Zenuwpijn

beenpijnZenuwpijn is niet fijn.
Wat is dat, zult u denken, zoals ik dat ook deed tot voor kort. Ik weet nu wat het is. Het is een gemene, scherpe pijn. Deed mij onwillekeurig een beetje denken aan seppuku, de rituele zelfmoord der samoerai in vroeger tijden, waarbij de buik horizontaal werd opengesneden, gevolgd door een verticale snede naar het hart.

 

 

In mijn geval voelde het alsof er met messen werd gekerfd en rondgespit in de spieren van mijn bovenbeen, om vervolgens de blootliggende spieren en pezen uit te rukken. Mijn hemel, wat kan dat een pijn geven.

Een beknelde zenuw

OK, wij mensen vinden het op een of andere verknipte manier toch fijn om de naam te kennen van de beul die ons zo grondig en langdurig pijnigt. Naast een hernia had ik dus een beknelde zenuw in mijn heup en gezien de gevonden symptoombeschrijvingen bij de vrienden van Koekel hou ik ook nog rekening met een verwaarloosde spierverkleving.

En nu?

Een beknelde zenuw geeft dus pijn, veel pijn. Maar nu we dat vastgesteld hebben, dringt zich een vraag op: wat nu? Is er iets aan te doen? Gaat het lang duren? Kom ik hier überhaupt vanaf? De neuroloog van het Waterlandziekenhuis reageerde in mijn geval letterlijk met een schouderophalen. Misschien omdat ik hem te kennen gegeven had het niet echt te hebben gewaardeerd dat ik – krimpend van pijn – 4 weken geduld had moeten betrachten en daarna nog drie keer terugkomen voor de uitslag van twee testjes die niet meer dan een half uur in beslag hadden genomen.

Het enige dat gedaan kon worden om de pijn te verlichten, was een spuit in de zenuw om de zwelling te verminderen en de boel tot bedaren te brengen. Klonk mij lachwekkend in de oren; misschien hadden die vier weken wachten ook wel mijn normale verstandelijke vermogens ernstig aangetast. Ik kon niet echt meer begripvol denken op dat moment. Een gevalletje ‘mosterd na de maaltijd’. Inmiddels ging het door alternatieve behandelingen en veel wandelen nl. ook alweer een stuk beter en was onmiskenbaar een progressie waarneembaar. Ik had zelf meer bereikt dan die bestudeerde hork achter zijn bureau.

Die 4 weken waren een soort van voorarrest. Zonder spuit. Ik had eenvoudig geen andere keus dan de pijn te ondergaan. Pijnstillers innemen (diclofenac, ibuprofen en diazepam – wat dat laatste met pijnstilling te maken heeft…??!), daarmee was ik al na de eerste dosis gestopt, aangezien die werkelijk NIETS van de pijn wegnam. Daarnaast was de waslijst met bijwerkingen vele malen langer dan de wekelijkse kassabon bij de supermarkt.

Medisch

Het is in elk geval wel fijn om te weten dat we een goede steun in de rug hebben als onze gezondheid in het geding komt. Waterlandziekenhuis Purmerend, tegenwoordig Dijklander Ziekenhuis, wat een ballentent! Na een derde slechte ervaring in één jaar voelt het betreden van dit ziekenhuis voor mij lijnrecht tegenovergesteld aan dat wat het zou moeten zijn, nl. een plaats van toewijding en zorg. Doktoren zoeken net zover als hun neus lang is. De KNO aldaar begon bij een klacht direct over een gehoorapparaatje; ik heb mijn gehoor inmiddels weer terug. De neuroloog komt na 4 weken met pijnbestrijding aankakken, meer niet, geen oorzaak, geen theorie, niks. Het leven van een bejaarde werd tegen diens wil beëindigd op basis van leugens door erfenisjagers – ik was geschokte getuige.

Een auto bij de garage wordt beter verzorgd.

2 gedachten over “Zenuwpijn”

  1. Precies! Beste Ab, vandaag nog opperde ik dat een garagist gaat nakijken of hij een fout heeft gemaakt als de auto toch nog iets mankeert na zijn werk. Een veelverdienende neurochirurg haalt echter zijn schouders op als een patiënt na de operatie (in dit geval mijzelve na een harnia operatie) ernstige pijnklachten heeft. Hoe ben jij hier uit gekomen? Ik ben na ruim een jaar nog steeds op zoek naar een oplossing…

    Vriendelijke groet

    1. Hoi Annemieke,

      Allereerst: sorry voor mijn wel erg late reactie na jouw vraagreactie op mijn website van 6-1-19.
      Aandacht voor mijn website was een beetje op sterven na doodgebloed.
      Nu ik die weer nieuw leven wil inblazen, zie ik pas jouw vraag.
      Weet niet of je er na zoveel tijd nog iets aan hebt, maar toch: daar komt ie.
      Ik ben uiteindelijk van de zenuwpijnen verlost door eigenlijk op eigen houtje te revalideren.
      De chirurgen – zoals je al zei – hebben geen toverstokjes en slaan er soms zelfs maar een slag naar.

      Mijn doe-het-zelf revalidatie bestond uit:
      – lopen; eerst op krukken, daarna meter voor meter, telkens totaan de pijngrens en dan weer rusten
      – alternatieve geneeswijzen (Bowen therapie heeft werkelijk wonder verricht)
      – natuurlijke voedingssupplementen (kurkuma, baking soda, pijlstaartrogolie)

      Uiteindelijk ben ik uit dankbaarheid in mei 2017 in Santiago een wandelvakantie gaan houden, met als sluitpunt het bijwonen van een kerkdienst op een zondagmoren in de grote kerk van Santiago.
      Ik ben nu voor 99% pijnvrij. Helemaal er vanaf komen doe ik waarschijnlijk niet. Maar ik dank God elke dag dat ik weer zo goed kan functioneren.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

[+] kaskus emoticons nartzco

[+] Zaazu Emoticons Zaazu.com