Het recht van de dood

Prins Friso is dood. Dat was hij in mijn optiek al toen hij gevonden werd, vanonder de sneeuwlawine. Dat hij moge rusten in vrede. Eindelijk, mijn waarde prins, eindelijk rust! Wat heeft u lang moeten wachten! Omdat ik vorig jaar wat mensen in mijn directe omgeving bijgestaan heb in hun laatste uren, werd ik aan het denken gezet omtrent sterven en, jawel: laten sterven.

 

Sterven en laten sterven
Dit laatste wordt steeds moeilijker in onze hedendaagse maatschappij. Veel mensen realiseren zich dit niet. Bij leven worden wij lastig gevallen met wetten en regels. Dat is een gegeven dat iedereen al dan niet bewust als voldongen feit heeft te accepteren. Maar ook het sterven wordt ons moeilijk gemaakt, dankzij moderne wetenschap en erfenissen vanuit religie. Prins Friso is dood. De levende Friso was dood, de dode Friso leefde nog (citaat Hans van Dam, verpleegkundige, gespecialiseerd in niet-aangeboren hersenletsel – Volkskrant artikel 13-8-2012).

Omgang met Dood
De oudste metgezel van het Leven.
Hoe we ermee omgaan, verschilt per werelddeel, per volk, per familie, zelfs per persoon. De moderne geneeskunde steekt tegenwoordig structureel een voet tussen de deur die toegang geeft tot de volgende dimensie. Vaste prik. Met alle macht vechten zij zich letterlijk dood om toch maar jou bij die drempel vandaan te houden, onderwijl ribben brekend van degene die soms juist probeerde te sterven. Koste wat het kost. Zonder dat het slachtoffer in kwestie hierin nog iets te zeggen of te wensen heeft.

Sterven is niet meer wat het was
Vroeger was het eenvoudig om te sterven. Als je tijd gekomen was, was het afgelopen. Klaar, af, over en sluiten, die kist. Clinisch bekeken was het dan zo dat je hart niet meer klopte omdat je fysieke functies niet meer werkten, je lichaam dus niet langer in staat was om zichzelf te besturen.

Tegenwoordig ligt dit niet meer zo simpel. Het sterven wordt ons steeds minder toegestaan. De moderne geneeskunde is zover gevorderd, dat men een lichaam waaruit alle levensgeesten geweken zijn, kunstmatig ‘draaiend’ kan houden. Het bekende kasplantje. En onze wetten zijn hierin zodanig dwingend, dat soms zelfs mensen die bij gezondheid van geest hebben vastgelegd onder bepaalde condities te willen sterven, dit toch niet wordt toegestaan als het moment daar is. Is dit ethisch verantwoord?

Het recht van beschikking
Hebben nabestaanden, overheden en andere buitenstaanders het recht om te beslissen over het uitstellen van uw dood? Ook als u zelf – compleet met akte en ondertekening – bij leven en welzijn (lees: bij uw volle verstand) anders had beslist? Je zou toch in staat zijn om als boze klopgeest terug te keren en deze mensen het leven eens flink zuur te maken..

Is een natuurlijke dood onwettig?
Wij zijn van oudsher opgevoed met het idee dat de dood iets is om te vrezen en te ontwijken, ja zelfs te voorkomen. De dood is de poort tot een onbekend gebied, iets wat we nog niet concreet kennen en waarvan niemand nog is teruggekeerd om er een beschrijving van te geven. De wet staat beëindiging van levens niet toe. Ook niet als het uw eigen leven betreft. Is dit goed?

De hulpeloze zelfdoding: fraai, hoor..
Als een mens niet meer verder wil met het leven, rest maar één optie: zelfmoord. Want hulpverlenen bij zelfdoding is in onze cultuur nog altijd uit den boze. Hulp vinden bij het beëindigen van je leven, is als het vinden van een verzekeraar die zonder meer uitbetaalt. En vaak is bij doe-het-zelfmoord helaas het jammerlijke bij-effect: gruwel en rampspoed. Voor anderen, wel te verstaan. Zowel familie als soms één of meerdere  buitenstaanders. Want iemand die niet meer wil leven, is mentaal vaak niet (meer) echt in balans, maar zoekt toch een manier om zijn/haar leven afdoende te beëindigen.

