Dankbaar voor geven – bij De Zonnebloem

Zonnebloem-2013-groepsfoto

Ik ben dankbaar.

Het is mooi om te krijgen, dat weet elk kind.
Maar wat je pas doorkrijgt als je ouder wordt, is dat het oneindig veel mooier is om te geven.
 
Het is prachtig als je je belangeloos in kunt zetten als vrijwilliger voor de Zonnebloem. Voor de realisering van een vakantie van ouderen van dagen die hetzij financieel, hetzij sociaal niet in staat zijn om dit op eigen gelegenheid te organiseren.

 

De Heerenhof

Dit jaar was de reis naar Mechelen.
Wij logeerden in zorghotel De Heerenhof, een statig vakwerkhuis, waarvan de oorsprong uit de twaalfde eeuw dateert. Het was bezit van de graven van Limburg. Het huidige gebouw dateert uit 1825. Een prima onderkomen. Zeer netjes, een gastvrije ontvangst en prachtig gelegen in het fraaie Mechelen, een dorp in het uiterste zuiden van Limburg, dat deel uitmaakt van de gemeente Gulpen-Wittem. Er woonden in 2005 zo’n 2000 inwoners (bron: Wikipedia).

 

Chauffeurs maken de trip

Met de chauffeur Ernie Smits van touringcarbedrijf Van Gompel was het direct feest. Een man die uitermate geschikt is voor zijn vak. Op de weg oplettend en accuraat, en met zijn passagiers zeer begaan, elegant en dienstbaar. En ook tussen de gasten wist hij zich sociaal aan te passen en zelfs plaats te nemen in een jury voor een X-factor avond. Zo moesten er meer zijn. Ernie Smits, chapeau!

 

Je eigen gast

‘Mijn’ gast was dit jaar Sjors Verweij, een 71-jarige heer met diabetes. We konden goed met elkaar overweg. Als vrijwilliger kun je het soms goed, soms minder goed treffen. Want eerlijk is eerlijk, niet alle gasten zijn even makkelijk. Toch had ik deze keer – mijn tweede ‘tour’ als vrijwilliger – weer mazzel. Sjors was niet moeilijk in de omgang. Al wat ik voorstelde, vond hij best, en hij genoot van alles met volle teugen. Hij was geboren in Amsterdam en heimelijk genoot ik van zijn nog licht aanwezige Mokums accent. Er was ook een ‘klik’ tussen ons v.b.w. het met elkaar kunnen kletsen. We konden het met elkaar eens zijn over dingen.

 

Uitstapjes

De tripjes waren weer erg leuk.
Dinsdag een rit naar het Drielandenpunt en Wilhelminatoren.
Spel: “wie het eerst boven is…” Vervolgens vertelde onze aldaar aan boord gekomen gids Pierre over vakwerk. Dit is niet het vakwerk zoals wij dat kennen, in de zin van ‘vakmanschap’. Het Limburgs vakwerk stamt uit tijden waarin knechts bij een boer werk vonden maar geen woning. Die stampten zij dan letterlijk even snel zelf uit de grond. Je ziet nog steeds dat de muren in vakjes zijn samengesteld. Vandaar ‘vakwerk’.

Pierre beschikte over een breed repertoire van volzinnen en gezegdes (denk even aan een Limburgs accent, hier): “…Jullie weten vas’ nog wal….”, “…nou, met alle gevollegen van dien, eh…” Een geboren verteller, die Pierre! Toen we op enig moment door wegwerkzaamheden gedwongen een stukje van de route af moesten wijken, viel ie helemaal stil… Zijn repertoire was niet aangepast bij de gewijzigde route.

Dinsdagavond genoten van het gemak waarmee muziekcollega Herman van Dooren de zaal meekreeg. Bijna het halve repertoire dat hij speelt, speel ik ook. Maar dan anders. Eigenlijk grappig als je bedenkt dat zovele kleine artiesten (inclusief mijzelf) eigenlijk veelal hetzelfde doen. Toch heb ik zelf het rare idee dat ik mezelf meer ‘geef’ bij het zingen, zelfs met slappe zooi als ‘De Woonboot’.

