Hoe heet dit wijsje?

Een wijsje dat ik ooit ergens oppikte, jaren geleden, het al jarenlang speel.
Zonder dat ik enig idee van de titel of componist heb.

Wie weet het?
HoeHeetDitWijsje

Het antwoord: Nadia’s Theme, uit ‘Michael Strogoff, koerier van de tsaar’

Boeken naar iPad kopieren in iTunes 12

iTunes tips

Hoe kopieer je boeken naar de ipad?
En hoe krijg je die in je favoriete reader app?

 

 

In Apple OSX (met behulp van iTunes) verplaats/kopiëer je een bestand niet naar een schijf of computer, maar koppel je een ebook of PDF aan een applicatie. Vooral Windowsgebruikers kennen deze denkwijze niet, en zijn daardoor (soms lang) op het verkeerde spoor.

Hoe koppel ik PDF of epub bestanden aan een app in mijn iPad of iPhone?

  1. Sluit je ipad aan en ga naar iTunes
  2. Selecteer in iTunes je iPad
  3. Selecteer Apps (onder Instellingen)
    (je ziet nu rechts 2 kaders: Apps en Bestandsdeling)
  4. Selecteer onder Bestandsbeheer je favoriete reader
  5. Gebruik de knop Voeg toe en selecteer je boeken

Terug naar het oude Bladwijzerbeheer in Chrome

Bij een nieuwe installatie van Chrome werd ik geplaagd door een rampzalige nieuwe pagina voor bladwijzerbeheer. Lees hier hoe je terug kunt naar de vorige situatie.
  1. Open een nieuw tabblad in Chrome
  2. Kopieer dit adres in de URL balk: chrome://flags/#enhanced-bookmarks-experiment
  3. Kies in plaats van ‘standaard’ voor ‘uitgeschakeld’
  4. Herstart Chrome met de knop “Chrome opnieuw starten”, linksonder in beeld

Virtuele machines op de Macmini

macmini

Nadat ik de Macmini had ontdekt als mediacentre en deze alweer een tijdje voor dit doel tot volle tevredenheid had gebruikt, ben ik eens aan het spelen gegaan met virtuele machines. Voor wie dit niets zegt: een virtuele machine is in feite een computer binnen een computer. Je gebruikt op je eigen computer (host) een stukje software dat fungeert als een portaal van jouw virtuele machines. Bekende virtualisatie-applicaties zijn: VMware, Oracle Virtual Box (windows) en VmWare Fusion, Parallels (mac). In zo’n applicatie kun je virtuele computers aanmaken met zo ongeveer elk besturingssysteem. De meest gangbare besturingssytemen kennen we allemaal: Windows, Apple OS, Linux (variant: Ubuntu). Wil je als Windowsgebruiker eens Mac OS draaien? Gebruik virtualisatiesoftware Virtual Box van Oracle (gratis te downloaden) en installeer een Apple O(perating) S(ystem). Wil je als Macgebruiker eens Linux draaien? Gebruik Parallels en geniet van snelle downloadacties.

De voordelen van virtuele machines

Het allergrootste voordeel: snapshots.
De tijdrovende installatie van je besturingssyteem (en programma’s) is hiermee éénmalig. Plus het feit dat je met snapshots i.g.v. problemen supersnel terug kunt naar een vorige situatie. Een snapshot is een image van je virtuele machine, een soort fotografisch moment waarnaar je terug kunt grijpen. Zeer handig bij bv. Windows installaties.

Een groot nadeel van Windows is nl. – er gaat nu een golf van herkenning door de zaal – de supersnelle terugval in prestaties doordat zaken als de prullenmand, temp directories en de registry vollopen. Met snapshots worden back-ups en ‘disaster-recovery’ een peuleschil.

Tweede voordeel: cloning.
Je kunt een vm naar believen klonen (= dupliceren). Zo kun je dus in feite voor elke specifieke klus een aparte virtuele computer gaan gebruiken. In Windowsomgevingen handig; het wil nl. nog weleens voorkomen dat de ene applicatie de andere in de weg zit. Ander windowsprobleem: automatische updates en adware vertragen je systeem steeds meer. Op een dag vind je jezelf al koffiedrinkend en vingertrommelend achter een kop koffie zitten te wachten bij elke klik. Ik heb bv. nu een virtuele Windows7 voor webdesign & DTP applicaties en een voor Garmin apps.