Effectieve manieren zijn niet altijd de meest fijnzinnige. Ook hier maken zachte heelmeesters stinkende wonden. Je wilt immers niet het risico lopen door ‘behulpzame’ voorbijgangers of medici te worden gedwongen om op het laatste moment je plannen bij te stellen? Maar het pijnlijke gevolg is dan wel, dat iemand anders het eindresultaat van van jouw eindoplossing aan moet treffen. Iemand die – nietsvermoedend en geheel onschuldig – daardoor levenslang getekend raakt. De dood die voor de uitstapper een oplossing lijkt te zijn, wordt voor de eerlijke vinder een plaag. Foutje, bedankt…

Einde van de rit
Wij zijn in 2013 nog niet in staat om de laatste wens van een stervende te respecteren, namelijk: sterven. De schrijnende werkelijkheid is, dat wij eerst op dwangmatige wijze de stervende het sterven trachten te beletten. Om pas nadat de martelende vluchteling weer in de kraag is gevat, te gaan ontdekken wat nu eigenlijk de wensen van het slachtoffer zelf waren omtrent het ongevraagd toedienen van hulp. Beschaving, zegt u? Het mocht wat..

Waarom kunnen wij niet eenvoudig uitstappen als je dat via officiële kanalen genoegzaam bekend hebt gemaakt? Gewoon… mijn laatste halte…. ik heb geen zin meer. Iemand van 92 die mij zeer dierbaar was, heeft het werkelijk uitgeroepen: “Mag ik stoppen…?!”, net voordat zij zichzelf moeizaam naar de dood sleepte.

In een ander geval heb ik met eigen ogen aanschouwd hoe een volkomen dement geacht iemand, die al jaren niet meer kon communiceren, razend werd toen op haar sterfbed de lippen werden bevochtigd. Het is van een verwerpelijke hoogmoed om dit te interpreteren, te poneren dat je weet waarom dit gebeurde en hier vervolgens cliché’s aan op te hangen als: “….dat doen ze…”, “…dit is normaal….”, “…dit heeft niets te betekenen…”. Mensen kunnen niet vliegen. Mensen kunnen geen gedachten lezen.

Wij weten niet wat z.k.h. prins Friso al of niet heeft gevoeld, anderhalf jaar lang.
Wellicht is hij dankbaar, mogelijk is hij dat niet.

 

Wat wilt U?
Ik wil na een ongeval of ziekte dolgraag gerepareerd worden, zolang er een gerede kans is op kwaliteit van leven ná het herstel. Als ik slechts gedeeltelijk gerepareerd kan worden en er enige kans is dat ik niet meer kan luisteren, spreken, voelen, laat dan die destructieve hulpverleners in Hemelsnaam wegblijven.

Wat denkt U?
Denkt u dat Friso nog verder had WILLEN leven, met de hersenbeschadigingen die door een zuurstoftekort van 50 minuten onherroepelijk waren aangericht? Ook een dode moet je zijn rust gunnen.

Uwe koninklijke hoogheid prins Friso, rust zacht.

2 reacties op “Het recht van de dood

  1. Jeetje Ab, dit waren nou een emotioneel beladen woorden over een onderwerp waar een ieder vaak niet mee overweg kan. Mijn moeder heeft nog twee jaar na een zwaar herseninfarct mogen leven dmv intense verzorging ddor mijn oudste zus, de andere kinderen en mbv enorme inzet van huisarts/buurtzorg. Er kwam een moment dat het lijf op was maar de geest nog wel wilde (alles om de kleinkinderen!). Zij kon niet meer praten, bewegen etc op het einde. Diep van binnen weet ik dat ze deze zorg heeft gewaardeerd, maar het heeft mij doen beseffen dat ik nooit zo zou willen eindigen. Een lekker spuitje of pilletje en daarna een feestje om mijn leven te vieren! Ik zeg laat een ieder in zijn/haar waarde en leg vast hoe je het graag zou zien. En dan maar hopen dat het ook zo uitgevoerd word!

    • Ja, Patricia, die laatste zin… Dat is nu precies mijn kritiekpuntje op onze huidige verzorgingsmaatschappij. Er mag geen twijfel zijn over iemands laatste wens. Hoe het hoort: wensen respecteren. Hoe het is: we worden gedwongen weg te kwijnen, totdat iemand ANDERS vindt, dat het welletjes is geweest. Hoe lang dat ook moge duren.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

[+] kaskus emoticons nartzco

[+] Zaazu Emoticons Zaazu.com