die avond te spelen; het zou immers schier onmogelijk worden voor de familie De Boer om vervanging te vinden. Toen ik de vraag aan haar voorlegde, sprak mijn oude moedertje de wijze woorden: “….als jij denkt het aan te kunnen, doen. Je vader komt er niet mee terug als je thuisblijft.”  Enfin, een denkbeeldige knop werd omgezet – het leven van een artiest kan voeren langs paden van euforie, maar ook van grillige en ronduit tegengestelde emoties. Het clowntje moet lachen, ook als het zelf verdriet heeft.

Op avond van Dicks feest, wederom in de Amvo, een respectabel aantal gasten was al compleet, was iedereen vol goede moed. De zomer stond voor de deur (begin juni) en er hing werkelijk iets van een feestelijke stemming in de lucht. Jan en ik zaten al op het podium met snaar en toets in de aanslag, het was niet meer dan 5 minuten vóór aanvang. Toen kwam de onheilstijding binnen. Het noodlot had nog geen uur geleden toegeslagen: de broer van Dicks vrouw was, toen hij zich in voorbereiding op het feest in de badkamer stond te scheren, overleden. Nogal onverwacht, dat mag duidelijk zijn. Ik voelde me op dat moment vreemd, leeg, onbestemd. Dit feest was ‘never ment to be’.

Toen Dick later vroeg wat hij ons schuldig was, was het antwoord: niks. Dit was overmacht. Hij nodigde me uit de week daarop langs te komen voor een bakkie. Het werd een Frans cognacje. Hij stond erop om de helft van onze gage te betalen. Het was mij een grote eer om dergelijke mensen te hebben mogen ontmoeten in mijn jaren als reizend muzikant.

Ik ga dit muziekstuk opnieuw instuderen, ter nagedachtenis aan mijn ouweheer die mij altijd motiveerde, en voor Dick de Boer (van Puk).