Voorbereidingen host computer

De hostmachine moet natuurlijk allereerst over voldoende intern geheugen beschikken. Hoe meer geheugen je aan een vm kunt toewijzen, hoe beter de prestaties. Daarom heb ik mijn Macmini voorzien van 16G intern geheugen. Een aardige basis, waardoor je zelfs meerdere vm installaties tegelijkertijd kunt draaien. Het (letterlijk) schuiven tussen diverse vm’s gaat op de Mac verrassend makkelijk. Je hebt bijna niet door dat je op virtuele basis werkt. Werkt echt superglad gelikt op die Mac!

Prestaties Win7-64 virtueel

Win7 (64 bits) geïnstalleerd vanaf een ISO bestand.
De prestaties overtroffen mijn stoutste verwachtingen.
Win7 heeft nog nooit zo snel gedraaid – ook niet op de snelste desktop of laptop die ik ooit onderhanden had. En dit waren er inmiddels wat, geloof me maar.
Ook netwerkverbindingen, NAS en andere netwerkapparaten werden direct herkend en waren benaderbaar. Ik zat werkelijk vol verbazing met mijn ogen te knipperen. Typisch Mac: zonder enige moeilijkheid kon ik werkelijk meteen aan de slag. Dit kun je bij een ‘schone’ Windowsinstallatie gevoeglijk vergeten.

Enne… kort geleden zag ik op een cursus iemand die het andersom deed: had op een Windows host een virtuele Mac draaien. Schoot niet echt op. (Maximaal intern geheugen voor 32-bits machines is nog steeds 4G.) De vergelijking tussen een bestelbusje en een Bugatti Veyron Super Sport dringt zich hier op.

(Linux) Ubuntu 14.04

Deze gisteren geïnstalleerd. Draait ook prima. Ook hier geldt weer: draait veel mooier als op mijn Win7-64 (4G) laptopje met Oracle Virtual Box. Tja, die 4G… daar gaan we al: je kunt op zo’n laptopje niet meer dan 2g aan je vm toewijzen. Schiet niet op. Geloof me maar. Met Linux ben ik nog te onhandig. Binnenkort meer hierover.

Een woensdag

Blij dat ik op mijn werk ben.
Blij dat ik kan lachen.
Blij dat ik kan werken.
Blij dat ik kan slapen.
Blij dat ik ben.

Ik heb een ervaring gehad.
Ik moest een les leren.
Ik heb pijn niet kunnen voorkomen.
Ik heb een dodelijke leugen niet kunnen voorkomen.
Ik heb mensen ontmoet die hun nachtrust hebben verkocht.
Ik heb het kwaad in de ogen gekeken.

Ik ben wijzer geworden.
Ik ben sterker geworden.
Ik ben dankbaar voor gemoedsrust.
Ik ben dankbaar.

Luctor et emergo.

Waterland Ziekenhuis Purmerend – een tuincentrum

Ik heb het nooit kunnen vergeten

12 maart 2015
Mijn tweede vader, ome Ab Tuijp is overleden.
Ik was door mijn ouders naar hem vernoemd en draag zijn naam met trots. Helaas is zijn afscheid van het aardse leven vergezeld gegaan van minder fraaie ervaringen in het Waterlandziekenhuis te Purmerend.
Medisch mismanagement met dodelijk gevolg.

Contactpersoon Intensive Care

Ik was tot afgelopen dinsdag 1e contactpersoon met Intensive Care (Waterland Ziekenhuis Purmerend) van een 85-jarige patiënt die op zijn dood afging. Mijn ome en tweede vader is te vroeg weggeslipt, naar mijn idee. Maar dat is altijd zo wanneer je van iemand houdt. Schokkend is het wel als er lichtvaardig besloten wordt over dood en leven, zelfs wanneer het hoogbejaarde mensen betreft. Want dat is aantoonbaar gebeurd in Purmerend.

Door een fout in de administratie van het verzorigingshuis was ik contactpersoon. Begrijpelijk: ik stond in die rol ook bij mijn moeder vermeld die in het zelfde huis verbleef en ik droeg nog eens dezelfde naam ook als mijn ome. Ik had dus veel contact met intensive care gedurende een kleine week. Maandag 13:00. Gebeld door hoofd intensive care. “Wij gaan opereren.” Ik: “…wordt er iets van mij verwacht..? ” Hij: “Nee, die beslissing nemen wij.” Na mijn werk rond 17:00 bel ik om te horen hoe de operatie was verlopen. Een telefoonblondje weigert mij elke verdere vorm van informatie. Ik was perplex, geloofde mijn oren niet: “….iemand anders is 1e contactpersoon geworden. ” De naam van de nieuwe kreeg ik niet. Geen informatie meer over de patiënt, geen antwoord op vragen, niets meer. Daar ik familie in de 3e graad ben, wettelijk gezien logisch. Enig overleg of kennisgeving was netjes geweest. Saillant detail: ik had de 2e graad meteen na de ziekenhuisopname laten weten dat ik geen bezwaar had als iemand van hen contactpersoon zou zijn. Was zelfs meer op zijn plaats geweest. Geen reactie. Later zou blijken dat de familie de doktoren eenvoudig misleid had met botte leugens. Met als gevolg het overlijden van een 85-jarige man die met ons nog een borrel dronk en niet zoals de doktoren voorgelogen was ‘al kwijlend gevoerd moest worden’.