Woensdagmorgen naar natuurpark ‘Mondo Verde’, wat waarschijnlijk zoveel betekent als ‘Groene Wereld’. Een leuk park waar je ook met rolstoelen goed terecht kunt. Sommige padjes – hoewel uitermate ‘rolstoelvriendelijk’ – lopen echter zo steil, dat een aantal vrijwilligers met glaasjes water en mond-op-mond beademing moeten worden opgelapt, eenmaal boven bij het restaurant aangekomen voor de lunch.

Donderdag in Maastricht wezen rondklossen met de oudjes.
Wij waren met mannen. 4 rolstoeleenheden met erin een oudere en erachter een oudere jongere. Op de groepsfoto gegaan vóór de lingeriewinkel. Voorbijgangers vroegen zich af waar de camera stond voor ‘Benidorm Bastards’.

 

Jong bloed; mijn slapie Peter Veerman

Mijn slapie was deze keer Peter Veerman (Stek), de autorijschoolhouder.
Hij was een ouwe schoolmaat van mij, waarmee ik altijd best lol kon hebben bij de aardrijskundeles van Bert Wanders (Waterlant College). En nu was het werkelijk alsof die meer dan dertig jaar die wij elkaar niet hadden gezien, niet hebben bestaan. Alles was gewoon bij het oude gebleven. We lachten en dolden weer net zo hard als vroeger.
Ik weet niet hoe de leiding er tegenaan keek, maar ik vind Peter een aanwinst voor de groep.

 

Favoriete gast

Onwillekeurig heeft elke begeleider een favoriete gast. Daar kun je niks aan doen.
Mijn favoriete gast van dit jaar was Thea. Een bejaarde dame, die mij vertelde ook muzikante te zijn geweest. Had jarenlang accordeon gespeeld bij een vereniging. Ook volgde onontkoombaar het verhaal van pijn. Pijn, omdat zij niet meer kon spelen. Het ging niet meer, de reuma had zijn tol geëist. Triest. Als je zelf muzikant bent, kun je je enigzins voorstellen hoe dat moet zijn. Begrijpen kun je het pas als het jezelf overkomt.

Thea genoot van mijn optreden, na de X-factor avond.
Sjors bleef die avond tot het einde.
Ik speelde voor Thea.
Ik speelde voor Sjors.
Ik speelde voor iedereen en hoop maar dat zij zich er beter door voelden, als was het maar kort.

Dankbaarheid voor het mogen geven is wat ik voel.

3 reacties op “Dankbaar voor geven – bij De Zonnebloem

  1. Beste Ab,

    Ik kan je vertellen, maar dat weet je zelf ook wal!!, dat ik deze week ook zeer heb genoten, zowel van het genieten van onze “Zonnebloempjes” als van de leuke samenwerking tussen de verpleging en de begeleiding. Soms had ik echt buikpijn van plezier, wanneer ik jou voor je rolstoel met de heer Verweij zag lopen en je schouders naar binnen zag krullen omdat je het even niet meer had van het lachen.
    Al waren de anekdoten en bakken vaak op het randje (mevrouw Schilder zie ik nog met een waarschuwend vingertje gebaren), hebben we hier wel heel veel plezier aan beleefd. Wanneer het “werk”er maar niet onder lijd zal ik maar zeggen.
    Ik kan volgend jaar bijna niet af wachten en hoop dan ook dat ik je slapie weer mag zijn.
    Tot 13 september
    Peter Veerman(Stek)

      • Je weet Ab, dat ik niet te beroerd ben om elke ochtend om zeven uur na het luiden van de klokken voor jou het Angelus Maria gebed in het Limburgs voor te zingen, daar ben je nu vrienden voor!!!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

[+] kaskus emoticons nartzco

[+] Zaazu Emoticons Zaazu.com