Coming out

WimSonneveld

 

 

 

JulieAndrews

 

 

 

 

 

Zaterdag 20 juni 2015

OK, het is zover, ik ga het nu toegeven, ik moet het kwijt. Wat de hele wereld al mijn halve leven heeft gezien, behalve ik zelf, is nu een feit. Ik heb een al decennia lang bestaande voorliefde vandaag ook zelf onderkend. Ik ben al mijn hele leven liefhebber van (onder meer!) oudbakken, klassieke Hollandse muziek. ‘Ouwe mensenmuziek’, noemden mijn vrienden en familie dat vroeger. Voor vele volwassenen is dit nog altijd een schande, een ondoorbreekbaar taboe. Zij zijn nog in de kast. Net zoals de ultieme macho hetero die heimelijk biseksuele fantasieën koestert. Gepest en uitgelachen hierom, maar het kan me allemaal niks meer schelen. Hollands muziekje? Ja, graag! Uit de periode dertiger jaren totaan 1970, als het mag. Maar niet hardcore, hoor! Het is niet zo dat ik nu de hele dag op zoek ben naar alles wat kraakt en Nederlands is. Graag toch wel de bekendere, commerciële hits. Maar ook klassiekers als ‘My truly fair’ van Guy Mitchell, die ik op het moment van dit schrijven hoor. Net zoals ik met heel mijn hart hou van brute, naakte Rock ’n Roll van bv. grootmeester Jerry Lee Lewis of de grootste feesthit aller tijden: Woolly Bully van Sam The Sham & The Pharaos.

Zaterdagmorgengedachten
Vanmorgen alleen thuis, koffie, en de radio aan, heerlijk relaxed. Bijzonder gevoel overigens, best aan te raden! Enfin, omdat de radiozenders maar weer eens overhoop lagen na de fusie Ziggo-UPC, was mijn favoriete zender verdwenen: Xlt Nostalgia. (Een associatie met drop dringt zich hier op – zie een eerdere Facebook post op mijn tijdlijn.) Dus maar weer eens zappen naar radiozenders die mijn geliefde oud-Hollandse shit willen draaien. Hier moet ik nog een bekentenis kwijt – ik ben nu toch bezig, ik gooi gewoon alles eruit; zelfs al hoorde je op Nostalgia vaak hetzelfde repeterende playlistje, toch had ik het liever dan het huidige Nederlandse repertoire. Ik kan het niet helpen dat dat mij allemaal zo geforceerd en zielloos in de oren klinkt.

Daarstraks – voor de zoveelste keer – bij de slotaccoorden en de weergaloos toegevoegde emotionele klanken van Wim Sonneveld in “Het hondje van Dirkie” moest ik een extra slokje koffie wegslikken, dat er eigenlijk niet was. Het zal de leeftijd zijn.

Toch werden ook in oude dagen moderne fouten gemaakt. Zo vind ik persoonlijk dat je als zanger ongeacht stijl of smaak uiterst voorzicht moet zijn met het zg. ‘coveren’ van bestaande muziek. En ik doel dan puur op het opnieuw opnemen, dus niet het uitvoerend vertolken voor een klein publiek. Men vergelijkt namelijk onbewust altijd met de originele zangerd. En die competitie ga je nooit winnen, al was het alleen al vanwege het tijdspad. Men kent het origineel al zoveel langer als jouw versie. Daarbij is jouw versie niet altijd beter…

Ik hoorde bv. na grootmeester Wim Sonneveld een cover van Sylvain Poons, ‘De Olieman’ van Louis Davids. Een vertolking die de kleine Grote Man niet echt eer aandeed. Ik kreeg werkelijk een beeld voor ogen van een tandeloze bejaarde die het tempo bij lange na niet meer kon bijbenen, compleet met de zwoegende muzikanten in de studio die krampachtig zichzelf proberen af te remmen, intussen beleefd zwijgend, maar in hoofdletters op het voorhoofd tonende: “…mijn hemel, dit schiet niet op….. kom op, nou…”

Gelukkig heb ik mijn radiozender gevonden.
Pfff… wat een opluchting….

TomJones

 

 

CorryBrokken

4 gedachten over “Coming out”

  1. Mooi stuk Ab, en hoe herkenbaar! Zit de laatste dagen met een lied in mijn hoofd, dat mijn moeder vroeger altijd zong, ik denk, als ze aan het afwassen was. “Oh Zwarte Zigeuner”. Maar nu het gekke: in de versie van Willy Alberti en Johnny Jordaan https://www.youtube.com/watch?v=IIQwgf2txt8 zit wel een couplet, maar niet datgene wat mijn moeder zong: ” vroeger kwam er af en toe, een dame in de bar, en dan zei de violist, nu speel ik voor haar. Vroeger kwam haar man steeds mee, maar die ging er vandoor…..” voor de rest weet ik het niet meer. Maar deze tekst suggereerde iets spannends, mysterieus, misschien wel erotisch, en is helemaal in lijn met het refrein van bovengenoemde heren. In de versie van de Zangeres ZN zit helemaal geen couplet. (de voorwijs, noemde mijn vader dat). Dus dit mysterie wordt alleen maar groter! De violist in het filmpje is trouwens Frans Poptie, waar ik nog mee gespeeld heb in de studio van Bovema, tijdens opnames van Diggi Diggi Lo van Jen Rog. En om nog even op jouw verhaal terug te komen: het zijn vaak goede composities, ik wou dat ik “Zigeuner” had geschreven, of “Diep in mijn Hart”.

    1. Ha die Evert!
      Die ondeugende versie die jij schetst, zegt mij idd ook niets. Misschien een persoonlijke ervaring van je moeder? Haha… En ja, vroeger waren heel veel liedjes met nette woorden uitgesproken dubbelzinnig. Religie speelde toen nog een zware rol; dan was het dus een soort van heiligschennis wanneer ‘platvloerse’ woorden gebruikt werden die nu heel gewoon zijn geworden. “Oh Zwarte Zigeuner”, inderdaad een klassieker, door velen gecoverd. Vind persoonlijk ook de Duitse versie van Karel Gott erg leuk. En ja, vroeger werden er nog echte liederen geschreven met harmonisch verantwoorde wendingen. Tegenwoordig is het al bijzonder wanneer er een mineuraccoord tussen zit. Er is veel eenheidsworst..

  2. Kijk hier geniet ik nu van …… een mooi geschreven stuk over iets waar een ander zo intens van kan genieten! Ik ben mijn moeder zo dankbaar dat ze ons vroeger naar allerlei soorten muziek heeft laten luisteren. Zo raak ik nog steeds ontroerd als ik muziek uit Weissen Rösll hoor ….. een herinnering aan mijn moeder. Mooi geschreven Ab!

    1. Hey lieve Patricia,

      Dank je wel. Het nummer ken ik niet, wel “Weisse Rosen aus Athene”, maar dat zal hem niet zijn? Haha… Overigens ook geweldig mooi vertolkt door Nana!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

[+] kaskus emoticons nartzco

[+] Zaazu Emoticons Zaazu.com