Communiceert Intensive Care met mensen of met gevallen?

Moreel gezien is het zelfs op een koemarkt schofterig om zonder enige vorm van overleg of informatie alle communicatie te verbreken met een medemens. Laat staan in de gegeven situatie, met iemand die samen met zijn broers en hun partners ongeveer de afgelopen 20 jaar de zorg op zich had genomen van zijn kinderloze ome en tante. Die 20 jaar is een ruwe schatting; mijn broers en ik kenden hen als een soort van dubbele ouders vanaf onze wieg. Zij hadden zelfs in onze jongste jaren geen naam: “Noom” (Volendams voor: ome) en “Pijt” (tante), alsof er geen andere ooms en tantes in de wereld bestonden voor ons. Dit is altijd zo gebleven.

Contactpersonen in de zorg

Contactpersoon ben je als dichtstbijzijnde naaste van de patiënt. Met diens dankbare goedvinden, wel te verstaan. Na zonder meer te zijn afgekapt door een ziekenhuistelefoonblondje, gaat na 2 dagen radiostilte mijn telefoon. Het laatste wat ik verwachtte: Waterlandziekenhuis aan de lijn.
Een dame: “Bent u 1e contactpersoon?”
Ik: “Niet meer. Ik ben uit mijn ‘functie’ ontheven zonder verdere plichtplegingen. Is dit niet in jullie administratie verwerkt, dan?” Korte stilte.
Zij: “U staat in mijn gegevens als 1e contactpersoon te boek. Ik wil even laten weten dat het niet goed gaat met de patiënt.”
Ik: “Meent u dit nou? Hebben jullie nou echt niet de gegevens van nieuwe 1e cp in jullie administratie verwerkt?”
Zij, hakkelend: “Ja…eh.. nee… kennelijk niet…”
Ik: “…Ik licht de familie in, maar wil wel even dit kwijt: als dit in mijn bedrijf was gebeurd, kwamen er nu een aantal zéér zware gesprekken!…”
Zij: “….ik begrijp uw frustratie. Sorry en dank voor uw hulp…” Dat was overigens het eerste en laatste bedankje dat ik ooit kreeg in deze kwestie.

Mag je je eigen ziekenhuis kiezen?

Wij hebben geen keus. Tenzij je je de allerduurste zorgverzekeringspolis kunt veroorloven, word je als inwoner van Volendam naar dat foutenbolwerk gebracht waar met mensen wordt omgegaan als vlees in een supermarkt. Dat Waterlandziekenhuis in Purmerend functioneert in managementtermen slechter dan het eerste het beste tuincentrum. Het is een gelukje als je er levend uit komt.

Honda ST1300 vs Yamaha FJR1300

YamahaFJR1300

honda st1300

 

 

 

 

Een huurfiets naast mijn eigen fiets. Hier mijn beleving van de FJR1300.

Tijdelijk een andere motor

Omdat mijn eigen geliefde ST1300 (bouwjaar 2002) een electronische storing heeft opgelopen en die in de regel nu eenmaal moeilijk gevonden worden, moest die in de ziekenboeg. Omdat ik dagelijks rij, kreeg ik een huurfiets mee van de dealer: een fonkelnieuwe Yamaha FJR1300. Ik zou voor geen goud willen ruilen.

FJR minnetjes

Waar de Honda ST zich gladjes en vloeiend laat besturen, is de Yamaha FJR hard en nukkig. Alles voelt hard, alles klinkt ook hard. Het schakelen, het motorgeluid. Het bochtenwerk is werkelijk dramatisch: alsof je op een onwillig paard zit. De voorvork leidt een eigen leven ten opzicht van het frame. Een linkse bocht vind ie fijner dan een rechtse bocht en op de cruisecontrol trilt het stuur tussen 70-85 km/u.

FJR plusjes

Electronisch cruisecontrol: heerlijk!