Waterland Ziekenhuis Purmerend – een tuincentrum

Ik heb het nooit kunnen vergeten

12 maart 2015
Mijn tweede vader, ome Ab Tuijp is overleden.
Ik was door mijn ouders naar hem vernoemd en draag zijn naam met trots. Helaas is zijn afscheid van het aardse leven vergezeld gegaan van minder fraaie ervaringen in het Waterlandziekenhuis te Purmerend.
Medisch mismanagement met dodelijk gevolg.

Contactpersoon Intensive Care

Ik was tot afgelopen dinsdag 1e contactpersoon met Intensive Care (Waterland Ziekenhuis Purmerend) van een 85-jarige patiënt die op zijn dood afging. Mijn ome en tweede vader is te vroeg weggeslipt, naar mijn idee. Maar dat is altijd zo wanneer je van iemand houdt. Schokkend is het wel als er lichtvaardig besloten wordt over dood en leven, zelfs wanneer het hoogbejaarde mensen betreft. Want dat is aantoonbaar gebeurd in Purmerend.

Door een fout in de administratie van het verzorigingshuis was ik contactpersoon. Begrijpelijk: ik stond in die rol ook bij mijn moeder vermeld die in het zelfde huis verbleef en ik droeg nog eens dezelfde naam ook als mijn ome. Ik had dus veel contact met intensive care gedurende een kleine week. Maandag 13:00. Gebeld door hoofd intensive care. “Wij gaan opereren.” Ik: “…wordt er iets van mij verwacht..? ” Hij: “Nee, die beslissing nemen wij.” Na mijn werk rond 17:00 bel ik om te horen hoe de operatie was verlopen. Een telefoonblondje weigert mij elke verdere vorm van informatie. Ik was perplex, geloofde mijn oren niet: “….iemand anders is 1e contactpersoon geworden. ” De naam van de nieuwe kreeg ik niet. Geen informatie meer over de patiënt, geen antwoord op vragen, niets meer. Daar ik familie in de 3e graad ben, wettelijk gezien logisch. Enig overleg of kennisgeving was netjes geweest. Saillant detail: ik had de 2e graad meteen na de ziekenhuisopname laten weten dat ik geen bezwaar had als iemand van hen contactpersoon zou zijn. Was zelfs meer op zijn plaats geweest. Geen reactie. Later zou blijken dat de familie de doktoren eenvoudig misleid had met botte leugens. Met als gevolg het overlijden van een 85-jarige man die met ons nog een borrel dronk en niet zoals de doktoren voorgelogen was ‘al kwijlend gevoerd moest worden’.

Communiceert Intensive Care met mensen of met gevallen?

Moreel gezien is het zelfs op een koemarkt schofterig om zonder enige vorm van overleg of informatie alle communicatie te verbreken met een medemens. Laat staan in de gegeven situatie, met iemand die samen met zijn broers en hun partners ongeveer de afgelopen 20 jaar de zorg op zich had genomen van zijn kinderloze ome en tante. Die 20 jaar is een ruwe schatting; mijn broers en ik kenden hen als een soort van dubbele ouders vanaf onze wieg. Zij hadden zelfs in onze jongste jaren geen naam: “Noom” (Volendams voor: ome) en “Pijt” (tante), alsof er geen andere ooms en tantes in de wereld bestonden voor ons. Dit is altijd zo gebleven.

Contactpersonen in de zorg

Contactpersoon ben je als dichtstbijzijnde naaste van de patiënt. Met diens dankbare goedvinden, wel te verstaan. Na zonder meer te zijn afgekapt door een ziekenhuistelefoonblondje, gaat na 2 dagen radiostilte mijn telefoon. Het laatste wat ik verwachtte: Waterlandziekenhuis aan de lijn.
Een dame: “Bent u 1e contactpersoon?”
Ik: “Niet meer. Ik ben uit mijn ‘functie’ ontheven zonder verdere plichtplegingen. Is dit niet in jullie administratie verwerkt, dan?” Korte stilte.
Zij: “U staat in mijn gegevens als 1e contactpersoon te boek. Ik wil even laten weten dat het niet goed gaat met de patiënt.”
Ik: “Meent u dit nou? Hebben jullie nou echt niet de gegevens van nieuwe 1e cp in jullie administratie verwerkt?”
Zij, hakkelend: “Ja…eh.. nee… kennelijk niet…”
Ik: “…Ik licht de familie in, maar wil wel even dit kwijt: als dit in mijn bedrijf was gebeurd, kwamen er nu een aantal zéér zware gesprekken!…”
Zij: “….ik begrijp uw frustratie. Sorry en dank voor uw hulp…” Dat was overigens het eerste en laatste bedankje dat ik ooit kreeg in deze kwestie.

Mag je je eigen ziekenhuis kiezen?

Wij hebben geen keus. Tenzij je je de allerduurste zorgverzekeringspolis kunt veroorloven, word je als inwoner van Volendam naar dat foutenbolwerk gebracht waar met mensen wordt omgegaan als vlees in een supermarkt. Dat Waterlandziekenhuis in Purmerend functioneert in managementtermen slechter dan het eerste het beste tuincentrum. Het is een gelukje als je er levend uit komt.