Fiets uit ’t vet

Vandaag maar weer eens de racefiets onder een laag vet, stof en ja, zelfs spinnenweb vandaag gehaald. Vorig jaar heb ik door omstandigheden een stop in moeten lassen vanaf begin juli.

Vandaag subliem weertje. Omdat op Facebook mijn goede vriend Jan Keijzer al meldde dat het nog fris was ondanks de zeer welkome en dartele zonnestralen, had ik dus gewoon nog maar even de volle winterkledij aangeschoten. Skaatsmutsie-onder-hellempie, handschoenen en overschoenen. Ik dacht nog: “…sla ik nou niet een figuur…? ” Maar dat viel best mee. Een enkeling reed al met blote handen of zelfs blote benen, maar die waren dan wel blauw getint….

Vandaag heerlijk gereden, weinig kilometers nog. Eigen tempo, rustig opbouwen, opnieuw leren zitten, opnieuw leren zweten, druk op de pedalen houden. Ik bemerkte bij mezelf weer de aloude aanwezige drang om het ‘gemiddelde’ zo hoog mogelijk te houden. Ik zit dus al zolang ik rijd op de fiets altijd mezelf aan te sporen. Die snelheidsmeter mag nooit onder een bepaalde stand komen, maar moet bij voorkeur hoger, hoger, hoger….

Misschien zit het in de leeftijd – net jarig geweest, maar ik hoorde nu een lieflijk zacht stemmetje dat zei: “…Ab, jongen…. er zit toch geen mens achter je aan..? Kijk nou ook eens naar de bloemetjes, de bijtjes en het landschap om je heen…. de sloot, die geen rimpeltje op het wateroppervlak vertoont….” En voor het eerst in mijn leven ben ik onderweg gestopt voor een slokje drinken en een pauzekoekje…

En ik vond het leuk.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

[+] kaskus emoticons nartzco

[+] Zaazu Emoticons Zaazu.com